stin pagida tou nerou pola xokinsΈχοντας δει την ταινία Το κορίτσι του τρένου (δεν έχω διαβάσει το βιβλίο), η οποία δεν μπορώ να πω ότι με ικανοποίησε ιδιαίτερα, ήμουν συγκρατημένη ως προ το δεύτερο βιβλίο της Paula Hawkins ...

Και η αλήθεια είναι ότι μου φάνηκε επιφανειακό και χωρίς ιδιαίτερο μυστήριο...

Αν και ως ιδέα η ιστορία ήταν καλή, η πρωτοπρόσωπη γραφή όλων σχεδόν των πρωταγωνιστών μου φάνηκε κάπως κουραστική και σε συνδυασμό με τους πολλούς χαρακτήρες - από διαφορετικές κιόλας εποχές - μου στέρησε τη δυνατότητα να ταυτιστώ μαζί τους, να τους νοιώσω, να τους κατανοήσω.

Επίσης, μου άφησε ένα κενό ως προς το "γιατί" η παγίδα του νερού προκαλεί τόσο δέος και φόβο στους κατοίκους της περιοχής, "γιατί" αποτελεί επιλογή για τους αυτόχειρες και "γιατί" ο πρώτος φόνος στην περιοχή αυτή τον προηγούμενο αιώνα επηρεάζει τόσο ακόμα και σήμερα... Γενικά μου έλειπε το αίσθημα του μυστηρίου ... Αν και είχε όλα τα φόντα να το παρέχει ...

Από τα θετικά του βιβλίου είναι οι ζωντανές περιγραφές των τοπίων, όπου πραγματικά νομίζεις ότι βρίσκεσαι στα γάργαρα νερά του ποταμού της περιοχής. Τέλος, κάπως σε παρασύρει και η σχέση των δύο αδελφών έτσι όπως εμφανίζεται μέσα από την ματιά της Τζούλς, αλλά και εκεί υπάρχουν κενά, ως προς το γιατί άφησαν να εξελιχθεί έτσι η σχέση τους.

Κάτι που ισχύει για όλες τις σχέσεις έτσι όπως παρουσιάζονται μέσα στο βιβλίο...Γενικά μου άφησε την αίσθηση ότι κάτι λείπει ... Ένα βιβλίο για ένα ήρεμο διάβασμα, χωρίς εντάσεις, χωρίς αναζητήσεις... Ένα βιβλίο για ένα ήρεμο απόγευμα ... Το θετικό μέσα από την όλη ιστορία, αυτό το οποίο μου άφησε είναι το ότι πρέπει να μιλάμε και να μην κρατάμε τίποτα μέσα μας ...

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα