Μία από τις μεγαλύτερες οδούς της Κωνσταντινούπολης. Κάτι ανάλογο με την Ερμού της Αθήνας. Η οδός του Πέραν (Ιστικλάλ Τζαντεσί, İstiklâl Caddesi) έχει χρόνια ιστορίας. Εκεί άκμαζε και ακμάζει ακόμα το εμπόριο της Κωνσταντινούπολης. Βρίσκεται στην περιοχή του Πέραν (Beyoğlu), έχει μήκος 3 χιλιόμετρα και ξεκινά από την πλατεία Ταξίμ (όπου βρίσκεται το επιβλητικό Άγαλμα της Ελευθερίας των Τούρκων) και φτάνει μέχρι τον Γαλατά. Από το πρώτο πλακάκι της πλατείας, από το πρώτο βήμα θα αισθανθείς αυτό το κάτι, αυτό το τόσο ξεχωριστό, αυτό το μαγικό που αναβλύζει μέσα από την οδό του Πέραν.

Η άνθιση του ελληνικού πνεύματος και εμπορίου, που άρχισε να εξαφανίζεται με τα Σεπτεμβριανά το 1955 (οργανωμένη επίθεση των Τούρκων στις περιουσίες των Ελλήνων με λεηλασίες και πυρπολήσεις των ελληνικών μαγαζιών στο Πέραν), κάνει έντονη την παρουσία της στην περιοχή, καθώς πολλά σπίτια – εγκαταλελειμμένα πλέον – στέκονται επιβλητικά στις δύο πλευρές του δρόμου.

Αν θες να νοιώσεις τον παλμό της οθωμανικής Πόλης, αν θες – μετά τη Σκεπαστή Αγορά (Capali Carsi) – να περιπλανηθείς στην Πόλη των Ελλήνων του 19ου αιώνα, η βόλτα στην οδό του Πέραν είναι απαραίτητη. Πλήθος ιστορικών κτηρίων πλαισιώνουν την οδό από την αρχή μέχρι το τέλος της. Η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας (στην αρχή της πλατείας Ταξίμ), Το Σισμανόγλειο Μέγαρο (ιδιοκτησία του Ελληνικού Προξενείου), η Στοά των λουλουδιών ή Στοά Χρηστάκη Ζωγράφου (Çiçek Pasajı γνωστή και ως Cité de Péra), το Λύκειο του Γαλατά (από τα παλιότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα), η καθολική εκκλησία του Αγίου Αντωνίου της Πάντοβα και ο υπόγειος σιδηρόδρομος της Κωνσταντινούπολης στο τέλος της οδού, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1875 (1,5 χλμ μήκος και φτάνει μέχρι την πάνω πλευρά του Κεράτιου Κόλπου), θα σας γυρίσουν πίσω σε μια εποχή που όσοι την έζησαν την αναπολούν και εμείς απλά την ονειρευόμαστε μέσα από ιστορίες και βόλτες.

Μαζί με την ιστορία, όμως, η βόλτα στην οδό του Πέραν συνοδεύεται με όμορφες εικόνες, όμορφες μυρωδιές, όμορφες γεύσεις. Το μάτι δεν χορταίνει να βλέπει τα σιροπιαστά γλυκά να στολίζουν τις βιτρίνες των ζαχαροπλαστείων, το λαστιχωτό παγωτό να γίνεται παιχνίδι στις κουτάλες του παγωτατζή, τις ευρωπαϊκές βιτρίνες, τις μαυροντυμένες Τουρκάλες με τη μαντίλα, αλλά και τις νέες κοπέλες που συνδυάζουν τη μαντίλα με την καπαρντίνα. Μαύρη καπαρντίνα με μαύρη μαντίλα έρχεται σε αντίθεση με τις πολύχρωμες καπαρντίνες και τα πολύχρωμα μαντίλια και τα λουλουδάτα μαντίλια, δείχνοντας έτσι την προσπάθεια της Τουρκίας να διατηρήσει την ανατολικής της ρίζα, αλλά να αποκτήσει και ευρωπαϊκή νοοτροπία.

Η μύτη δεν χορταίνει να απολαμβάνει τη μυρωδιά του κεμπάπ που πλυμυρίζει τον τόπο από τα μαγαζιά, τα κεμπάδικα (όπως τα δικά μας γυράδικα), το χαρμάνι του παραδοσιακού ελληνικού (για εμάς, τούρκικου για τους γείτονες) καφέ στη χόβολη που ξεπηδά μέσα από τα παραδοσιακά καφενεία στα στενά της οδού και τις κολόνιες από τα αρωματοποιεία. Αλλά και το αυτί απολαμβάνει τις φωνές των Τούρκων μαγαζάτορων που διαλαλούν την πραμάτειά τους, τα τούρκικα τραγούδια που βγαίνουν από τις λατέρνες των πλανόδιων λατερνοπαιχτών, το κάλεσμα του χότζα από τα τζαμιά για προσευχή στον Αλλάχ, αλλά και τα ελληνικά τραγούδια που ακούγονται σε πολλά εμπορικά μαγαζιά.

Η βόλτα στην οδό του Πέραν είναι μία βόλτα σε όλες τις αισθήσεις … είναι μία βόλτα που δεν πρέπει να παραλείψετε αν βρεθείτε στην Κωνσταντινούπολη!

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα