Ενήλικες στην Αίθουσα - Κώστας Γαβράς

Γράφτηκε από την

enilikes sto domatio.Όταν ο πρώην Υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, έβγαλε το βιβλίο «Adults in the room: My Battle With Europe’s Deep Establishment», ήμουν ιδιαίτερα περίεργη να δω τι λέει και πώς παρουσιάζει τα γεγονότα τα οποία διαδραματίστηκαν από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας και την παραίτησή του μετά το δημοψήφισμα. Ωστόσο, δεν πρόλαβα να το διαβάσω και ανακοινώθηκε ότι το βιβλίο του Βαρουφάκη θα μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη από τον σπουδαίο σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά.

Όπως ήταν λογικό, πήγα την πρώτη μέρα κιόλας προβολής της ταινίας, με μία βασική σκέψη στο μυαλό μου. Να προσπαθήσω να είμαι αντικειμενική. Να κρίνω σωστά και να μην αφήσω οι προσωπικές μου απόψεις να επηρεάσουν την άποψή μου για την ταινία. Και ίσως, σκεφτόμουν, μπορέσω να καταλάβω γιατί οδηγήθηκαν στις αποφάσεις που οδηγήθηκαν. Ωστόσο, στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε πάντα η σκέψη ότι είναι πολύ νωρίς για να αποτυπωθούν σε χαρτί ή στη μεγάλη οθόνη γεγονότα που πλήγωσαν οικονομικά αλλά κυρίως ψυχικά ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων.

Η ταινία ξεκινά με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015 και την ανάθεση του Υπουργείου Οικονομικών από τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα (Αλέξανδρος Μπουρδούμης) στον Γιάνη Βαρουφάκη (Χρήστος Λούλης), ο οποίος ανέλαβε το δύσκολο έργο των διαπραγματεύσεων με την Τρόικα και την Ευρώπη. Και ενώ έχω προετοιμαστεί να δω σκληρές διαπραγματεύσεις, υπόγεια παιχνίδια και πισώπλατα μαχαιρώματα, είδα μία ταινία «αγιοποίησης» του Βαρουφάκη.

Οι συζητήσεις με τους θεσμούς και με τους Ευρωπαίους ηγέτες είχαν μία δόση γέλιου, καθώς όσο αντικειμενική και να προσπαθούσα να είμαι δεν μπορούσα να μην γελάσω όταν έβλεπα έναν Υπουργό Οικονομικών να ξέρει τα πάντα, να αμφισβητεί τους πάντες, να παρουσιάζεται σαν τον Ρομπέν των δασών, όπου οι κακοί Γερμανοί (εδώ να σημειώσω ότι μόνο ο Σόιμπλε παρουσιάστηκε, ενώ η Μέρκελ ελάχιστα) θέλουν να εξοντώσουν τον σεμνό και ανιδιοτελή Βαρουφάκη.

Επίσης, δεν μπορούσα να μην θεωρήσω αστείο το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας παρουσιάζεται ως ένα άβουλο ον, που άγεται και φέρεται από τους άλλους. Αρχικά πιστός οπαδός του Βαρουφάκη, του δίνει απόλυτο έλεγχο των διαπραγματεύσεων. Αργότερα, όμως, έχει μυστικές συζητήσεις με τους Γερμανούς, μυστικές συμφωνίες και τελικά προδίδει τον Βαρουφάκη.

Προσωπικά θεώρησα μία επιφανειακή τελείως προσέγγιση του θέματος, μία προσπάθεια «ηρωοποίησης» του Βαρουφάκη. Ένας τεχνοκράτης που ήξερε τα πάντα και οι αποφάσεις του ήταν αλάνθαστες. Ένας τεχνοκράτης που έγινε πολιτικός και ήταν υπεράνω όλων. Υπεράνω της Βουλής, υπεράνω της Κυβέρνησης και φυσικά υπεράνω της Ευρώπης. Όμως, τις προθέσεις του για τη σωτηρία της χώρας δεν τις ενστερνίστηκε η Κυβέρνηση, η οποία γλυκάθηκε από την εξουσία και τελικά πρόδωσαν τον ανιδιοτελή αγώνα του Γιάνη Βαρουφάκη.enilikes sto domatio.2jpg

Τελικά, μετά από δύο ώρες ταινίας, δεν κατάλαβα ποτέ τι έγινε στις διαπραγματεύσεις κεκλεισμένων των θυρών, όπως είχε αναφέρει ο Γαβράς. Και όσο προδομένος και απογοητευμένος φαίνεται ο Βαρουφάκης στην ταινία, άλλο τόσο προδομένη ένοιωσα και εγώ, καθώς είδα απλά μία ταινία με προσωπική άποψη του σκηνοθέτη και όχι μία πολυδιάστατη σύγχρονη πολιτική ταινία. Και αυτό γιατί δεν θίχτηκαν σημαντικά θέματα όπως η στάση της Γερμανίας, η ατμόσφαιρα κατά τις διαπραγματεύσεις και κυρίως πώς το «όχι» του δημοψηφίσματος έγινε «ναι». Ενώ, παράλληλα υπήρχαν αστεία περιστατικά και ειρωνικές στιγμές όπως το ότι ξέχασε τη βαλίτσα του στο ταξί, ή τη συγκέντρωση του κόσμου έξω από ένα εστιατόριο την ώρα που έτρωγε και τον κοίταζε λυπημένο (σκηνή που με έκανε να χαμογελάσω ειρωνικά).

Από τις έξυπνες σκηνές, που και πάλι έχασε την αξία της με το χρόνο που διήρκησε, ήταν το ζεϊμπέκικο του Πρωθυπουργού στο τέλος της ταινίας, με τους Ευρωπαίους ηγέτες να χτυπάνε παλαμάκια και να χτυπάνε τα νταούλια. Ωραία ειρωνεία της σπουδαίας φράσης του Πρωθυπουργού «Εμείς θα παίζουμε τον ζουρνά και αυτοί θα χορεύουν». Αλλά και αυτή η σκηνή ενώ θα μπορούσε να αποτελέσει ένα έξυπνο τρικ, κατέληξε να είναι μία ακόμα αστεία προσθήκη. Και αυτό γιατί διήρκησε αρκετά λεπτά και οι γκριμάτσες των Ευρωπαίων ηγετών κατάντησαν κωμικές.

Αυτό που βρήκα εξαιρετικό ήταν η επιλογή των δύο ηθοποιών για τους σημαντικούς αυτούς ρόλους. Ο Χρήστος Λούλης ως Γιάνης Βαρουφάκης είναι πάρα πολύ καλός, τόσο ώστε πολλές φορές να νομίζω ότι βλέπω και ακούω τον ίδιο τον Βαρουφάκη. Ο Χρήστος Λούλης αποδεικνύει για άλλη μία φορά πόσο καλός ηθοποιός είναι και φυσικά ότι μελέτησε την προσωπικότητα του Βαρουφάκη. Αλλά και ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης ως Αλέξης Τσίπρας ήταν πολύ καλός. Κατάφερε με το ξεχωριστό του ταλέντο να αποτυπώσει τον Αλέξη Τσίπρα, λογικά σύμφωνα με τις οδηγίες του Γαβρά, ως έναν αδύναμο χαρακτήρα, ένα άβουλο άτομο, το οποίο καθοδηγείται κυρίως από τους άλλους.

Τελικά, βγαίνοντας από την αίθουσα είχα για μία ακόμη φορά το αίσθημα της επιβεβαίωσης … Είναι δύσκολο να είμαστε αντικειμενικοί με την Ιστορία και τα πολιτικά γεγονότα!

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα