Εξομολογήσεις ... με την Μαρία Κωνσταντούρου

Γράφτηκε από την

 eikona 4  askim

"Φτιάχνεις στο μυαλό σου ένα σκηνικό, μια φανταστική πραγματικότητα που θέλεις οπωσδήποτε να ζήσεις. Έπειτα παρακαλάς με όλη τη δύναμη της ψυχής σου να γίνει το θαύμα και να υλοποιηθεί η ευχή σου. Κι έρχεται αυτή η μέρα. Όμως αυτά που ονειρευόσουν δεν μπορούν να σταθούν μόνα τους. Χρειάζονται έναν διάκοσμο για να αναδειχθούν. Αλλά εσύ ξέχασες να οραματιστείς αυτόν τον διάκοσμο. Έτσι το όνειρό σου χάνει τη μαγεία του...
Η Έλλη, ο Δημήτρης, η Κρινάνθη, η Έσμα, ο Όμηρος...
Όλοι τους αποφασισμένοι να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Όλοι χαμένοι σε ένα άνισο παιχνίδι με τη ζωή, έχοντας ερήμην τους συμπαίκτη τον θάνατο. Κι εκεί κοντά τους να ακούγεται ψιθυριστή η φωνή της αγάπης. Στοιχειωμένη από μια προδοσία που δεν ξεχάστηκε ποτέ... Από μια Δευτέρα που αρνήθηκε να έρθει... Από αίμα που ποτέ δεν στέγνωσε... Και ο ψίθυρος γίνεται κραυγή. Όμως και πάλι, λίγοι είναι αυτοί που θα μπορέσουν να ακούσουν το μαγικό κάλεσμά της. Λίγοι θα καταλάβουν πως... Ασκίμ θα πει αγάπη!" ... 

Αυτό το Ασκίμ ... το μαγικό του κάλεσμα ... Θα αναζητήσουμε μαζί με την κυρία Κωνσταντούρου Μαίρη ... και θα προσπαθήσουμε να γίνουμε από τους λίγους που θα καταλάβουν ότι ... Ασκίμ τελικά σημαίνει Αγάπη ...

1.Καλησπέρα, κυρία Κωνσταντούρου. «Ασκίμ θα πει αγάπη» το καινούργιο σας βιβλίο και πραγματικά με συνεπήρε στις αναζητήσεις των πρωταγωνιστών. Μύθοι και πραγματικότητα μπλέκονται στο νέο σας βιβλίο. Αυτό που θα ήθελα να ρωτήσω, καθώς ήταν και η πρώτη «απορία» που μου δημιουργήθηκε, ο μύθος για το Ασκίμ είναι αληθινός ή δική σας έμπνευση;

Καλησπέρα κι από μένα. Τον μύθο τον δημιούργησα εγώ για να εξυπηρετήσω την πλοκή της ιστορίας μου. Βλέπετε, η πρώτη ιδέα ξεκίνησε από το αντικείμενο που αναζητούν οι ήρωες κι αυτό που αντιπροσωπεύει, δηλαδή την αγάπη. Όμως πώς η αγάπη θα έδινε «πνοή» σ’ ένα άψυχο πράγμα; Αυτός ήταν ο προβληματισμός μου κι έτσι σιγά σιγά έχτισα τη «γέννησή» του σε κάποιο φαράγγι της Λέσβου, κοντά στο πανέμορφο χωριό της Βατούσας όπου έκανα διακοπές εκείνο το καλοκαίρι.

2. Ασκίμ, λοιπόν, και ένας έρωτας τραγικός το ζωντανεύει. Ραλλού και Ζαμίρ. Ο Ζαμίρ χάνεται. Η Ραλλού βρίσκει διαφυγή στο Ασκίμ, μία πέτρα. Είναι η αγάπη τόσο δυνατή ώστε να δώσει «ζωή» σε άψυχα πράγματα; Ή η απόγνωση για τον χαμό του αγαπημένου της την οδήγησε σε φαντασιώσεις ως προς το Ασκίμ;

Πιστεύω πως μεταφορικά δίνουμε «ζωή» σε ό,τι αγαπάμε. Γι’ αυτό κάποιοι μιλούν με τα λουλούδια τους, γι’ αυτό κρατάμε ζωντανούς τους ανθρώπους που χάσαμε, γι’ αυτό ένα μικρό κορίτσι φέρεται τρυφερά στις κούκλες του. Η αγάπη είναι από μόνη της ζωή, και μάλιστα ζωή αθάνατη. Όσο για τη Ραλλού, η δυνατή αγάπη μαζί με την τεράστια απόγνωση την έκαναν να πιστέψει σ’ ένα… θαύμα.

Πηγή φωτογραφίας:https://now24.gr/i-maria-konstantoyrou-milaei-sti-mairi-gkaziani-gia-to-neo-biblio-tis-askim-tha-pei-agapi/26230919_10211271662214891_1230562352107155551_n/ 

 

3. Έλλη και Όμηρος. Ένα ζευγάρι που στιγματίστηκε από το Ασκίμ. Η Έλλη παρασυρμένη από τον ενθουσιασμό, το κυνήγησε, το έψαξε. Και ενώ ένιωσα ότι πραγματικά ήταν από τους λίγους που κατάλαβε πως … Ασκίμ θα πει αγάπη, στεναχωρήθηκα με το τέλος της. Γιατί να γίνει κάτι τέτοιο, εφόσον η αναζήτησή της ήταν αγνή και ανιδιοτελής; Και ο Όμηρος; Γιατί έπρεπε να βιώσει αυτή την τραγικότητα ώστε να «πιστέψει»;

Ο Όμηρος πίστεψε στη δύναμη της αγάπης, γι’ αυτό σεβάστηκε το ασκίμ. Και το αναζήτησε από σεβασμό προς τη γυναίκα που αγάπησε, γι’ αυτό και δεν θέλησε να το αφήσει σε ανθρώπους που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν την πραγματική αξία του. Όσο για την τραγική εμπειρία που βίωσε με την άδικη κατάληξη της Έλλης, θα σας πω πολύ απλά πως όλα είναι μέσα στη ζωή – η χαρά κι ο πόνος, η αλήθεια και το ψέμα, η ζωή κι ο θάνατος. Δυστυχώς.

4. Δημήτρης και Κρινάνθη. Εδώ το Ασκίμ τους έφερε τόσο κοντά, όσο και μακριά. Ο Δημήτρης ένας άντρας κατακτητής και η Κρινάνθη ένα κορίτσι του χωριού με πολλά τραύματα στην ψυχή της. Την αντίδραση του Δημήτρη την περίμενα, της Κρινάνθης όχι. Πίστευα, ειδικά και μετά την εμφάνιση της γυναίκας που αναστάτωσε την «ήρεμη» οικογενειακή ζωή της, πως θα κλεινόταν περισσότερο στον εαυτό της. Πώς κατάφερε να βρει τη δύναμη να πατήσει στα πόδια της;

Και πάλι έπαιξε μεγάλο ρόλο η δύναμη της αγάπης. Η Έλλη, με την αγνή κι ανυστερόβουλη φιλία της, καθοδήγησε την Κρινάνθη στον σωστό δρόμο ακόμη κι όταν η ίδια είχε χαθεί. Γι’ αυτό σας είπα στην αρχή πως η αληθινή αγάπη είναι αθάνατη. Βρήκε τον τρόπο η Έλλη και, μέσα από τα όνειρα της φίλης της, της έκανε μαθήματα ζωής. Την έμαθε ν’ αγαπά και τον εαυτό της, να διεκδικεί τα θέλω της, να θέτει τα όριά της. Αλλά και η Τζίνα, με την παγωμένη και άδεια καρδιά της, της έδωσε τα δικά της μαθήματα. Το ίδιο και ο μικρός Κωνσταντίνος που με την αθωότητα και την αισιοδοξία της ηλικίας του της φανέρωσε πως υπάρχει κι άλλος δρόμος. Κι έπειτα ήταν κι ο Δημήτρης, ο οποίος τη βοήθησε να καταλάβει πως δεν θα έπρεπε να συμβιβαστεί με κάτι λιγότερο από την αληθινή αγάπη, πως δεν χωρούσαν στη ζωή της υποκατάστατα και υποχωρήσεις. Γενικώς η Κρινάνθη είχε γύρω της ανθρώπους από τους οποίους μπορούσε να πάρει κάτι, αρκεί να είχε τη διάθεση να δει σε βάθος και να προβληματιστεί. Πιστεύω πως έκρυβε μέσα της μια επαναστάτρια χωρίς να το ξέρει, μια δυνατή γυναίκα που έπρεπε να ωριμάσει για να κάνει την επανάστασή της.

5.Τζίνα και Ιγνάτης. Μία γυναίκα που ήθελε να ζήσει το όνειρο της διασημότητας, της καλής ζωής και εγκατέλειψε τα πάντα. Ένας άντρας που γνώρισε την εγκατάλειψη, την προδοσία, αλλά της πρόσφερε τη βοήθειά του όταν τον είχε ανάγκη. Παρ’ όλα αυτά, η Τζίνα μου φάνηκε αχάριστη, αν και ήταν ψυχικά ασθενής. Εδώ, πιστεύω, ότι η αγάπη δεν μπόρεσε να γιατρέψει την ψυχή της. Ή μήπως, τελικά, επειδή δεν ένιωσε αγάπη –όπως περίμενε– αντέδρασε έτσι;

Η Τζίνα, όπως πολύ σωστά παρατήρησε και το ασκίμ στο τέλος της ιστορίας, έπασχε από συναισθηματική έκπτωση. Ποτέ της δεν κατάφερε να αγαπήσει κάποιον, ούτε τον άντρα ούτε το παιδί της, αλλά ούτε και τον ίδιο της τον εαυτό. Ήταν ανίκανη να νιώσει και ανήμπορη να δώσει. Και φυσικά δεν είχε την ικανότητα να εκτιμήσει, γι’ αυτό και φερόταν πάντα αχάριστα. Το ασκίμ θέλησε να το εκμεταλλευτεί για προσωπικό της όφελος. Την οικογένειά της την πλησίασε όχι από μεταμέλεια ή καθυστερημένη αγάπη, αλλά με υστεροβουλία και αδιαφορία. Έχετε δίκιο, η αγάπη δεν μπόρεσε να τη γιατρέψει, όχι επειδή δεν είχε τη δύναμη να το κάνει, αλλά επειδή η Τζίνα δεν την ήθελε. Ποτέ της δεν την αναζήτησε. Ό,τι έκανε το έκανε για το συμφέρον της. Σας είπα πως η αληθινή αγάπη είναι αθάνατη, όμως για να ζήσει για πάντα θα πρέπει πρώτα να γεννηθεί. Στην παγωμένη ψυχή της Τζίνας δεν γεννήθηκε ποτέ. Τόσο απλά.

eikona 2  askim 1

6. Η Μάγισσα. Μια γριά που πέρασε πολλά. Μια γριά που έζησε από κοντά το Ασκίμ και έβαλε σκοπό της ζωής της να το βρει ξανά. Γιατί ποτέ δεν μίλησε; Τι είναι αυτό που μας κάνει να είμαστε μυστικοπαθής;

Στην περίπτωση της Μάγισσας ο λόγος της σιωπής της ήταν ο φόβος. Ο φόβος μάς κλείνει το στόμα και παγώνει την καρδιά μας. Κι η καλή μου η Μάγισσα τον ένιωσε τον φόβο από πολύ μικρή. Σχεδόν μωρό ήταν όταν έχασε τη μάνα της κι από τότε αναζητούσε τη μητρική αγάπη σε ξένες αγκαλιές. Αργότερα, μπροστά στα μάτια της σκοτώθηκε κι ο πατέρας της. Ορφανή, λοιπόν, κάπως κακόμορφη και με πολύ ιδιαίτερη συμπεριφορά, αντιμετώπισε την αντιπάθεια και τον χλευασμό της κοινωνίας της. Γι’ αυτό κλείστηκε στον δικό της κόσμο. Γι’ αυτό δεν ήθελε να την πλησιάζει κανείς. Και γι’ αυτό έψαχνε το ασκίμ – για να ξαναβρεί τον εαυτό της και ίσως μαζί του και το νόημα της ζωής της.

7. Και η οικογένεια των Τούρκων, που αναζητά και αυτή το Ασκίμ. Η υπόσχεση του γιου στον πατέρα και η αναζήτηση του Ασκίμ συνεχίζεται. Τεράστια ποσά για την εύρεσή του. Και εδώ πάλι φιλοδοξίες, προσωπικές επιτυχίες, κέρδος. Και αυτοί τελικά δεν κατάφεραν να βρουν το Ασκίμ. Τελικά, το Ασκίμ, είτε πίστευαν σε αυτό είτε όχι, έπαιρνε με τον δικό του τρόπο «εκδίκηση»;

Η αληθινή αγάπη ανήκει μόνο σε αυτούς που την αξίζουν. Και τα δώρα της δεν είναι ούτε χρήματα ούτε άλλα υλικά αγαθά. Η οικογένεια των Τούρκων, που αναζητούσε το ασκίμ, ήθελε να το αποκτήσει για εντελώς εγωιστικούς και ιδιοτελείς λόγους. Δεν ξέρω ούτε κι εγώ αν το ασκίμ ήθελε να πάρει εκδίκηση, όπως εύστοχα το θέσατε, όμως σίγουρα ήθελε να πάει σε χέρια που θα εκτιμούσαν αυτό που πραγματικά συμβόλιζε, σε ανθρώπους που ήξεραν να αγαπούν και να δίνονται.

 

8. Αλήθεια, έχουμε ανάγκη, πιστεύετε, όλοι να βρούμε το δικό μας Ασκίμ;

Πιστεύω πως ναι, ένα ασκίμ που θα φωτίζει τον δρόμο μας όλοι το έχουμε ανάγκη. Απλώς κάποιοι, όπως η Τζίνα, δεν είναι ικανοί να συνειδητοποιήσουν αυτή την ανάγκη. Φανταστείτε έναν κόσμο λουσμένο από τη μαγεία ενός ασκίμ, από το μεγαλείο της αληθινής αγάπης. Πόσο όμορφη θα ήταν η ζωή μας τότε…

 

9. Το Ασκίμ, μία πέτρα, μέσα από την ιστορία των πρωταγωνιστών, ένιωσα ότι στην ουσία του είναι η αγωνιώδης αναζήτηση της αγάπης σε όλα τα επίπεδά της (φιλική, μητρική, ερωτική, αδελφική). Για σας τι είναι το Ασκίμ;

Αυτό ακριβώς που είπατε. Η αγάπη σε όλες τις μορφές της, η γαλήνη της ψυχής, η φιλαλληλία. Ένα μεγάλο δώρο ζωής που θα έπρεπε να ζεσταίνει τις καρδιές όλων των ανθρώπων, έτσι ώστε η γη μας να ήταν ένας αληθινός παράδεισος για μας.

10. Σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη διαδικτυακή συνέντευξη. Θα ήθελα να κλείσουμε λέγοντάς μας μία στιγμή των πρωταγωνιστών που σας συνεπήρε συναισθηματικά και νιώσατε ότι δεν μπορείτε να αντεπεξέλθετε στα γεγονότα;

Κι εγώ σας ευχαριστώ πολύ για την τόσο όμορφη κι εποικοδομητική συζήτηση.

Είναι δύσκολο να απαντήσω στην τελευταία σας ερώτηση, επειδή σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της συγγραφής του συγκεκριμένου μυθιστορήματος ένιωθα να παλεύω με τα συναισθήματά μου. Αγωνία, θλίψη, χαρά, θυμός, ανακούφιση, απογοήτευση, ανάγκη για κάθαρση και λύτρωση, για απόδοση δικαιοσύνης… Αρκετές φορές τα μάτια μου βούρκωσαν. Άλλες τόσες η καρδιά μου αγαλλίασε. Και στο τέλος γαλήνεψα και, ως φύσει αισιόδοξος άνθρωπος, άφησα την ελπίδα να με παρασύρει στον κόσμο που οραματίστηκα μικρή, στον κόσμο του ασκίμ. Του Ασκίμ που θα πει αγάπη.

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα