"Φωτιά στο παρελθόν" και πάμε να την "αντιμετωπίσουμε" μαζί με την Γερακίνα Μπουρίκα

Γράφτηκε από την

gerakina mpourika 2 "Φωτιά στο παρελθόν" βάζει η κυρία  Γερακίνα Μπουρίκα. Μία φωτιά που προκλήθηκε απο εγωιστικές στάσεις ανθρώπων, ένοχα μυστικά. Μία φωτιά που έβαλε στο στόχαστρο αθώους ανθρώπους. Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τους "εμπρηστές" μέσα από τη συζητήτησή μας με την κυρία Μπουρίκα. 

 

Α.Χ.: Καλησπέρα, κυρία Μπουρίκα. Επιτέλους, «συναντιόμαστε» και διαδικτυακά. Σας ευχαριστώ για την συνέντευξη που παραχωρείτε στο site μας. Αρχικά θα ήθελα να μας πείτε μερικά λόγια για εσάς.

Γ.Μ.: Δεν ξέρω πως μπορεί να αρχίσει να μιλά κανείς για τον εαυτό του. Δεν θέλω να μιλήσω για τον χαρακτήρα μου γιατί δεν είμαι αντικειμενικός κριτής. Δυο πράγματα μόνο θα σου πω για εμένα. Το πρώτο είναι ότι είμαι μητέρα δύο υπέροχων παιδιών, κι αυτό θεωρώ πως είναι το σπουδαιότερο επίτευγμα στη ζωή μου, και το δεύτερο είναι ότι ενώ έχω ζήσει μεγάλους έρωτες στη ζωή μου τα τελευταία χρόνια ζω τον μεγαλύτερο. Έχω ερωτευτεί παράφορα, με όλα τα συμπτώματα που μπορεί να έχει ένας παράφορος έρωτας, το να δημιουργώ και να αποτυπώνω ιστορίες στο χαρτί.

 

Α.Χ.: «Φωτιά στο Παρελθόν» το νέο σας βιβλίο και πραγματικά οι σελίδες παίρνουν φωτιά. Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο. Πώς γεννήθηκε η ιδέα;

Γ.Μ.: Η ιδέα για το μυθιστόρημα «Φωτιά στο Παρελθόν» δεν ήταν μία. Τα ερεθίσματα ήταν πολλά γύρω μου που με οδήγησαν σε αυτή την ιστορία. Μια μέρα ζεστού καλοκαιριού, η θύμηση ενός εφηβικού έρωτα, ιστορίες φίλων και χαρακτήρες γνωστών μου ανθρώπων που απέχουν πολύ από την δική μου λογική και ήταν για εμένα μεγάλο ερέθισμα το να τους αναλύσω και να τους κατανοήσω, ήταν οι αφορμές για να ξεκινήσει.

 

Α.Χ.: Πραγματικά, δεν ξέρω ποιος από όλους τους ήρωες ήταν ο πιο τραγικός. Κάθε ένας έχει τα δικά του προβλήματα, τους δικούς του δαίμονες. Κάθε ένας με εγκλώβιζε συναισθηματικά. Με παρέσυρε στα σκοτεινά του μυστικά και με έκανε να πονάω μαζί του. Πώς καταφέρατε να «επιβιώσετε» μέσα από τόσο έντονες συναισθηματικές καταστάσεις;

Γ.Μ.: Δεν ξέρω πως θα μπορούσε να εξηγηθεί καλύτερα αυτό. Στην πραγματική μας ζωή όλοι βιώνουμε έντονες συναισθηματικές καταστάσεις. Και όλοι φτιάχνουμε τις ασπίδες μας απέναντι σε αυτές για να προστατευθούμε. Η ίδια ασπίδα προστασίας δρούσε για εμένα και σε αυτές τις καταστάσεις που ζούσα μέσα στο βιβλίο μου.

 

Α.Χ.: Πώς αποδεσμεύεστε συναισθηματικά για να συνεχίσετε την ιστορία;

Γ.Μ.: Δεν αποδεσμεύομαι ποτέ συναισθηματικά όταν βρίσκομαι μέσα στην ιστορία. Αν το κάνω αυτό θα χαθώ πρώτα εγώ και μετά ο αναγνώστης αφού όλο το συναισθηματικό φορτίο ρέει από σελίδα σε σελίδα μέχρι να έρθει το τέλος και να με λυτρώσει.

 fotia sto parelthon gerakina mpourika

Α.Χ.: Και πάμε να πούμε λίγα λόγια για τους πρωταγωνιστές της ιστορίας. Αρχικά, θα ήθελα να μου πείτε ποιος από όλους σας «ταλαιπώρησε»; Υπήρχαν στιγμές που θέλατε να αλλάξετε τον χαρακτήρα τους; Ας πούμε για παράδειγμα η Ισμήνη; Θα μπορούσε να αλλάξει;

Γ.Μ.: Δεν με ταλαιπώρησε κανείς από τους ήρωές μου. Ο καθένας τους με γοήτευε με την διαφορετικότητα του χαρακτήρα του και αυτό που μου άρεσε ήταν να ανακαλύπτω τις άγνωστες πτυχές του μυαλού τους. Για την Ισμήνη ειδικά που με ρωτάς δεν ξέρω αν είχε περιθώρια να αλλάξει. Νομίζω οι χαρακτήρες των ανθρώπων δεν αλλάζουν. Ίσως να προσαρμόζονται σε μια νέα πραγματικότητα της ζωής τους αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να αλλάξουν.

 

Α.Χ.: Ισμήνη. Μία γυναίκα αδυσώπητη. Μία γυναίκα που κάνει τα πάντα για την προσωπική της ευτυχία, για την κοινωνική της θέση, για την οικονομική της υπεροχή. Πώς γίνεται ένα τέτοιο άτομο να κρατήσει δίπλα της την οικογένειά της, έστω κι αν στο τέλος πήρε αυτό που δικαιούνταν;

Γ.Μ.: Η Ισμήνη δεν έχει κρατήσει ουσιαστικά δίπλα της την οικογένειά της. Αυτό που έχει καταφέρει είναι να μην χαλάσει τον συνεταιρισμό που έχει κάνει με τον σύζυγό της που έχει τον ίδιο χαρακτήρα με εκείνη. Αν κοιτάξεις γύρω σου υπάρχουν πολλοί τέτοιοι συνεταιρισμοί που κρύβονται πίσω από τον τίτλο ενός γάμου. Τους λείπει όμως το βασικό συστατικό της αγάπης. Το τίμημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι τα ζευγάρια αυτά να χάνουν τα παιδιά τους που συναισθηματικά είναι μακριά από εκείνους όπως συμβαίνει και με τον γιο της Ισμήνης σε αυτή την περίπτωση.

 

Α.Χ.: Βασιλική. Η κεντρική ηρωίδα. Πραγματικά την πόνεσα. Αλήθεια, πώς μπορεί κάποιος να αντέξει τις τραγικές αποκαλύψεις; Αν δεν είχε τον Φίλιππο, πιστεύετε, ότι θα άντεχε;

Γ.Μ.: Ο άνθρωπος είναι πλασμένος να αντέχει κάθε δυσκολία και να συνεχίζει. Ίσως είναι το ένστικτο της επιβίωσης που μας βοηθά να σηκωνόμαστε ακόμη και αν έχουμε γονατίσει. Η Βασιλική που ούτως ή άλλως έχει έναν δυνατό και αγέρωχο χαρακτήρα πιστεύω θα ξεπερνούσε τις δυσκολίες απλά ίσως να της έπαιρνε περισσότερο χρόνο αν δεν είχε τον Φίλιππο να την στηρίζει.

 

Α.Χ.: Φίλιππος. Υπάρχουν τέτοιοι άντρες; Πιστοί σε μία αγάπη που φαινομενικά τους πρόδωσε;

Γ.Μ.: Η αγάπη δεν έχει όρια ούτε κανόνες. Όπως ακριβώς δεν μπορούμε να αγαπήσουμε κάποιον επειδή το αξίζει, έτσι και δεν καταφέρνουμε να πάψουμε να αγαπάμε κάποιον ακόμη κι αν με τις πράξεις του μας έχει αποδείξει ότι δεν το αξίζει. Η καρδιά απαιτεί αυτά που θέλει ανεξάρτητα από τα επιχειρήματα της λογικής. Οπότε ναι. Υπάρχουν τέτοιοι άντρες και τέτοιες γυναίκες, πιστοί μέχρι τέλους σε μια αγάπη ακόμη κι αν τους πρόδωσε.

 

Α.Χ.: Οι γονείς της Βασιλικής. Με τα δικά τους ένοχα μυστικά. Προσωπικά δεν είδα να διαφέρουν και πολύ από την Ισμήνη. Η μόνη τους διαφορά είναι η οικονομική τους κατάσταση. Υπάρχει έστω μία δικαιολογία για τις πράξεις τους;

Γ.Μ.: Για εμένα δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τις πράξεις τους και πράγματι είναι ακριβώς ίδιοι με την Ισμήνη. Είναι άνθρωποι που για το δικό τους συμφέρον δεν διστάζουν να εκμεταλλευτούν όλους γύρω τους προκειμένου να κερδίσουν οι ίδιοι αυτό που ποθούν περισσότερο. Ο σκοπός λοιπόν σίγουρα δεν αγιάζει τα μέσα, ακόμη κι αν με αυτά τα μέσα επιδιώκουμε να κερδίσουμε την αγάπη.

 

Α.Χ.: Ιάσονας. Ο γιος της Ισμήνης. Είναι αυτό που λέμε «Από ρόδο βγαίνει αγκάθι, και από αγκάθι ρόδο»;

Γ.Μ.: Αυτό ακριβώς είναι ο Ιάσονας. Πολλές φορές η επιρροή ενός και μόνο ανθρώπου είναι ικανή να μας κάνει να δημιουργήσουμε μια φιλοσοφία ζωής που να διαφέρει από εκείνη της οικογένειάς μας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση για τον Ιάσωνα η επιρροή ήταν θετική όμως μπορεί πολύ εύκολα να συμβεί και το ακριβώς αντίθετο.

 

Α.Χ.: Και στο τέλος έρχεται η Κάθαρση και η Νέμεσις. Δεν σας κρύβω ότι χάρηκα για την Ισμήνη. Κάτι τέτοιο είχα σκεφτεί και εγώ για τιμωρία. Όπως και για τη «μητέρα» της Βασιλικής. Πιστεύετε, ότι ακόμα και αργά, ακόμα και την τελευταία στιγμή, έρχεται η ώρα που πληρώνουμε για τις πράξεις μας;

Γ.Μ.: Η ζωή αργά ή γρήγορα πιστεύω μας εξοφλεί για τις καλές ή κακές πράξεις μας. Ή τουλάχιστον, αυτό θέλω να ελπίζω.

 

 gerakina mpourika 1

Α.Χ.: Κλείνοντας, και αφού σας ευχαριστήσω τόσο για το γεμάτο συναισθηματικές εντάσεις που μου προσφέρατε μέσα από το βιβλίο σας, θα ήθελα να μου πείτε τι ήταν αυτό που αποκομίσατε γράφοντας την ιστορία της Βασιλικής.

Γ.Μ.: Γράφοντας την ιστορία της Βασιλικής, φόρεσα παπούτσια ξένων ανθρώπων, περπάτησα στην δική τους ζωή, πόνεσα και οργίστηκα με τα λάθη τους, είδα τις συνέπειες που είχαν στη ζωή τους εξαιτίας αυτών, ένιωσα το καρδιοχτύπι του πρώτου έρωτα, βίωσα την αγωνία τους, μελέτησα τους χαρακτήρες τους και κέρδισα ένα κομμάτι ζωής που εγώ δεν έχω ζήσει και ίσως δεν το ζήσω ποτέ στην αληθινή ζωή. Με λίγα λόγια άνοιξα ένα παράθυρο σε έναν άλλο κόσμο που με βοήθησε να διδαχτώ για να συνεχίσω πιο δυνατή την δική μου ζωή σε αυτό τον κόσμο.

Σας ευχαριστώ πολύ!!!

 

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα