Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου - Μαρία Παναγοπούλου

Γράφτηκε από την

Την βάπτισαν Μαρία. ΌμωςEida ton eayto moy sta matia soy το όνομα της καρδιάς της ήταν άλλο: Μάικα. Μάικα που στη γλώσσα των Πομάκων σημαίνει «μάνα». Όνομα που η ίδια το διάλεξε, θαρρείς από μία εσωτερική διαίσθηση … χωρίς να γνωρίζει πως λίγα χρόνια μετά, ο ίδιος ο Έρωτας θα της στερούσε το δικαίωμα να φέρει στον κόσμο δικά της παιδιά, αφήνοντάς την με την κοιλιά άδεια, την ψυχή κενή και μ’ ένα κουκλάκι, πιστό αντίγραφο του μωρού, από αυτά που κάποιοι άνθρωποι συλλέγουν και ζουν μαζί τους σαν να είναι αληθινά, στην αγκαλιά της … Ο Νικήτας Ρενιέρης, ένας άνδρας ωραίος, ισχυρός, που μοιάζει να τα έχει όλα, από ένα τραγικό γύρισμα της ειμαρμένης χάνει σε μια στιγμή τα πάντα: τη νεογέννητη κόρη του, τη νόμιμη σύζυγό του, μα και τη γυναίκα που λάτρεψε όσο καμία … Οι άνεμοι της μοίρας θα υφάνουν στον ιστό τους το χθες και το σήμερα των ηρώων και θα τους φέρουν μπροστά στην αποκάλυψη ότι ευτυχία και δυστυχία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Ένα μυθιστόρημα τρυφερό και σκληρό, συγκινητικό και αγωνιώδες, με γοητευτικούς ήρωες που αναζητούν αλήθειες οι οποίες οδηγούν σε ανατροπές και σε αποκαλύψεις που πληγώνουν κατάκαρδα και δοκιμάζουν τις αντοχές της ανθρώπινης λογικής. (οπισθόφυλλο)

Διαβάζοντας και μόνο το οπισθόφυλλο ξέρεις ότι θα βυθιστείς σε μία ιστορία μοναδική, συγκλονιστική, ανατρεπτική και τραγική. Το σημαντικότερο, όμως, προσωπικά για μένα ήταν η ένδειξη στο εξώφυλλο κάτω δεξιά «Αληθινή Ιστορία». Γιατί πραγματικά, όταν το είδα και αφού είχα τελειώσει την ιστορία, το μούδιασμα που ένοιωθα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης έγινε ακόμα πιο έντονο.

Η ιστορία από μόνη της είναι συγκλονιστική. Είναι από τις ελάχιστες φορές που δεν θέλω να πω πολλά για τους ήρωες γιατί θα αποκαλύψω στοιχεία της ιστορίας και πραγματικά αξίζει να την ζήσετε και να την νοιώσετε χωρίς να ξέρετε το παραμικρό. Μόνο τότε θα νοιώσετε τον πόνο της Μάικα, την αγωνία του Νικήτα, την τραγωδία της Μαριάνθης, το δίλλημα και την ψυχική πίεση της Λιάνας, την οργή του Αντώνη, αλλά πάνω από όλα να νοιώσετε αγάπη, τρυφερότητα, συμπόνια για ένα μικρό κοριτσάκι. Και όλα αυτά θα έρθουν στο φως μέσα από μία τυχαία συνάντηση του Νικήτα και της μικρής Αέλιας.

Οι πρωταγωνιστές μας είναι τραγικοί. Έρμαια των επιθυμιών τους. Δέσμιοι των παθών τους. Η Μάικα προδομένη και μη μπορώντας να κάνει παιδιά περνά τα σύνορα ανάμεσα στη λογική και την τρέλα. Το ίδιο και η Μαριάνθη. Μετά από αποτυχημένες απόπειρες εξωσωματικής βυθίζεται στην κατάθλιψη. Κοινός παρανομαστής και των δύο γυναικών – εκτός από την αγάπη για τα παιδιά – ο Νικήτας. Εραστής της Μάικα, άντρας της Μαριάνθης. Και ο πόνος ξεκινά … Ένα ταξίδι σε όλη την Ελλάδα, από την Αθήνα, στο Σούνιο, το Πήλιο, την Χαλκιδική, την Κομοτηνή, τη Μάνη, το Παρίσι, οι ήρωες ταξιδεύουν για να ανακαλύψουν τις αλήθειες τους. Αλήθειες που θα οδηγήσουν στην καταστροφή, στην ισοπέδωση όλων όσων πίστευαν μέχρι τότε. Αλήθειες που θα οδηγήσουν στην λύτρωση.

Και όλη αυτή η ιστορία είναι δοσμένη με τον πιο όμορφο τρόπο από την κυρία Παναγοπούλου, η οποία συνδυάζει την αληθινή ιστορία με τη μυθοπλασία. Μέσα από έναν λόγο που ρέει ευχάριστα, χωρίς φαμφάρες και λέξεις «περίεργες», αλλά με ένα λεξιλόγιο που φανερώνει την καλή γνώση της γλώσσας, η κυρία Παναγοπούλου προσφέρει μοναδικές εσωτερικές αναζητήσεις στον αναγνώστη. Γιατί μέσα από τις σκέψεις, τα λάθη, τα συναισθήματα, τα όνειρα και τις προσδοκίες των ηρώων, αλλά και την αγωνία, τον φόβο, το δίλλημα, τα ρητορικά ερωτήματα που γεννιούνται στους ήρωες, ο αναγνώστης θα έρθει αντιμέτωπος με τις δικές του αναζητήσεις.

Και μέσα από το τέλος της ιστορίας θα συνειδητοποιήσει ότι τελικά ίσως και να μην είμαστε κυρίαρχοι της ζωής μας. Ίσως και κάποιοι άλλοι να αποφασίζουν για εμάς. Ίσως τελικά απλά είμαστε άνθρωποι και κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα προβλέψουμε, ή απλά δεν μπορούμε να αντισταθούμε στις εξελίξεις. «Το είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου» είναι ένα βιβλίο που θα θυμώσει, θα εξοργίσει, αλλά και θα συγκινήσει. Είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσετε. Το τέλος με συγκίνησε. Με άφησε με ένα αίσθημα αγαλλίασης, όπως το με αγαλλιάζει το ουράνιο τόξο που βγαίνει μετά την καταιγίδα.

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα