Που από το παράθυρο μου κοιτώ και βλέπω πως ο ουρανός σκοτεινιάζει καθώς όλο και περισσότερα μαύρα σύννεφα τον κυκλώνουν σαν μια θυμωμένη οργή που είναι έτοιμη να ξεσπάσει μέσα από τα σκοτεινά μάτια της καταιγίδας.
Κι η θάλασσα που κάποτε ήταν τόσο γαλανή και ήρεμη, κύματα πόνου κουβαλάει. Χτυπούν μανιασμένα πάνω στους κυματοθραύστες του λιμανιού, όσο τα πλοία χορεύουν στο ρυθμό της μελωδικής μουσικής του θυμού της.
Καθώς ο αέρας παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα του. Πότε γλυκός σου ψιθυρίζει απαλά χαϊδεύοντας το πρόσωπο κι ανακατεύοντας τα μαλλιά σου, και πότε μουγκρίζει θυμωμένα και βρυχάται σαν πεινασμένο λιοντάρι έτοιμο να σε καταβροχθίσει.
Ψιχάλες κι ύστερα βροχή, το άγγιγμα του θεού που ξεπλένει και γιατρεύει κάθε πληγή.
Κι αστραπές σαν χρυσές κλωστές κεντημένες σχίζουν τον μουντό ουρανό όπου σαν πέπλο μας έχει αγκαλιάσει κρύβοντας τις ζεστές ακτίνες του ήλιου.
Οι κεραυνοί γίνονται τόσο εκκωφαντικοί που μπορούν να σε τρελάνουν οδηγώντας σε στην παράνοια, βυθίζοντας σε σκέψεις σκοτεινές που ούτε καν θα τολμούσες να ξεστομίσεις. Φόβοι κ αναμνήσεις σε κυνηγούν σαν Ερινύες παλεύουν με την λογική και συγκρούονται με την συνείδηση σου.
Κι όταν κοπάσει η καταιγίδα και ο ουρανός ξεπλυθεί από τις στεναχώριες, τα μαύρα σύννεφα που τον σκιάζουν, θα επιστρέψει το γαλανό του χρώμα. Κι ο λαμπρός ήλιος θα είναι εκεί πάντα να του χαμογελά δείχνοντας πως ξεκινά μια νέα μέρα. Ενώ τα χιλιάδες αστέρια του κρατούν συντροφιά υπό την πνοή της θάλασσας που ψιθυρίζει το πιο γλυκό νανούρισμα που έχει ακούσει ποτέ του με το χάδι του αέρα.
VICKYGB
