Ξημερώνει η αυγή, μια καινούργια μέρα. Κάθε δροσοσταλίδες υπαρξιακών αποκορύφωμα της αγάπης. Εκεί που ο χρόνος σταματά και ξενιτεύεται σαν περαστικός διαβάτης. Εκεί που οι νότες της απόρθητης μελωδίας σε μια συναστρία τονικών διακυμάνσεων ακροβατούν στις παρυφές της παλέτας του ουρανού. Γεμάτος πληρότητα, γεμάτος, αξιοσύνη , κατάνυξη και φως συνομιλεί με τον δημιουργό. Πορεία να φτάνει να μοιράσει απλόχερα αγάπη Να νιώσει την εξύψωση του πνεύματος. Την πράξη της στιγμής ως προς την αιωνιότητα. Και να τυλίξει την γη με ειρήνη προς όλο τον κόσμο. Και σαν έλθει το απονυχτο και η αγαπημένη απλώσει με πέπλο των αστεριών στου ορίζοντα την περιττότητα, τότε θα έρθει και η ίριδα να αγκαλιάσει πριν το μισοσκόταδο την χαλάρωση, του ουρανού την ύπαρξη και οι απολήξεις του πέπλου της ταξιδεύουν στα πέρατα του γαλαξία σαν διαστρική τέχνη. Καθώς η αγιοσύνη του ήλιου αγκαλιάζει την πλάση και κατευνάζει το χάος!