Κύματα στον αφρό της θαλάσσης.
Σιγή εν τω βυθό της αγάπης.
Πλέει και σεργιανίζει σιγανά, απαλά, φρόνιμα..
Με τον Πουνέντε για οδηγό το σκαρί ορίζει δρόμο…
Στην Πούλια αχνοφαίνεται,
στον αυγερινό κουλουριάζεται…
Σαν σέρνει το φεγγάρι ο λύκος
Και το απόβραδο καταπίνει τις ακτίνες της αυγής..
Χαμένο παιδί που ψάχνει το φώς του,
Σε ανήλιαγους κορμούς αναζητεί το μονοπάτι της ευτυχίας.
Εκείνος, ο ένας χτύπος του ρολογιού ο σπασμένος,
Σε ραγισμένη πλάκα αντηχεί,
Θαρρείς κι από το έρεβος σιγοπατά
Η νεκρική καρδιά σαν αγκάθια την τρυπούν
Τις αισθήσεις της να αφυπνήσουν.
Βασιλική Μπούζα
