Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας σωρός σκουπιδιών πίσω από την ψαροταβέρνα " Το χρυσό μπαρμπούνι". Οι γάτες, οι αλανιάρες και οι κόπροι του λιμανιού όπως τους αποκαλούσαν οι "comme il faut" γατόσπιτοι, κούρνιαζαν τις μουσούδες ανάμεσα στις σακούλες μήπως και ανακαλύψουν τυχαία κάποιο κόκαλο ή ζουμερά υπολείμματα. Μια μέρα λοιπόν αφουγκράστηκαν ένα παράξενο θόρυβο. Έμοιαζε με σκούξιμο, με θλιβερά παρακάλια. Μια μικρή απεγνωσμένη φωνούλα, εξασθενημένη στην πάροδο της ώρας επιθυμούσε λίγο φαγητό, ίσως και νερό, μια έκκληση βοήθειας..
" Τι έχουμε εδώ;" ο Στάθης, ο ημίτυφλος κόκκινο-γάτος με την χαρακτηριστική χωρίστρα έσχισε με τα νύχια του το φαρδύ πλαστικό κάλυμμα μιας σακούλας και φανερώθηκε ένα τόσο δα γκρίζο γατάκι, μία μαλλιαρή χνουδωτή χιονόμπαλα. Φάνταζε ζαλισμένο και τελείως αποπροσανατολισμένο μπρος στις φωνές των αδέσποτων γύρω του.
" Μικρέ, τι γυρεύεις εδώ;" του ένευσε με την μαγκιόρικη χροιά του σαν ο μικρός γατούλης φούσκωσε το στέρνο του παίρνοντας μια βαθιά ανάσα.
"Δεν γνωρίζω! Το μόνο που θυμάμαι είναι βρίσκομαι ανάμεσα αδέρφια μου, και ξαφνικά μία μέρα να με αρπάζουν δύο χούφτες.." έσκουξε θλιμμένα ενθυμούμενος τα ξανθά γατάκια μέσα στο καλάθι της μητέρας του.
"Μα εσύ είσαι αριστοκράτης, τέτοια κορμοστασιά και τρίχωμα! Αποκρίθηκε ο Λάμπης, το γαλλικό μπουλντόγκ που λάτρευε να παρακολουθεί τους ανθρώπους να απολαμβάνουν τα εδέσματα τους στο τοπικό βιβλιοζαχαροπλαστείο συντροφιά με το αγαπημένο τους ρόφημα και φυσικά το αγαπημένο τους βιβλίο.
"Κι όμως ήμουν ο μοναδικός σκουρόχρωμος και δεν ήθελαν να με παίζουν ή να μου βουρτσίζουν την γούνα μου" ο γατούλης απάντησε με ένα τεράστιο χαμόγελο αποδοκιμασίας κοιτώντας τα πατουσάκια του.
"Μα καλό μου εσύ είσαι Αγκύρας!"ο Σταθης τίναξε τα μουστάκια του.
"Κάθε μέρα θα σε μαθαίνω από μία ιστορία, θα ταξιδέψουμε σε όλες τις γωνιές του κόσμου. Θα εξερευνήσουμε την γειτονιά". Ο Λάμπης φούσκωσε από χαρά εκπέμποντας ολόλαμπρη αισιοδοξία.
" Σιγά μην τον κάνεις βουτυρομπεμπε! Κάθε μέρα θα τον μαθαίνω πώς κυνηγά ποντίκια, σαύρες και κάνα χαζοβιόλικο πουλάκι" νιαούρισε ο Στάθης.
"Τι ντεκσντανς θεέ μου!" περιεκτικό το βλέμμα του σκύλου προς το γάτο..
"Σιγά ρε βασιλικότερε του βασιλέως! Αν είναι τυχερός θα αρπάζει σπαρταριστά ψάρια από τα δίχτυα των ψαράδων. Από την τράτα στο Χρυσό Μπαρμπούνι".
"Ευλάμπιος ντε Πάρι παρακαλώ πολύ!" είχε ακούσει τόσες ενδιαφέρουσες ιστορίες για αυτή την Ευρωπαϊκή πόλη. Άσε που ο πύργος του Άιφελ αποτελούσε την αγαπημένη του αναπαράσταση πάνω στα διάφορα χρηστικά αντικείμενα των θαμώνων του Le petite Paris ".
Οι μέρες περάσανε κι έγιναν εβδομάδες. Οι δύο φίλοι ανέλαβαν την διαπαιδαγώγηση του νεαρού γατούλη. Τι κι αν ο Ευλάμπιος προσπαθούσε να κρατήσει τους τύπους και την ισορροπία στην καθημερινότητα τους, ο Στάθης προστεθε ανέμελες πινελιές γεμάτες ένταση και αγωνία. Το κυνήγι από ξέγνοιαστο παιχνίδι έγινε το ατού του μικρού Τζίμη, έτσι τον αποκαλούσαν για την μοναδικότητά του, την ευλυγισία και το θάρρος του. .. Και οι μέρες περάσαν και έγιναν μήνες.
"Πρέπει να βρούμε ένα σπιτικό στο παιδί" ο Λάμπης έγλειψε την πατούσα του.
"Δεν διαφωνώ, όμως είμαστε οικογένεια" βολεύτηκε αναπαυτικά ο γάτος.
"Ιδιόμορφη, και όμως τον αγαπάμε τόσο πολύ. Να το βρούμε μία από εκείνες τις ανθρώπινες να τον λατρεύουν και να τον σέβονται ώστε να έχει ένα υπέροχο μέλλον" ο Στάθης συλλογίστηκε τα λόγια του Λάμπη.
"Δεν μου λες πώς θα το πετύχουμε αυτό;" έδειξε μηρυκαστικά τους κυνόδοντες του.
"Κάθε μέρα θα κάνουμε μία βόλτα ανάμεσα στα πόδια των κύριων που βγάνουν βόλτα τους φίλους μας" γάβγισε αναλογιζόμενος τις babysitter των κατοικίδιων.
"Και δεν μου λες απλά έτσι θα το δουν και θα τον πάρουν; Θέλουμε να πέσει σε καλά χέρια.
"Άστο πάνω μου, το μόνο που χρειάζεται είναι να πάρουμε τις μπογιές του μικρού Τζίμη", γιου του ιδιοκτήτη της ταβέρνας.
"Εσύ δεν υποστηρίζεις την κλοπή.." Έσμιξε τα μουστάκια του ο Στάθης.
"Θα τις δανειστούμε!" κάγχασε ο Λάμπης.
Έτσι λοιπόν την επόμενη μέρα, οι δυο τους συντρόφευσαν τη μαγείρισσα της με τον νεαρό γιο της στην παιδική χαρά. Το μικρό παιδί ζωγράφιζε με τις κηρομπογιές του το αλφάβητο καθώς και υπέροχες απεικονίσεις της εξοχής για να τις δωρίσει στη δασκάλα του. Όταν λοιπόν κουράστηκε, αποφάσισε να εξερευνήσει τα αθλήματα με τους φίλους του που επιδίδονταν στο "ποιος θα φτάσει μακρύτερα" κάνοντας κούνια ή πόσο ψηλά θα αγγίξει τον ουρανό η τραμπάλα. Πλησίασαν το παγκάκι και με μία κίνηση ο Στάθης έσπρωξε το μπλοκ ζωγραφικής και λίγα παστέλ να πέσουν στο πάτωμα. Ο Λάμπης δάγκωσε μία κηρομπογιά Και προσπάθησε να ζωγραφίσει με άτσαλες γραμμές ένα σπιτάκι.
" Μία γραμμή έτσι οριζόντια εκεί ύστερα μία ευθεία".
" Δεν με νοιάζει τόσο για σπίτι, πού είναι η σκεπή;" γκρίνιαξε ο γάτος.
" Βάλε φαντασία ρε παιδάκι μου, εξαρτάται από ποια οπτική τα βλέπεις!" αναφώνησε ο σκύλος.
Εντόπισαν τον Τζίμη και έκαναν έναν περίπατο στο μεγαλύτερο πάρκο της πόλης. Μπροστά προχωρούσε ο Λάμπης με το "καλλιτεχνικό πανό" του και πίσω ακολουθούσαν οι δύο γάτοι. Αμέσως κέρδισαν το ενδιαφέρον των περαστικών. Μάλιστα τους έκαναν χώρο να διασχίσουν το πεζοδρόμιο. Επίσης ήρθαν σε επαφή με άλλα σκυλιά καθώς αρκετοί ιδιοκτήτες τα είχαν βγάλει βόλτα για τον συνηθισμένο περίπατο τους. Αμέσως το κουτσομπολιό πήρε και έδωσε τα στόματα των τετράποδων. Οι πολίτες κατάλαβαν πως ο μικρός φίλος τους αναζητούσε οικεία. Κάποια κυρία θέλησε να το πάρει, μα όχι για υιοθεσία. Οι δυο επόπτες του σκυθρωπιάσαν όταν το αγκάλιασε για να τραβήξει μερικές φωτογραφίες. Αν και θα βοηθούσε στην εύρεση κατοικίας το #findhome και το #adoptapet τους πρόσφερε δυσφορία το γεγονός να έβρισκαν ένα άτομο που αντί να του προσφέρει ασφάλεια και ζεστασιά, θα μοιράζονταν μία ψεύτικη ζωή στα social media. Ύστερα από αυτό μερικά άτομα που πρόσφεραν τροφή και νερό, ευλογία για τα αδέσποτα κάτω από τον καυτό ήλιο του απομεσήμερου.
Άξαφνα μετά από μερικές μέρες εμφανίστηκε ένα κοριτσάκι με τη μητέρα του. Η όψη της μάνας κουρασμένη. Ο μικρός γατούλης αναρωτήθηκε την αιτία της αθυμίας της, μιας και η αμφίεση τους είχε την απόχρωση της γούνας του. Έτσι της επέτρεψε να χαϊδέψει την πλάτη του. Το κοριτσάκι φοβόταν να πλησιάσει
"Δεν δαγκώνει. Αν το αφήσεις να σε μυρίσει, ύστερα το χάιδεψες με σεβασμό και του φερθείς με αγάπη θα γίνετε φίλοι. "
Γουργούρισε στο αίσθημα της ευτυχίας σαν τα ακροδάχτυλα της έτρεξαν στο στιλπνό τρίχωμα του. Η γλυκιά αυτή συνήθεια επαναλήφθηκε μερικές μέρες αργότερα. Έτσι ερχόντουσαν όλο και πιο κοντά καθώς δενόντουσαν συναισθηματικά, καθώς του πρόσφερε λίγο φαγητό περισσότερο κάθε φορά. Στην αρχή ήταν ένα κομμάτι από το σάντουιτς της, ύστερα μία δαγκωνιά τυρόπιτας και μετά τα περιεχόμενο μιας κονσέρβας. Ένα πρωινό μετέφεραν το γατάκι σε ένα ειδικό σακο μεταφοράς κατοικίδιων με κατεύθυνση προς το σπίτι τους.
Το φτωχικό τους ήταν μικρό, αλλά στα μάτια του φάνταζε τεράστιο. Υπήρχαν τόσοι πολλοί χώροι προς εξερεύνηση όμως η μικρή φαμίλια ακολουθούσε κανόνες καθώς οι ώρες του φαγητού τα συγκεκριμένες και το παιχνίδι επιτρεπόταν όταν η μικρή Λυδία εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις του σχολείου της. Όταν τελείωνε τις εργασίες της πλημμύριζε στο σπίτι ευτυχία. Ο Στάθης και ο Λάμπης παρατηρούσαν από μακριά ευχαριστημένοι κουρνιάζοντας στο αντικρινό μπαλκόνι.
Μία μέρα καθώς διάβαζαν παραμύθια, και ο Τζίμης προσπαθούσε να βολευτεί στην αγκαλιά της Ναταλίας, παρατήρησε το νοσταλγικό βλέμμα της νεαρής στο πρόσωπο που απεικονιζόταν στη φωτογραφία του χολ, πάνω από τη μηχανή ραψίματος καθώς η μητέρα της γάζωνε χειμωνιάτικα φουλάρια και πολύχρωμα τραπεζομάντιλα μιας και εργασία της ήταν μοδίστρα. Ο πατέρας της είχε χαθεί στη μάχη. Για την σημαία, για την απελευθέρωση από το ζυγό της τυραννίας και της τρομοκρατίας. Παράσημα στο πέτο του, απομεινάρια μία βασανισμένης ηρωικής ψυχής.
"Αυτός ήταν ο πατέρας μου. Ούτε εσύ έχεις μπαμπά, έχουμε κάτι κοινό. Όμως έχουμε μαμά, τη μαμά μου. Θα γίνεις ο μικρός αδερφός μου."Τα ζώα έχουν ψυχή και καταλαβαίνουν την απόχρωση συναισθημάτων μας. σκέφτηκε η Ναταλία.
Και έτσι πέρασαν οι μέρες μαθαίνοντας την ένδοξη πορεία του πατέρα της. Και έτσι κύλησε ο καιρός... και το βάρος του μικρού γατούλη όλο και φούσκωνε καθώς μεγάλωνε και αποτραβούσε σαν μαγνήτης ανησυχίες της και τους προβληματισμούς της. Ο πρωταρχικός φόβος που ο μικρός γατούλης ένιωθε μετατράπηκε σε μεταξένια επιθυμία στοργής και αφοσίωσης. Κι έγινε αιτία και αφορμή να κυλήσει ένα δάκρυ στο μάγουλο της γιατί ποθούσε ένα τέτοιο άγγιγμα ψυχής και το βρήκε στο πρόσωπο του μικρού της φίλου.
Β.Γ.Μ
-
Συγγραφική Γωνιά
-
Μικρά Θαύματα
- Ο μικρός γατούλης
