Ένα ταξίδι σε μία χώρα όπου οι καστανιέτες και το γλυκό κρασί ρέει άφθονο. Η μελωδία της κιθάρας, της ιστορίας των περιπλανώμενων τροβαδούρων και λαικών βάρδων όπου συναντούν τους μύθους των Ιπποτών και των Δουκάτων. Τι κι αν ξεκίνησε ως περιηγητής από την γη των Εμιράτων, περιηγήθηκε στην Μεσόγειο με το πλοιάριο του Δόγη της Αλάμπρα, κατέληξε στους πλακόστρωτους δρόμους της Σεβίλλης. Τι κι αν είχε κοιμηθεί το χάραμα έξω σε μια κεραμοσκεπή, στην προσπάθειά του να μαζέψει πέντε πενταροδεκάρες.
Οι άρχοντες δεν ήταν όπως παλιά που αρκούνταν σε ένα χαρμόσυνο ρυθμό κατά την ώρα του γεύματος τους. Ζητούσαν περισσότερο ειρμό, μπρίο πριν καν μεθύσουν και οι γελωτοποιοί δεν έμοιαζαν παρά με καρικατούρες, ξεχαρβαλωμένες μαριονέτες που διασκεδάζουν τα λυσσαλέα σκυλιά την ώρα που επιδίδονταν στις λαίμαργες ορέξεις πάνω από τα λουκούλλεια γεύματα. Πόση κτηνωδία Θεέ μου,η προετοιμασία από τα εκτροφεία, στα σφαγεία και ύστερα στην κουζίνα του μάγειρα! Ο τροβαδούρος έπιασε την κοιλιά του κατά την αίσθηση της πείνας. Μα δεν θα έλεγε όχι σε ένα πιάτο ζωμό για πρωινό. Περνώντας την αλέα πιθανότατα θα έβρισκε κάποιο αρτοποιείο ανοιχτό!
Άξαφνα στην κεντρική πλατεία του παλατιού αντίκρισε κάποιες γυναίκες, σκυφτές να πλένουν τα ρούχα τους στο σιντριβάνι. Εντύπωση του έκαναν οι μακριές παρδαλές φούστες τους και οι καστανές κοτσίδες τους. Μα καλά είχαν χάσει τα λογικά τους; Έτσι και τους έβλεπε ο στρατηγός της φρουράς, όχι μόνο θα τις επέπληττε αλλά εκτός από δημόσια διαπόμπευση ίσως και να τις ωθούσε στο μπουντρούμι του κάστρου.
"Κορασίδες καλημέρα, μήπως σας περισσεύει κάτι να φάω, ή έστω αν έχετε κάνα ξεροκόμματο και λίγο τυρί;" Έκανε μια βαθεία υπόκλιση και έτεινε το καπέλο του σε ένδειξη σεβασμού.
"Φύγε άνθρωπέ μου δεν βλέπεις ότι έχουμε δουλειά;", απάντησε η μεγαλύτερη εκνευρισμένη απλώνοντας την μπουγάδα.
"Καλά κρεμάτε τα μεσοφόρια σας στα αγάλματα των ευγενών για να τα στεγνώσει ο ήλιος;", έξυσε το μετωπό του.
"Να σταματήσουν να μοιράζουν ψίχουλα" αποκρίθηκε η γηραιότερη με τα χρυσά σκουλαρίκια της να κροταλίζουν.
"Παίξε μας κάτι να χαρείς" σκούπισε τα χέρια της στην πιέτα της φούστας της.
"Πώς να παίξω άμοιρος, νηστικός; Θα προσπαθήσω όμως!"
Η πιο μικρή έπιασε το δισάκι της και του πρόσφερε μία γουλιά από το φλασκί της και ένα κομμάτι πίτα. Κολοκυθόπιτα, την είχε φουρνίσει στο ξυλόφουρνο της γεροτσιγγάνας γιαγιάς της. Κι όταν γεύτηκε το έδεσμα.
Έβγαλε την κιθάρα του και τραγούδησαν ένα σκοπό καθώς λαλεί ο πετεινός. Μιλώντας για πολεμιστές και κουρσάρους στα πέρατα της αυτοκρατορίας. Εκεί που υπάρχει η Βασιλεύουσα, η πόλη των πόλεων όπου τα ήθη και οι γεύσεις, ταξιδεύουν νοερά τους περιηγητές!
Σαν τελείωσε υποκλίθηκε από τα βάθη της καρδιάς του και συνέχισε το δρόμο του για να συναντήσει τον ήρωα της επόμενης ιστορίας του. Γιατί αυτή, και κάθε μια, θα εξιστορούσε στα επόμενα πανηγύρια. Η πραγματική ελεημοσύνη γίνεται μέσα από την καρδιά και δεν την μαθαίνει κανείς, κι οι άρχοντες δωρίζουν όταν αγαπούν, κι δεν μοιράζουν αποφάγια.
Οι μήνες πέρασαν και τροβαδούρος μάζεψε λίγα φιορίνια.. Όταν ξανά επισκέφθηκε την πιάτσα αγαλμάτων αχάραγο ξαναβρήκε τις γυναίκες να πλένουν στην ζούλα πριν κάνει το τάγμα την καθιερωμένη του περίπολο. Εκείνη τη φορά τραγούδησε και λάλησε σαν Σπουργίτης. Για το καλό που του έκαναν όταν ήταν ανήμπορος θέλησε να τους δώσει μια πλεξούδα γλυκό ψωμί με ένα Ρόδο, τυλιγμένο σε μια καρό πετσετούλα.
"Φρεσκοψημένο, φουρνισμένο με όλη μου την αγάπη",τους το άφησε και εχάθει για την επόμενη περιπέτεια του.
Όταν οι τρεις γυναίκες έκατσαν να απολαύσουν το μικρό πακετάκι με λίγα μανταρίνια, ανακάλυψαν, όχι μόνο ότι ήταν κούφιο στο εσωτερικό του αλλά ότι είψε προσθέσει και λίγα ασημένια νομίσματα! Έμειναν άφωνες! Μύρισαν το ρόδο και αφέθηκαν στις χαρμόσυνες σκέψεις τους με ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα προσωπά τους.
Βασιλική Μπούζα
