Πως Θεοί, η Περσεφόνη αγάπησε τον Άδη; Σε άγονη γη να ξαποστάσει....Και με τη δύναμη της ιδιοσυγκρασίας της να την μετατρέψει σε εύφορη Κοιλάδα.
Πώς οι πέτρες, τα σπλάχνα των σπηλαίων παρά την σκοτεινή ομορφιά στόλισαν με λίθους τα μαλλιά της. Πως η ζωή ένα εναγκαλίζεται με τον θάνατο, με απόσταση μία αναπνοή, την τελευταία....
Πώς το σκοτάδι πνίγει το φως; Πως η νύχτα υποδέχεται την ημέρα και τα άστρα λάμπουν; Ένα απαγορευμένο παραμύθι αντίθετο και όμως συνώνυμο στην πορεία της απόστασης και μη.
Πέπλο της ζωής, ανάθεμα της νύχτας, μυσταγωγική αύρα της αιώνιας αφοσίωσης. Στα έγκατα της γης, στις ζοφερές γωνιές του Άδη.
Ανθή ξεπηδούν από λίθος, σταλαγμίτες και την αγάπη τους χαρίζουν στο Βασιλιά τους, κρατώντας συντροφιά την Κυρά τους.
