Θυμάμαι που χόρευα! Πόσα ένδοξα ρεσιτάλ είχα δώσει! Και τώρα σπασμένη κούκλα.
Κατακερματισμένη στην γωνιά του νου μου. Αδύνατω να απλώσω τα άκρα μου,πόσο μάλλον να διαχειριστώ το κορμί μου.Κουφάρι δίχως βούληση και αφόρητος πόνος λες και οι τένοντες έσπασαν σαν έθραυστα σκοινιά από ξεμαλλιασμένο κουβάρι. Σέρνομαι ψηλαφίζω το πάτωμα, τα χείλη μου γεύονται την παγωμένη επιφάνειά του και με ότι δύναμη μου απομένει προσπαθώ να στηριχτώ στα χέρια μου προσμετρώντας ένα προς ένα τα εκατοστά του δαπέδου.Πόσο δύσκολο είναι όταν πέσεις να σηκωθείς, οι σκέψεις, οι πόνοι που σε τραβούν. Κι εσύ αγωνίζεσαι! Παντιέρες θα χρειαστείς. Να στηριχτεί η ραχοκοκαλιά να γίνουν τα πρώτα βήματα και ύστερα να πορευτείς.
Να γίνουν τα πρώτα δειλά βήματα ώσπου καταφέρεις να στροβιλιστείς! Θα πονέσει μα θα αξίζει. Μια προσπάθεια για εσένα να ορθωθείς! Θα πονέσει μα αξίζει η προσπάθεια για εσένα, να γευτείς την ζωή. Υπομονή και επιμονή, ώσπου οι σπαραγμοί γίνουν βήματα και οι κινήσεις μουσική, νότες σε ευτυχισμένο πεντάγραμμο. Χορογραφία ακούραστη χωρίς τα νήματα ενός μαριονετίστα,δικά σου, μια αποπλάνηση, μια έκταση της αφής και τον αισθήσεων. Αυτό είναι χορός..
Βασιλική Μπούζα
