"Οι γυναίκες δεν κλαίνε" από την συγγραφέα Μαρία Παναγοπούλου

Γράφτηκε από την

oi gunaikes den klaine 1Είμαι η Μπιάνκα. Ετών τριάντα. Διαφημίστρια. Μέχρι πριν από δύο εβδομάδες, η ζωή μου πήγαινε από το καλό στο καλύτερο. Δεκατέσσερις ημέρες χρειάστηκαν για να ανατραπούν όλα. Σε κάθε ανάσα μου, έχω πλέον την αίσθηση πως κάποιος με παρακολουθεί. Έπαψα να ενεργοποιώ το τηλέφωνό μου. Έπαψα να μπαίνω στο Διαδίκτυο. Έπαψα να βγαίνω από το σπίτι μου. Δε με έχει αγγίξει. Κι όμως, έχω κακοποιηθεί βάναυσα. Δεν έχει διεισδύσει στο σώμα μου. Κι όμως, έχω βιαστεί άγρια.

Το πήρα πια το μάθημά μου: ζω σε μια κοινωνία όπου η γυναίκα είναι πάντα συνυπεύθυνη. Ό,τι κι αν της συμβαίνει, φταίει και αυτή. Ενίοτε, φταίει μόνο αυτή. Όπως κάθε εγκληματική πράξη, έτσι κι αυτή, της οποίας είμαι θύμα, έχει έναν επιστημονικό ορισμό. Την αποκαλούν stalking και την περιγράφουν ως «έμμονη παρενοχλητική παρακολούθηση, που προκαλεί στρες ή φόβο». Αδημονώ για την ημέρα που θα λήξει το μαρτύριό μου. Όποιο κι αν είναι το φινάλε του…

Μια αληθινή ιστορία stalking και πολύτιμες συμβουλές για να ξεχωρίσετε τον stalker από τον θαυμαστή/ ακόλουθο, να τον αντιμετωπίσετε αποτελεσματικά και να αξιοποιήσετε τη νομοθεσία για να προστατευτείτε. (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Κάτι που αγαπώ στα λογοτεχνικά βιβλία, είναι πως πολλές φορές μιλάνε για αληθινές ιστορίες, υπαρκτά πρόσωπα, σατιρίζουν επίκαιρα θέματα, καταδικάζουν ταμπού, κατακρίνουν προκαταλήψεις αιώνων. Δίνουν απαντήσεις σε όλα αυτά που μας ταλανίζουν, κλείνουν τα στόματα σε όλους εκείνους που πιπιλάνε το μυαλό μας με απαρχαιωμένες αντιλήψεις, βάζουν εμάς τους ίδιους στη θέση του θύματος. Και τον τελευταίο καιρό, μετά το κίνημα #metoo, μετά από όλες αυτές τις τραγικές καταστάσεις που ζούμε ως άνθρωποι και ως κοινωνία, η λογοτεχνία παρουσιάζει κι εκείνη την δική της πλευρά.

Το νέο μυθιστόρημα, της Μαρίας Παναγοπούλου, «Οι γυναίκες δεν κλαίνε», είναι ένα από αυτά τα βιβλία που μιλάνε για όλα αυτά που σας ανέφερα πριν. Ένα βιβλίο βασισμένο σε πραγματική ιστορία, που παρέχει αρκετή ύλη και τροφή για σκέψη. Ένα βιβλίο που παρουσιάζει, ένα θέμα όχι και τόσο συνηθισμένο, που ναι μεν δεν το συναντάμε συχνά, αλλά δεν παύει να απασχολεί ένα μεγάλο ποσοστό πληθυσμού. Και δεν είναι άλλο από το φαινόμενο του stalking ή όπως θα το λέγαμε στα ελληνικά, εμμονική παρενοχλητική παρακολούθηση.

Η Μπιάνκα λοιπόν, η ηρωίδα της ιστορίας, είναι μια νέα γυναίκα, διαφημίστρια στο επάγγελμα, αρκετά αφοσιωμένη στην καριέρα της. Θα έλεγε κανείς πως η Μπιάνκα έχει μια τέλεια ζωή. Εργάζεται σε μια μεγάλη διαφημιστική εταιρεία, όπου με σκληρή κι επίμονη δουλειά, έχει καταξιωθεί στον χώρο της. Ωστόσο η Μπιάνκα αν και λίγο εργασιομανής, δεν είναι μόνη. Στο πρόσωπο του Άρη έχει βρει τον μελλοντικό παντοτινό της σύντροφο. Κι ενώ όλα στη ζωή της πάνε περίφημα, κάποιος θα χαλάσει την ηρεμία της Μπιάνκα, θα ταράξει τα νερά και θα την αναγκάσει να ζήσει μέσα στον φόβο και στον τρόμο για δύο ολόκληρες εβδομάδες.

Ο διώκτης της, αν και στην αρχή θα την ενοχλεί μέσω τηλεφωνημάτων και διάφορων δώρων, αργά και μεθοδικά, θα τρυπώσει στο ίδιο της το μυαλό. Η εμμονή που έχει για το πρόσωπο της Μπιάνκα θα τον φτάσει στα άκρα. Η νεαρή γυναίκα, θα βρεθεί παγιδευμένη μέσα σε μια εφιαλτική κατάσταση πέρα από τον έλεγχο της. Δεν ξέρει σε ποιον να μιλήσει, ποιον να εμπιστευτεί, αφού ότι και να πει, όλα γυρίζουν μπούμερανγκ εναντίον της. Η οικογένεια και οι φίλοι της, θεωρούν πως είναι τρελή, ενώ όλοι όσοι την περιστοιχίζουν πιστεύουν ότι όλο αυτό που βιώνει, είναι δικό της φταίξιμο.

Είναι το πρώτο βιβλίο της κυρίας Παναγοπούλου που διαβάζω και είμαι σίγουρη ότι θα ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα. Ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει το θέμα του stalking και ο σεβασμός που δείχνει στο πρόσωπο της γυναίκας που της έχει εμπιστευθεί την ιστορία της, ήταν μερικά από τα στοιχεία που με κέρδισαν. Η Μαρία Παναγοπούλου παρουσιάζει το θέμα της με ρεαλισμό, χωρίς περιττές φανφάρες. Ο άμεσος λόγος της και η δύναμη της αλήθειας που κρύβουν τα λόγια της, συγκινεί τον αναγνώστη και τον βάζει στη θέση του θύματος. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση, δίνει έναν αέρα εξομολόγησης στο κείμενο, κάνοντας το πιο εύκολο να κατανοήσουμε τις σκέψεις της Μπιάνκα, τον φόβο και την αγωνία που αισθάνεται, τους προβληματισμούς που γεννιούνται μέσα της, για το αν όλα αυτά όντως συμβαίνουν ή απλά τα φαντάζετε.

Μπορεί ορισμένα σημεία να σας φανούν σκληρά, τρομακτικά, ότι αγγίζουν τα όρια του παραλόγου, να νιώσετε ότι πνίγεστε, όμως όλα αυτά τα στοιχεία, θα σας κάνουν να κατανοήσετε τον τρόμο μέσα στον οποίο ζουν όλα τα θύματα του stalking, την αδικία και την απαξίωση που νιώθουν όταν κανένας και ειδικά η κοινωνία, δεν αναγνωρίζει την κατάσταση στην οποία αναγκάζονται να ζήσουν. Πραγματικά σαν γυναίκα αλλά και σαν άνθρωπος γενικότερα, θύμωσα απίστευτα με την αντιμετώπιση που είχε η Μπιάνκα όχι μόνο από την οικογένεια, την εργασία και τους φίλους της, αλλά και από την αστυνομία. Μια αστυνομία που αντί να την προστατεύσει, να διερευνήσει τα λεγόμενα της, να την κάνει να αισθανθεί ασφάλεια, παράτεινε την αγωνία της, με την απραξία και της απειλές της.

Στο κείμενο επίσης, μαζί με την ιστορία της Μπιάνκα, θα συναντήσετε κι εκείνην της Ελένης Τοπαλούδη. Μέσα από τα συναισθήματα της Μπιάνκα για τα όσα βιώνει, αλλά και όλα αυτά που μαθαίνει, για την δολοφονία της άτυχης κοπέλας, η συγγραφέας, μας φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο, με την βαθιά πατριαρχική και συντηρητική κοινωνία στην οποία ζούμε. Μια κοινωνία, που περηφανεύεται για τις ψεύτικες προόδους που κάνει, αλλά επιμένει να στοχοποιεί τα θύματα, δημιουργώντας τους ενοχές και τύψεις που τόλμησαν να υψώσουν ανάστημα στον δυνάστη τους. Μια κοινωνία που αντί να στηρίζει, να φροντίζει, να αγαπάει, προτιμάει να κατακρίνει, να επικρίνει, να δίνει νομικές συμβουλές στους θύτες και να τους προστατεύει από το λιντσάρισμα.

Το μυθιστόρημα «Οι γυναίκες δεν κλαίνε» είναι από αυτά τα βιβλία, που σου αφήνουν ένα γλυκόπικρο αίσθημα στο τέλος, μα που θα τα ανοίγεις ξανά και ξανά για να αισθανθείς έστω και λίγο πως υπάρχει ελπίδα μέσα σε όλη αυτή την σαπίλα που ζούμε καθημερινά. Ένα βιβλίο που σίγουρα πρέπει να διαβάσετε και να πείσετε κι άλλους να διαβάσουν.

«Οι γυναίκες δεν κλαίνε αν προηγουμένως δεν αγωνιστούν, δε διεκδικήσουν, δεν αντιμετωπίσουν στα μάτια κάθε θηρίο».

Χριστίνα Μιχελάκη

Ονομάζομαι Χριστίνα, όπως πολύ καλά βλέπετε και ζω στο όμορφο Ηράκλειο της Κρήτης. Είμαι σύζυγος και χαζομαμά. Αγαπάω πολύ την λογοτεχνία για αυτό όπου σταθώ και όπου βρεθώ, είμαι με ένα βιβλίο στο χέρι. Μην με ρωτήσετε ποιος είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας γιατί είναι πολλοί! Ως αθεράπευτη ονειροπόλα, πολλές φορές οι ιστορίες που παλεύουν μέσα στο κεφάλι μου με συνεπαίρνουν. Γι΄ αυτό και γω της γράφω δίνοντας τους πλήρη ελευθερία. Το πρώτο μου βιβλίο έχει τίτλο Τα Αστέρια Του Πεπρωμένου, ενώ άλλες συμμετοχές μου μπορείτε να βρείτε στις ανθολογίες, Το ξύπνημα, Σκοτάδι, Μαγικοί Χοροί, Θρύλοι του Σύμπαντος VI,που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Συμπαντικές διαδρομές, αλλά και στο site thebluez.gr.

Διαβάστε περισσότερα