Μία Ελληνίδα συγγραφέας που ο χαρακτήρας της με κέρδισε προτού διαβάσω το έργο της. Μια τριλογία που την αγάπησα και πάντα επιστρέφω σε αυτήν τις δύσκολες μέρες, σαν άγκυρα στην ελπίδα. Σαν υπέρλαμπρο φως μέσα στο σκοτάδι. Έχω διαβάσει τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς, τόσες φορές που πλέον τα ξέρω σχεδόν απέξω. Το τρίτο απλά με τσάκισε. Νομίζω πως όλοι έχετε καταλάβει πως αναφέρομαι στην Δανάη Ιμπραχήμ και τον Θησαυρό της Δαμασκού. Μια τριλογία που όσοι δεν έχετε διαβάσει πρέπει να το κάνετε. Σύντομα.
Η ιστορία στο τρίτο βιβλίο συνεχίζει εκεί που την αφήσαμε. Τρεις ψυχές, τρεις πληγωμένες ψυχές, ενωμένες σε μία που παλεύουν για έναν απώτερο σκοπό. Τα βάζουν με παλιούς θεούς, με δαίμονες, με αυτοκράτορες και με χαλίφηδες, με μαγεία αλλά και με τα δικά τους προσωπικά φορτία. Σε μια ατελείωτη μάχη, ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία, ο Αστέριος, η Ααζίν και ο Σπανός, θα αναμετρηθούν ακόμα και με την ίδια την μοίρα αν χρειαστεί για να υπερασπιστούν τα πιστεύω, τα ιδανικά τους, τα αγαπημένα τους πρόσωπα, αλλά και ο ένας τον άλλον.
Η Δανάη ξέρει πως να γράφει δυνατούς χαρακτήρες που σε παρασέρνουν. Είτε είσαι ο καλός της ιστορίας, είτε ο κακός, στα δικά της παραμύθια οι πράξεις τους, έχουν μια αιτία. Η Δανάη ξέρει επίσης πως να πλάθει ατρόμητες γυναικείες ηρωίδες, όπως αυτός της Ααζίν, που από το πρώτο βιβλίο, έχει εξελιχθεί σε μια θαρραλέα πριγκίπισσα που θα θέσει σε κίνδυνο την ζωή της, για τις αξίες με τις οποίες έχει μεγαλώσει. Για τους πιο κοντινούς της ανθρώπους. Ακόμα και αν αυτοί είναι δύο χριστιανοί, από άλλη αυτοκρατορία.
Μου άρεσε που σε αυτό το βιβλίο, η γλυκιά Ααζίν παραμερίζεται από μια πιο σκοτεινή θα έλεγα εκδοχή της. Μια εκδοχή που δεν δέχεται την ήττα και είναι διατεθειμένη να μην χάσει κανέναν και τίποτα. Μια Ααζίν που επιτέλους βάζει προτεραιότητα τον ίδιο της τον εαυτό. Που τον αποδέχεται τα ελαττώματα και τα χαρίσματα της. Μια Ααζίν που δεν το βάζει κάτω. Μια Ααζίν που γίνεται πρότυπο και διδάσκει σημαντικά μαθήματα ζωής.
Κάτι που αγαπώ στα βιβλία της Δανάης, εκτός από τις ατακάρες, είναι το πως παντρεύει την πραγματικότητα με την φαντασία, το ρεαλιστικό στοιχείο με το μαγικό. Τα γεγονότα που θα διαβάσει ο αναγνώστης στο Κάλεσμα της Μοίρας, θα τον κάνουν να αναρωτηθεί, αν ήταν όλα μια μικρή εκδοχή της ιστορίας που αποφεύγεται να διδάσκεται στα σχολεία. Τζίνι, πλάσματα πέρα από κάθε φαντασία, πανάρχαιη επικίνδυνη μαγεία, ένας αυτοκράτορας και ένας χαλίφης στα μαχαίρια, δύο αυτοκρατορίες στα πρόθυρα του πολέμου και ένας αναγνώστης που γυρίζει τις σελίδες σαν τρελός για να μάθει την συνέχεια της ιστορίας, μήπως καταφέρει να βρει την λύτρωση, στην ολοένα και αυξανόμενη αγωνία που δημιουργεί η συγγραφέας, με την γραφή της.
Οι χαρακτήρες της για άλλη μια φορά, άψογα δοσμένοι, δομημένοι, με ένα αξιοζήλευτο ψυχογράφημα που θα ζήλευε ο καθένας. Είτε είναι πρωταγωνιστής, είτε δευτερεύον χαρακτήρας, όλοι ανεξαιρέτως έχουν εξελιχθεί, από το ένα βιβλίο στο άλλο. Όλοι έχουν τον δικό τους, μικρό ή μεγάλο ρόλο να παίξουν, στο τρίτο και το πιο συγκλονιστικό βιβλίο, της τριλογίας.
Αγάπησα τις ολοζώντανες περιγραφές της Κωνσταντινούπολης. Τα αθώα συναισθήματα που επιτέλους παρασέρνουν την Ααζίν και τον Αστέριο. Το πως οι οικογενειακοί δεσμοί δοκιμάζονται στο έπακρο, απλά και μόνο για να γίνουν ακόμα πιο δυνατοί. Ατσάλινοι.
Η Δανάη Ιμπραχήμ ξέρει πως να γράφει σπαραξικάρδια παραμύθια για μεγάλους. Αν νομίζατε πως σε αυτό το βιβλίο, οι ήρωες επιτέλους θα βρουν το λιμάνι και την ησυχία που τους αξίζει, τότε δεν είστε έτοιμοι για την μπόρα που κουβαλάει, Το Κάλεσμα της Μοίρας.
Με τσάκισε. Με πλήγωσε. Με έκανε να ελπίζω. Θα το διάβαζα ξανά και ξανά και ξανά.
Το τέλος με άφησε με μια γλυκόπικρη γεύση. Όχι γιατί δεν μου άρεσε -αντιθέτως, ο καθένας πήρε αυτό που του άξιζε- αλλά γιατί αυτό το ταξίδι έφτασε επιτέλους στο τέρμα του. Ωστόσο, οι περιπέτειες των τριών ηρώων και τα λόγια τους, θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μου. Να με συντροφεύουν. Και χαίρομαι ειλικρινά που τους συνάντησα.
