Η βροχή και η αγάπη μοιάζουν πιο πολύ απ’ όσο νομίζουμε. Και οι δύο έρχονται απρόσμενα...μια μέρα ο ουρανός είναι καθαρός, κι ύστερα, χωρίς προειδοποίηση, αρχίζει να ψιχαλίζει. Στην αρχή είναι απαλή, σχεδόν ψιθυριστή,(σαν διστακτικό χάδι)κι έπειτα δυναμώνει, σε τυλίγει, σε μουσκεύει ολόκληρο, μέχρι το φυλλοκάρδι. Ακούς τον χτύπο της καρδιάς ;
Η βροχή ποτίζει τη γη, όπως η αγάπη ποτίζει την ψυχή, αφήνει ψήγματα ευτυχίας, ολότητας...τα πάντα πιο ζωντανά, πιο φωτεινά. Κι όπως μετά από μια καταιγίδα ο αέρας καθαρίζει και η μυρωδιά της γης γεμίζει ελπίδα, για τους νέους σπόρους της δημιουργίας, έτσι κι η αγάπη αφήνει πίσω της μια γλυκιά διαύγεια, ένα χαρούμενο ουράνιο τόξο ευτυχίας..
Ίσως γι’ αυτό, όταν βρέχει, οι άνθρωποι σκέφτονται κι αναζητούν περισσότερο εκείνους που αγαπούν, γιατί μέσα στον ήχο της βροχής κρύβεται ο ίδιος παλμός του έρωτα που μας φέρνει τόσο κοντά όσο σε απόσταση αναπνοής..
Β.Γ.Μ
