Εξομολογήσεις ... με την Άννα Γαλανού

Γράφτηκε από την

eikona 8  Galaloy (Αντιγραφή)

 

Η Ρούσα έκανε την υπέρτατη Θυσία για τα παιδιά της ...

Ακουλούθησε ο αγώνας του Ιωάννη να βρει την αδερφή του, την Αριάνδηκαι να πάρει Εκδίκηση ...

Και έφτασε η στιγμή η Αριάδνη να μάθει όλη την αλήθεια, να να παλέψει, να αγωνιστεί και να βρει τις ρίζες της, να βρει την Εξιλέωση ... 

Αυτό το ταξίδι της Ρούσας, του Ιωάννη, αλλά κυρίως της Αριάδνης θα ζήσουμε μέσα από τη συνέντευξή μας με τη συγγραφέα και πολύ καλή φίλη Άννα Γαλανού ...

 

 

 

  1. Και να’ μαστε εδώ, ξανά μαζί με την Άννα, μετά από 1.5 χρόνο περίπου να συζητάμε το τέλος στους Δρόμους της Καταιγίδας. Αλήθεια, ένοιωσες ότι βγήκε το ουράνιο τόξο στην ψυχή σου όταν έβαλες την τελευταία τελεία στην Εξιλέωση;

Πράγματι το ουράνιο τόξο, είναι εκείνο που σηματοδοτεί το τέλος κάθε καταιγίδας. Το ίδιο ακριβώς ζω κι εγώ αμέσως μετά που έβαλα την λέξη τέλος στην τριλογία ‘’Οι Δρόμοι της Καταιγίδας’’.Η ψυχή μου είναι γεμάτη από χρώματα.

 

  1. Βλέποντας την βιβλιογραφία στο τέλος κάθε βιβλίου, αντιλαμβάνομαι την έρευνα που διεξήγαγες για τα βιβλία, αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση από την αρχή ήταν η επιλογή της ιστορικής περιόδου. Ενετοκρατία στην Κρήτη. Μία όχι και τόσο γνωστή περίοδος στο ευρύ κοινό. Δεν φοβήθηκες μήπως δεν «αρέσει»; Και τι ήταν αυτό που σε έκανε να στραφείς προς εκείνη την περίοδο;

Κάθε φορά που αρχίζω να γράφω ένα βιβλίο, κάθε δίλλημα που ίσως είχα έως τότε μέσα μου, παύει να υπάρχει. Ήταν σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ. Είμαι απόλυτα συνειδητοποιημένη και σίγουρη για την ιστορία που σκοπεύω να αφηγηθώ. Ασχολήθηκα με την Ενετοκρατία για όπως αναφέρεις κι εσύ, είναι μια περίοδος που για πολλά χρόνια παρέμενε αφώτιστη στο ευρύ κοινό. Υπήρχαν, όμως, πολλές εικασίες, προφορικές διαδόσεις και φυσικά αρκετές ιστορικές καταγραφές, οι οποίες και αποτέλεσαν τις πηγές που χρησιμοποίησα ώστε να περιγράψω τα γεγονότα εκείνης της εποχής.

 

  1. Θυσία – Εκδίκηση – Εξιλέωση .… Ρούσσα – Ιωάννης – Αριάδνη. Ποιος από τους τρεις σε σημάδεψε περισσότερο; Ποιος σε συγκίνησε, σε πόνεσε, σε παίδεψε;

Και οι τρεις ήρωες είχαν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Δύναμη ψυχής, πίστη, αφοσίωση, αγάπη. Επίσης πέρασαν πολλές δοκιμασίες και ξεπέρασαν ανυπέρβλητες κακοτοπιές και εμπόδια. Καθένας τους, αφηγήθηκε την ιστορία του χωρίς καμιά έκπτωση, ωραιοποίηση, συμβιβασμό, υποχώρηση. Όλοι τους κουβάλησαν το δικό τους σταυρό, όλοι τους παιδεύτηκαν, πάλεψαν κι έφθασαν ως το τέλος. Ήταν οι ήρωες μου, εγώ τους έπλασα και όλους τους αγάπησα πολύ.

 

  1. Θυσία και η αρχοντοπούλα Ρούσσα βρίσκεται σκλάβα στην Κωνσταντινούπολη. Κατάφερε να γνωρίσει τον έρωτα και να φτάσει στην υπέρτατη Θυσία. Τι ένοιωθες όταν πλησίαζες στο τέλος της;Εκδίκηση και ο Ιωάννης, ο γιος της Ρούσσας έχει έναν και μοναδικό σκοπό ζωής… Να βρει την αδερφή του… Πολλές φορές αναρωτήθηκα τελικά στράφηκε στην πειρατεία μόνο και μόνο για αυτό;

Τα συναισθήματα που μου δημιουργήθηκαν γράφοντας την τριλογία ήταν πολλά και έντονα. Πολλές φορές μέσα μου κυριαρχούσε ο θυμός, για τις υπερβάσεις που έπρεπε να κάνουν οι ήρωες μου. Η Θυσία της Ρούσσας ήταν μονόδρομος, το ίδιο και η πορεία ζωής που ακολούθησε ο Ιωάννης. Όχι δεν έγινε πειρατής για να βρει την αδελφή του. Αυτή του η επιλογή ήταν άλλος ένας μονόδρομος, αφού οτιδήποτε άλλο κι αν έκανε, μοιραία θα τον οδηγούσε στο κούτσουρο του δήμιου. Οι συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την εποχή, δόθηκαν όσο πιο πειστικάγινόταν, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές που επικαλούμαι στην βιβλιογραφία. Τότε όλα τα πράγματα είχαν μόνο δύο χρώματα. Άσπρο και μαύρο. Αλίμονο αν ήσουν στην μεριά με το μαύρο χρώμα.

 

  1. Εξιλέωση και η Αριάδνη από τα πλούτη και την υψηλή ενετική κοινωνία, φτάνει στην ένδεια. Με πείσμα όμως αναζητά τις ρίζες της. Όπως και ο Ιωάννης αναζητούσε την ίδια, έτσι και αυτή αναζητά την αρχή της οικογένειάς της. Τελικά, όλα οδηγούν στην οικογένεια; Στις ρίζες μας;

Για μένα έχουν μεγάλη σημασία οι ρίζες του κάθε ανθρώπου, η αφετηρία του, οι γενήτορές του, ο κόσμος που υπήρχε πριν απ’ αυτόν. Όλα τα άλλα είναι επίκτητα αγαθά. Και τα πλούτη και οι ανέσεις και η δόξα, όλα είναι εφήμερα. Οι βουτιές που κάνω στο παρελθόν, σε όλα μου τα βιβλία, σκοπό έχουν ένα και μόνο. Την αυτογνωσία. Την ανακαλύπτουμε σκαλίζοντας πράγματα του παρελθόντος, φθάνοντας ως τις ρίζες της προέλευσης μας και τότε μόνο μπορούμε να βρούμε τι σκοπό ήρθαμε να επιτελέσουμε σε τούτο τον κόσμο.

 

  1. Πραγματικά συγκλονίστηκα με την «καλή κοινωνία» και τις ίντριγκες, τις δολοπλοκίες, την υποκρισία. Έχοντας πρόσφατα διαβάσει ένα βιβλίο όπου ήταν την ίδια περίοδο, αλλά αναφερόταν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και τις ίντριγκες και δολοπλοκίες στα παλάτια. Δεν είδα καμιά διαφορά. Παρόλα αυτά για την Ενετοκρατία επικρατεί μία ρομαντική διάθεση, ενώ για τα χαρέμια οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ήταν παράδεισος για τις κοπέλες. Γιατί πιστεύεις επικρατούν αυτές οι απόψεις;

Οι εξουσίες ανέκαθεν έχουν την δυνατότητα να κάνουν το άσπρο μαύρο και την σκλαβιά επιβεβλημένη, ως το δυνητικά μικρότερο κακό. Αυτό τους συμφέρει και αυτό κάνουν. Πάντα βρίσκουν τους τρόπους, γιατί πάντα υπάρχουν τρόποι. Άνθρωποι ευάλωτοι, αργυρώνητοι, άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση κι ελαστικές αρχές είναι συνήθως οι καλύτεροι προπαγανδιστές τους. Να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι από τους ανθρώπους εκπορεύεται και το καλό και το κακό.

 

  1. Άλλο ένα σημείο που με εντυπωσίασε ήταν η περίοδος της πανούκλας. Άλλο ένα θέμα το οποίο δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό. Εγώ θεωρούσα ότι η πανούκλα χτύπησε κυρίως την Ευρώπη. Πόσο εύκολο ήταν να περιγράψεις τις επικρατούσες συνθήκες την περίοδο εκείνη;

Ήταν πολύ δύσκολο και το συγκεκριμένο σημείο της αφήγησης με καθυστέρησε αρκετά. Από την μια ήθελα να δώσω επακριβώς την εικόνα και το χάος που επικρατούσε, χωρίς εξωραϊσμούς και ωραιοποιήσεις και από την άλλη δεν ήθελα να τρομάξω τους αναγνώστες. Γιατί τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα απ’ ό,τι οι δικές μου περιγραφές. Για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει με λεπτομέρειεςγι’ αυτό το θέμα, υπάρχει στο τέλος του βιβλίου η ανάλογη βιβλιογραφία.

 

  1. Και από τους Ενετούς, η Αριάδνη μεταφέρεται στους Εβραίους. Εκεί αντιμετωπίζει δύο κατηγορίες Εβραίων. Τους Εβραίους της Κρήτης που την αγκαλιάζουν και τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης που την διώχνουν. Γιατί τέτοια διαφορά αντιμετώπισης;

Οι Ιουδαίοι της Κρήτης ήταν από τους παλαιότερους κατοίκους του νησιού. Ήρθαν στην Κρήτη το 70 μ.Χ. από την Ιουδαία μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Τίτο. Στην διάρκεια των αιώνων που μεσολάβησαν, ενσωματώθηκαν με τους κατοίκους του νησιού και τις συνήθειες τους, υπέστησαν τα πάνδεινα από τους πολλούς και διαφορετικούς κατακτητές της Κρήτης και εκτός από την θρησκεία τους, δεν είχαν ουσιαστικές διαφορές με τους γηγενείς κατοίκους.

Σε αντίθεση, οι Σεφαραδίτες Εβραίοι της Θεσσαλονίκης,κατάγονταν από την Ιβηρική Χερσόνησο και εκδιώχτηκαν από την Ισπανία με το διάταγμα της Αλάμπρας το 1492μετά από την απόφαση των Καθολικών μοναρχών Φερδινάνδου και Ισαβέλλας. Παντού ήταν ανεπιθύμητοι και ο μόνος που δέχτηκε να εγκατασταθούν στα εδάφη της αχανούς Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ήταν ο σουλτάνος Βαγιαζήτ ο Β’.

Οι Σεφαραδίτες, ήταν μια πολύ κλειστή θρησκευτική κοινότητα, που προσπαθούσε να διατηρήσει τις αρχές, την πίστη και την ιδιαιτερότητά της σε μια πόλη υπό κατοχή, σε μια πόλη όπου όσοι γηγενείς κάτοικοι είχαν απομείνει δεν τους καλόβλεπαν. Ήταν λοιπόν φυσικό επακόλουθο να ζουν απομονωμένοι σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό και να μην εμπιστεύονται κανένα.

 

  1. Και για άλλη μία φορά η Αριάδνη μένει μόνη. Απόρησα με τη δύναμή της. Από πού αντλούσε τόση δύναμη; Εξάλλου, δεν είχε και κανέναν να την περιμένει. Τι ήταν αυτό που την έκανε να μην τα παρατήσει μέχρι να φτάσει πίσω στην Αδριανούπολη;

Η θέληση της να ζήσει, το πείσμα και η πίστη της ότι αξίζει να προχωρήσει. Άλλωστε δεν είχε περάσει λίγα. Ψεύτικη ήταν όλη της η ζωή μέχρι τότε. Γονείς, γάμος, φιλίες… όλα ήταν ένα ψέμα. Κάποια στιγμή –στο Λαύριο έγινε αυτό– έκανε μια μεγάλη στροφή και αποφάσισε να προχωρήσει, έστω μόνη. Αλλά και να ζήσει, όπως και η Ρούσσα, η μάνα της. Από το Λαύριο και μετά η Αριάδνη σε πολλά σημεία ταυτίζεται πλήρως με την φυσική της μητέρα.

 

  1. Και έρχεται η λύτρωση της Αριάδνης, η εξιλέωση. Δεν θα αναφέρω τίποτα άλλο για να μην «προδώσω» το τέλος. Το μόνο που θα σε ρωτήσω ήταν ένα τέλος που το είχες σκεφτεί ή σου βγήκε μέσα από την ιστορία;

Πριν ξεκινήσω να γράφω την τριλογία, όλη η ιστορία είχε ολοκληρωθεί στο μυαλό μου. Τίποτα δεν προέκυψε και τίποτα δεν συνέβη τυχαία.

 

  1. Άννα μου, αρχικά να σε ευχαριστήσω για την όμορφη βόλτα στους Δρόμους της Καταιγίδας και στα τόσα έντονα συναισθήματα που βίωσα, αλλά και τις τόσο σημαντικές πληροφορίες για μία περίοδο που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή. Τώρα, λοιπόν, που τελείωσε αυτό το ταξίδι, ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; Αφού πρώτα φαντάζομαι θα πάρεις κάποιον χρόνο για να ξεκουραστείς πνευματικά και σωματικά.

Δεν υπάρχει κάποια τελική απόφαση στο τι μέλλει γενέσθαι. Επαναλαμβάνω αυτό που έχω πει δεκάδες φορές. Δεν ήμουν ποτέ βιαστική. Ο χρόνος για μένα αποτελεί τον καλύτερο φίλο μου.

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα