Ασκίμ θα πει αγάπη - Μαρία Κωνσταντούρου

Γράφτηκε από την

askim tha pi agapi maria konstantourouΑσκίμ … Μία πέτρα με μεγάλες δυνάμεις … Μία πέτρα ποτισμένη με το αίμα του Ζαμίρ και την αγάπη της Ραλλού … Εποχή Τουρκοκρατίας … Λίγο πριν την απελευθέρωση της Μυτιλήνης από τους Τούρκους …Ο Ζαμίρ ήταν τσιγγάνος, η Ραλλού μπαλαμή … Ο έρωτας ζωντάνεψε ανάμεσά τους, αλλά ο Ζαμίρ πέθανε ξαφνικά και το αίμα του πότισε την πέτρα. Σε αυτή την πέτρα η Ραλλού είδε το πρόσωπο του ΖΑμίρ και κάθε φορά που της μιλούσε, τα όνειρά της, οι ευχές της, πραγματοποιούνταν… Έτσι, δημιουργήθηκε με το πέρασμα των χρόνων ο θρύλος του Ασκίμ … Χρόνια πολλά αργότερα και το Ασκίμ εξακολουθεί να επηρεάζει τη ζωή των απογόνων της Ραλλού … Χρόνια πολλά αργότερα και το Ασκίμ εξακολουθεί να ορίζει τη ζωή όλων όσων γνωρίζουν την ιστορία της …

Στη Βατούσα της Μυτιλήνης υπάρχει ένας θρύλος. Ο θρύλος του Ασκίμ. Μία πέτρα που πραγματιποιεί τα όνειρα, τις ευχές των ανθρώπων. Σε αυτό το μικρό χωριό θα βρεθεί η Έλλη, μία νεαρή δασκάλα, η οποία θα γνωρίσει τον θρύλο του Ασκίμ από τον Δημήτρη. Ένας μυστηριώδης άντρας, ο οποίος δηλώνει συγγραφέας και αναζητά πληροφορίες για το Ασκίμ, κθαώς θέλει να γράψει ένα βιβλίο για αυτό. Στην καρδιά της Έλλη μπαίνει ο Όμηρος, ο ψυχρός συνάδελφος που προσπαθεί να ορθοποδήσει από έναν χωρισμό. Στην καρδιά του Δημήτρη μπαίνει(;) η Κρινάνθη, μία πληγωμένη κοπέλα λόγω της εγκατάλειψης, που βίωσε σε μικρή ηλικία, από τη μητέρα της. Και συμπρωταγωνιστές ο Ιγνάτης, ο απόμακρος πατέρας της Κρινάνθης, η Τζίνα, η μητέρα της Κρινάνθης, η γριά Μάγισσα που ζει σε ένα εγκατελελειμένο αρχοντικό, ο Μπαχούμ, ο γιος που έχει δώσει υπόσχεση στον ετοιμοθάνατο πατέρα του, Ιζχάν, ότι θα βρει το Ασκίμ … Όλοι αναζητούν το Ασκίμ … Μία πέτρα … Γιατί; Τι είναι αυτό που τους μαγεύει στον θρύλο του Ασκίμ; Ελπίδα, απληστία, ικανοποίηση του «εγώ»; Και τι συμβαίνει, τελικά, όταν οι ευχές πραγματοποιούνται;

Η κυρία Κωνσταντούρου με το τελευταίο βιβλίο της μας βάζει συνοδοιπόρους σε ένα ταξίδι αισθημάτων, ανατροπών, κρυμμένων μυστικών, μύθων, θρύλων, αλλά και εσωτερικών αναζητήσεων. Τι είναι αυτό που δίνει δύναμη στα άψυχα αντικείμενα; Η αδυναμία αποδοχής της αλήθειας; Η αγάπη; Η ιδιοτέλεια; Και πότε αυτές οι ευχές πραγματοποιούνται; Όταν χαρακτηρίζονται από ανιδιοτελή κίνητρα ή όταν σκοπός είναι το κέρδος; Γιατί ο άνθρωπος δεν ψάχνει να βρει τη δύναμη μέσα του και την αναζητά σε πέτρες; Μήπως, τελικά, η δύναμη είναι μέσα μας και το Ασκίμ θέλει να μας δείξει αυτό ακριβώς; «Ασκίμ θα πει αγάπη» και μία ιστορία πολυδιάστατη προβάλλει μπροστά μας. Χαρακτήρες πολύμορφοι, ο κάθε ένας με τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, ο κάθε ένας με τους δικούς του δαίμονες. Και καθώς η αναζήτηση του Ασκίμ εντείνεται, τόσο όλοι οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, αναθεωρούν, βελτιώνονται ή χειροτερεύουν.

Η Έλλη με συνεπήρε με τον αυθόρμητο χαρακτήρα της, με την θέλησή της για προσφορά, με την επιμονή της να καταφέρει να ξεκλειδώσει την ψυχρή καρδιά του Όμηρου. Ο Όμηρος με νευρίασε με τον εγωισμό του και την επιμονή του να κρατά κλειστή την καρδιά του λόγω μίας αποτυχημένης σχέσης. Η σχέση των δύο μου θύμισε πόσο δύσκολο είναι να ανοιχτούν οι άνθρωποι. Πόσο εύκολα διαλέγουμε τη μοναξιά για να μην πληγωθούμε. Όμως, όταν τα αισθήματα είναι αληθινά, τότε όλα αλλάζουν. Η Κρινάνθη. Αυτό το ευαίσθητο πλάσμα, που είχε την τύχη – ατυχία να βρεθεί στο δρόμο της ο Δημήτρης, ο γυναικοκατακτητής, ο άντρας «θέλω να περνάω καλά και δεν με νοιάζουν αγάπες και έρωτες». Μία σχέση εξ αρχής – όπως πίστευα – καταδικασμένη. Ο Δημήτρης θα «εκμεταλλευτεί» την Κρινάνθη, θα περάσει ευχάριστα την ώρα του και θα εξαφανισθεί. Τελικά, όμως, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Άλλο ένα ζευγάρι που με εξέπληξε ευχάριστα, αν και εγώ στη θέση της Κρινάνθης ίσως αντιδρούσα διαφορετικά. Ωστόσο, μου άρεσε που κατάφερε να σταθεί στα πόδια της, να αυτονομηθεί και να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες της. Και ο Δημήτρης, ίσως χρειαζόταν ένα γερό τράνταγμα για να συνειδητοποιήσει την αξία της συντροφικότητας.

Η Τζίνα, η μητέρα της Κρινάνθης, με απασχόλησε πάρα πολύ. Δεν μπορούσα να τη δικαιολογήσω. Προσπάθησα να βάλω τον εαυτό μου στη θέση της. Ωστόσο, η επικέντρωση της κυρίας Κωνσταντούρου στην ψυχολογία της Τζίνα και όχι τόσο στο γιατί έφυγε, γιατί γύρισε, με έκανε να τη δω διαφορετικά. Κι όσο κι αν θύμωσα στην αρχή μαζί της, τόσο τη συμπάθησα όταν κατάλαβε ότι πάσχει από κατάθλιψη και δεν δίστασε – έστω κι αν δημιούργησε προβλήματα – να ζητήσει βοήθεια από τους ανθρώπους που πλήγωσε. Ο Ιγνάτης, από την άλλη, έχοντας πάντα μέσα στην καρδιά του τον πόνο της εγκατάλλειψης, βρίσκεται σε ένα δίλλυμα. Να τη δεχθεί ή όχι; Τι είναι αυτό που νοιώθει; Αγάπη; Οίκτο; Και τι θα κάνει στο τέλος; Θα τη συγχωρέσει; Θα της προσφέρει βοήθεια; Ή απλά θα της γυρίσει την πλάτη, ανταποδίδοντας τον πόνο που βίωσε πριν χρόνια ο ίδιος; Και τέλος, η γριά Μάγισσα. Μία φιγούρα θλιβερή, μία φιγούρα μυστηριώδης, μία φιγούρα που μέχρι τέλους δεν ξέρεις που να την κατατάξεις. Μέχρι που έρχεται η αποκάλυψη της ταυτότητάς της και εκεί καταλαβαίνεις την ουσία της ζωής ... την αληθινή αγάπη ... Όσο για τον Μπαχούμ, δεν μπορώ να πω ότι μου κέντρισε το ενδιαφέρον, καθώς ήταν απλά ένας ψυχρός επιχειρηματίας, που ήθελε, με πρόσχημα να ικανοποιήσει την επιθυμία του πατέρα του, να αποκτήσει περισσότερη φήμη με την απόκτηση του ΑΣκίμ. 

Και όλα αυτά στο όμορφο νησί της Μυτιλήνης, το οποίο ζωντανεύει μπροστά μας μέσα απο τις όμορφες περιγραφές της συγγραφέως. Και ακόμα κι αν δεν το έχεις επισκεφθεί, νοιώθεις ότι έχεις περπατήσει στη Βατούσα, στη Σκάλα Σικαμηνιάς, στον Μόλυβο, στην Μυτιλήνη. Νοιώθεις ότι έχεις πάει και εσύ στο νησί. Νοιώθεις οικεία. 

Όλα αυτά και άλλα πολλά ... ερωτήματα, σκέψεις και υποθέσεις (για το τι θα έκανα εγώ στη θέση κάθε πρωταγωνιστή) ... μου δημιουργήθηκαν, καθώς οι σελίδες του βιβλίου γυρνούσαν ασταμάτητα. Η ιστορία εξελίσσεται κλιμακωτά, αρχίζει με ήρεμες εικόνες και συναισθήματα, και σιγά  - σιγά κορυφώνονται ... Μέχρι που ένα τραγικό γεγονός ανατρέπει τα πάντα και ξαφνικά οι ζωές και η ψυχολογία των πρωταγωνιστών μπάινουν σε νέα δεδομένα. Εκεί που έχουν βρει τους ρυθμούς τους, εκεί όλα ανατρέπονται και καλούνται να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους. Και σε εκέινο κομβικό σημείο η ιστορία αλλάζει. Απο την ένταση περνάμε στην ηρεμία. Η πέτρα (που πάντα κυριαρχεί, έστω και αόρατα... και μάλιστα επεμβαίνει στην ιστορία με έναν ιδιαίτερο τρόπο που σκέφτηκε η κυρία Κωνσταντούρου και με εντυπωσίασε) μπαίνει ουσιαστικά στο επίκεντρο της αναζήτησης, μία τη βρίσκουν, μία τη χάνουν, μία είναι η αληθινή, μία δεν είναι, ποιος την ψάχνει, ποιος την έχει, γιατί βρέθηκε εκεί... Και μπορεί να θεωρηθεί ότι όλο αυτό είναι περιττό, ωστόσο κρίνεται αναγκαίο προκειμένου να ηρεμήσεις λίγο απο την ένταση και να ανασυγκροτηθείς μετά απο το τραγικό γεγονός, το οποίο τους άλλαξε όλους, άρα και εσένα... 

Όλα είναι έτσι τοποθετημένα, ώστε να είναι απαραίτητα για την εξέλιξη της ιστορίας ... Για να έρθει η κάθαρση ... και για να γίνει κατανοητό ότι ... ΑΣκίμ θα πει αγάπη ...

 

 

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα