Η Γιόνγκτζου τα έκανε όλα όπως έπρεπε: σπούδασε, παντρεύτηκε ένα καλό παιδί, έπιασε μια καλή δουλειά. Κι έπειτα κατέρρευσε – και μαζί, και η ζωή της.
Σε ένα ξέσπασμα της στιγμής, εγκαταλείπει τα πάντα, αφήνει πίσω την επιτυχημένη καριέρα της και ακολουθεί το όνειρό της: ανοίγει ένα βιβλιοπωλείο σε μια γειτονιά της Σεούλ. Καταφέρνει να φτιάξει ένα καταφύγιο για την ίδια και τους πελάτες της.
Από τον μοναχικό μπαρίστα και την καφεκόπτρια με τον δυστυχισμένο γάμο, έως τον συγγραφέα που βλέπει κάτι ιδιαίτερο στη Γιόνγκτζου, όλοι κουβαλάνε τις δικές τους απογοητεύσεις και πίκρες. Το βιβλιοπωλείο γίνεται ο τόπος όπου μαθαίνουν από την αρχή πώς να ζουν.
Μια συγκινητική ιστορία για τη θεραπευτική δύναμη των βιβλίων και μια γλυκιά υπενθύμιση ότι ποτέ δεν είναι αργά να κάνεις μια καινούργια αρχή. (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).
Η Hwang Bo-Reum κάνει το ντεμπούτο της, στον κόσμο της μυθοπλασίας, μέσα από το βιβλίο «Καλώς ήρθατε στο βιβλιοπωλείο Χιόναμ – Ντόνγκ». Η Γιόνγκτζου, η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, απαρνιέται όλη την ζωή που είχε χτίσει με κόπο, για να ανοίξει ένα βιβλιοπωλείο/καφέ, σε μια ήσυχη γειτονιά, στη Σεούλ. Όλα όσα ήθελαν οι γονείς της για εκείνην και την πίεζαν να γίνει, καταρρέουν εν μια νυκτί για να ακολουθήσει, επιτέλους, τα όνειρα της. Μπορεί να μην ξέρει τίποτα για το πως να διαχειριστεί μία επιχείρηση, πόσο μάλλον ένα βιβλιοπωλείο, αλλά αυτό δεν την πτοεί. Το βάζει πείσμα και κάνει το όνειρο της πραγματικότητα.
Αν και είναι το πρώτο μυθιστόρημα της συγγραφέως, η εκτέλεση του ήταν άψογη. Καλογραμμένο κείμενο, ψαγμένο σε αρκετά σημεία θα έλεγα, ροή που κυλάει σαν ποτάμι, και αληθινοί χαρακτήρες, βγαλμένοι από την απλή, καθημερινή ζωή. Μην περιμένετε να σας κρατήσει σε αγωνία. Η γοητεία αυτού εδώ του μυθιστορήματος, κρύβεται στα μικρά, απλά πράγματα. Είναι ένα βιβλίο, που μιλάει για άλλα βιβλία, για βιβλιοπωλεία, συγγραφείς και την δύναμη που ασκεί πάνω μας η ανάγνωση. καθώς και για την θεραπευτική και διαφωτιστική δύναμη που έχει η λογοτεχνία. Επικεντρώνεται περισσότερο στην εξέλιξη των χαρακτήρων, παρά σε συγκλονιστικά γεγονότα, που σκοπό έχουν να κρατήσουν την προσοχή του αναγνώστη. Είναι αισιόδοξο, ανάλαφρο και σίγουρα θα σας κρατήσει καλή παρέα.
Θα ομολογήσω, πως εγώ προσωπικά δυσκολεύτηκα λιγάκι με την ανάγνωση του, ίσως γιατί βιβλία αυτού του στυλ, δεν είναι μέσα στις αναγνωστικές μου προτιμήσεις. Ήταν ένα καλό βιβλίο; Ναι, αλλά μέχρι εκεί. Δεν ένιωσα την απαραίτητη σύνδεση που περίμενα με τους χαρακτήρες και δεν μπόρεσα να το απολαύσω όπως θα ήθελα. Ουσιαστικά, όλο το βιβλίο, είναι ένα ταξίδι προς την εσωτερική γαλήνη και την αυτογνωσία. Κα πράγματι, από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα ο αναγνώστης θα νιώσει αυτή την γαλήνη και την ηρεμία που προσπαθούν να βρουν οι χαρακτήρες του βιβλίου. Για μένα όμως, δεν είχε κάτι το αξιομνημόνευτο.
Την Γιόνγκτζου την συμπάθησα. Σαν άνθρωπο μα και σαν χαρακτήρα. Ξεκινάει από το μηδέν και παλεύει με όλες της, τις δυνάμεις για να ανταπεξέλθει σε έναν κόσμο που κυριαρχούν πλέον οι οθόνες και τα ηλεκτρονικά μέσα. Κυνηγάει το όνειρο της και καταφέρνει να το πραγματοποιήσει, ακόμα και αν γνωρίζει πως δεν θα κρατήσει για πολύ. Έχει αυτή την ικανότητα να προσελκύει γύρω της, τραυματισμένα, παράταιρα άτομα και να τα θεραπεύει. Η αύρα της με κέρδισε. Ήρεμη, πράος χαρακτήρας, λίγο αβέβαιη για το επόμενο της βήμα, μα μόλις βάλει κάτι στόχο, δίνει σώμα και ψυχή. Συνεσταλμένη, σοβαρή. Ζει και αναπνέει για την λογοτεχνία, με γνώσεις που θα ζήλευε και ο πιο ψαγμένος βιβλιόφιλος.
Άλλος ένας χαρακτήρας που μου κέντρισε το ενδιαφέρον, ήταν ο Μίντζουν. Θα τον περιέγραφα σαν την θηλυκή έκδοση της Γιόνγκτζου αλλά και πάλι δεν θα ήμουν ακριβής. Ο Μίντζουν αν και έχει όλες τις προοπτικές να ακολουθήσει μεγάλη καριέρα, η απογοήτευση και το βάρος που νιώθει στις πλάτες του, τον αποτρέπουν. Βρίσκει, απρόσμενα, χαρά σε ένα επάγγελμα (barista) που ξεκίνησε να κάνει απλά για εισοδηματικούς λόγους. Μέσα από την εξέλιξη του σαν barista βλέπουμε και την εξέλιξη του σαν άνθρωπο. Πως μαθαίνει να αποβάλει όλο αυτό το άγχος που τον κυνηγάει. Το πως αναγνωρίζει τα λάθη του και πως προσπαθεί να τα διορθώσει. Από έναν ήσυχο, εσωστρεφή χαρακτήρα, καταφέρνει να γίνει η ψύχη της παρέας, το αναπόσπαστο κομμάτι του βιβλιοπωλείου. Λάτρεψα τις πληροφορίες για τον καφέ και την παραγωγή του. Σχεδόν μπορούσα να μυρίσω τους φρεσκοαλεσμένους κόκκους και το ζεστό απολαυστικό ρόφημα που παράγουν.
Όλοι οι χαρακτήρες της συγγραφέως, είναι καλογραμμένοι, ο καθένας με τα δικά του μικρά χαρακτηριστικά που τον κάνουν να ξεχωρίζει. Με τις δικές τους αποσκευές, άλλες πιο μεγάλες. Άλλες πιο μικρές. Μυστικά και διλήμματα που τους αποτρέπουν να κάνουν το επόμενο βήμα, προς ένα καλύτερο αύριο. Ωστόσο με την βοήθεια της μικρής ομάδας που σχηματίζουν στο βιβλιοπωλείο, ο κάθε ένας χαρακτήρας από αυτούς, βοηθάει κάποιον άλλον να χτίσει ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον και να ξεπεράσει όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει. Συζυγικά προβλήματα, γονικές προσδοκίες, επαγγελματική κρίση, προσωπικές φιλοδοξίες, άγχος, στρες, είναι μόνο λίγα από τα ζητήματα, με τα οποία καταπιάνεται η συγγραφέας, μέσα από τος ήρωες της. Το μήνυμα όμως του βιβλίου είναι ένα, αποδέξου τον εαυτό σου και κυνήγησε αυτό που σε κάνει πραγματικά χαρούμενο. Άλλωστε αυτός δεν είναι και ο σκοπός της ζωής;
Πάμε τώρα και στα αρνητικά. Όπως σας είπα και στην αρχή, το βιβλίο δεν έχει δράση. Ούτε αγωνία. Δεν έχει αυτό το ουάου στην πλοκή που θα σε κάνει να πεις, θα ξενυχτίσω μέχρι να φτάσω στο τέλος του. Δεν έχει συνταρακτικά γεγονότα που θα σε κάνουν να μασάς τα νύχια σου και να τσιρίζεις στις δυο τα μεσάνυχτα. Κάποια από τα ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται το βιβλίο, τα βρήκα λίγο παρατραβηγμένα για τα ελληνικά δεδομένα. Θα έλεγα πως η μετάβαση από το ένα γεγονός στο άλλο κάπως με κούρασε και δεν το ευχαριστήθηκα όπως θα ήθελα. Επίσης ένιωσα πως σε κάποια σημεία η συγγραφέας φλυαρούσε χωρίς λόγο, θέλοντας να εξηγήσει κάτι βαθυστόχαστο. Απλά το πλάταινε από κεφάλαιο σε κεφάλαιο μέχρι να καταλήξει κάπου.
Γενικά στο σύνολο του, είναι ένα μυθιστόρημα με το οποίο κάποιος θα περάσει ευχάριστα. Εμένα με κούρασε λίγο. Θεωρώ πως το πρόβλημα δεν είναι αυτό καθαυτό το βιβλίο, αλλά εγώ σαν αναγνώστρια και τα βιβλία που έχω συνηθίσει να διαβάζω. Ίσως δεν μου ταιριάζει η κορεάτικη δραματική λογοτεχνία. Ωστόσο του έδωσα μια ευκαιρία και προτείνω το ίδιο να κάνετε και εσείς.
