Η Γη, παρά τον εξοστρακισμό της στις σκουπιδογειτονιές του διαστήματος εξαιτίας της παραφροσύνης των κατοίκων της, εξακολουθεί να μακροημερεύει, σε αντίθεση με το υπόλοιπο Λογικό Σύμπαν που δεχόταν θανάσιμη απειλή από ένα περίεργο φαινόμενο, στα όρια του παραλογισμού.
Θορυβημένοι, οι Ανώτατοι Μάγιστροι που διοικούν το Λογικό Σύμπαν αποφάσισαν να στείλουν στην Γη δύο αναλώσιμους κατασκόπους, για να συλλέξουν στοιχεία και ν’ ανακαλύψουν πώς ο τρισάθλιος αυτός πλανήτης επιβιώνει, αν και η παράνοια εκεί έχει χτυπήσει κόκκινο. Η επιλογή των δύο πρακτόρων δεν έγινε τυχαία. Η ηλιθιότητα και η κουτοπονηριά τους θα λειτουργούσαν ως αντίδοτο στον γήινο παραλογισμό.
Θα πετύχουν οι πράκτορες στην αποστολή τους να βρουν τι συμβαίνει σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο και να σώσουν έτσι και τον δικό τους ιδανικό κόσμο, ή τελικά το μόνο που θα καταφέρουν είναι να τον εξαφανίσουν;
Μία εξωφρενική ιστορία από τον συγγραφέα Αλέξανδρο Ζάκκα, γεμάτη ανατροπές. Ένας ύμνος στην τρέλα. Μια περιπέτεια που κόβει την ανάσα προσφέροντας άφθονο γέλιο. Με την εγγύηση των εκδόσεων Λυκόφως.
Εάν ΔΕΝ αντέχετε το εξωγήινο χιούμορ,
ΔΕΝ πρέπει να διαβάσετε αυτό το γήινο βιβλίο. (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
«Ουφ! Να τελειώνουμε με αυτούς» είναι ο τίτλος του νέου μυθιστορήματος, του συγγραφέα Αλέξανδρου Ζάκκα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως. Ομολογώ πως ο τίτλος μου κίνησε αρκετά την περιέργεια και το υπέροχο, χιουμοριστικό εξώφυλλο, το αποθέωσε. Ωστόσο ο συγγραφέας μας προϊδεάζει λίγο, για το τι ακριβώς θα διαβάσουμε, με τον υπότιτλο του βιβλίο, Ύμνος στον παραλογισμό. Ήταν τελικά παράλογο το μυθιστόρημα του συγγραφέα, ή απλώς τρολάρει τον αναγνώστη προτού καν ξεκινήσει την ανάγνωση;
Θα ξεκινήσω με τις δύο τελευταίες προτάσεις της περίληψης, εάν δεν αντέχετε το εξωγήινο χιούμορ, δεν πρέπει να διαβάσετε αυτό το βιβλίο. Ένα βιβλίο που όντως ξεχειλίζει από χιούμορ και σάτιρα, που διακωμωδεί και κατακρίνει καταστάσεις και γεγονότα που έζησαν οι άνθρωποι σε αυτόν τον καημένο πλανήτη, που αποκαλούμε σπίτι μας. Υπήρξαν φορές που έκλαψα από τα γέλια κι άλλες που έπεσα σε βαθύ συλλογισμό, με τα μηνύματα που περνούσε ο συγγραφέας.
Το μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Ζάκκα, αν και ανήκει στο είδος της επιστημονικής φαντασίας, ήταν πρωτότυπο ως προς την θεματολογία του και τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας παρουσιάζει την ιστορία. Με ένα ειλικρινέστατο κι απόλυτα σεβαστό αστεϊσμό, χωρίς να ξεφεύγει από τα όρια της ευπρέπειας, ο συγγραφέας απαντάει στο αιώνιο ερώτημα του ανθρώπου: ήμαστε τελικά μόνοι στο σύμπαν κι αν όχι, πως ακριβώς θα μας αντιμετώπιζε ένας εξωγήινος πολιτισμός, σε μια πιθανή επαφή;
Γιατί τελικά κύριοι και κυρίες, ίσως δεν ήμαστε και τόσο έλλογα όντα, όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Ίσως να ήμαστε αρκετά κακοί κι επικίνδυνοι σαν υπάρξεις, (άλλωστε τα καθημερινά γεγονότα και οι καταστάσεις που ζούμε σαν λαός, μιλάνε από μόνα τους) και το μόνο που έχουμε να προσφέρουμε σε αυτό το σύμπαν, είναι καταστροφή κι όλεθρος. Η φύση μας από μόνη της, ενδεχομένως, να στέκει εμπόδιο, ανάμεσα στην επικοινωνία μας με άλλα όντα (εφόσον αυτά πραγματικά υπάρχουν) και θα είναι η μόνη υπαίτια, για τον τρόπο που αυτοί οι πολιτισμοί μας αντιμετωπίσουν. Μήπως τελικά, ήμαστε περισσότερο παράλογοι από ότι πιστεύουμε;
Η ιστορία του Αλέξανδρου Ζάκκα διαβάζετε γρήγορα και σχεδόν μονορούφι. Πέρασα πολύ καλά διαβάζοντας το, ειδικά με τα παθήματα των δύο κατασκόπων που κλέβουν την παράσταση! Είχε μπόλικη φαντασία, κάτι που ξέρετε ότι λατρεύω, άφθονο γέλιο, ευτράπελα, μία δόση τρέλας κι συνεχόμενων ανατροπών που κάποια στιγμή έχασκα με το στόμα ανοιχτό, με την τροπή που είχε πάρει η πλοκή. Ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, ξεχωριστό θα έλεγα. Σε κάποια σημεία, μου θύμισε έργα του Ντάγκλας ωστόσο μόνο ως θετικό συστατικό το αναφέρω. Χάρηκα πάρα πολύ που το διάβασα και που έπεσε στα χέρια μου, ώστε σχεδιάζω λίαν συντόμως να το ξεκινήσω για δεύτερη φορά.
Θα το χαρακτήριζα σαν ένα μυθιστόρημα που πρέπει να διαβαστεί, ειδικά αν αγαπάτε την επιστημονική φαντασία και το χιούμορ. Μην ξεχάσετε να μου πείτε πως σας φάνηκε!
