"Σχολομαντείο: Θανάσιμη Εκπαίδευση" από την συγγραφέα Ναόμι Νόβικ

Γράφτηκε από την
sxolomanteio 2Σχολομαντείο, είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου της συγγραφέως Ναόμι Νόβικ. Κι αν πιστεύετε από τον τίτλο, ότι θα διαβάσετε άλλη μία χιλιοειπωμένη ιστορία για δυνατούς μάγους και μάγισσες, κάνετε μεγάλο λάθος.
Το Σχολομαντείο λοιπόν -ένα διαφορετικό σχολείο, για μάγους και μάγισσες- είναι ίσως το πιο ασφαλές, αλλά και το πιο επικίνδυνο μέρος για να βρίσκεται ένα νεαρός, έφηβος μάγος. Σχεδόν τα πάντα, διακατέχονται από μια δόση σκοταδιού, κρύου και μοναξιάς. Δεν μπορείς να έχεις φίλους μα δεν μπορείς να κυκλοφορείς και μόνος σου. Οι σκοτεινές γωνίες, είναι τόποι που θα έπρεπε να αποφεύγεις, όπως και το μπάνιο. Αν θέλεις να γευματίσεις, δεν πρέπει να μπεις πρώτος, αλλά ούτε και τελευταίος. Κι όταν το κουδούνι για την απαγόρευση κυκλοφορίας σημάνει, βεβαιώσου πως έχεις κλειδώσει καλά και τα προστατευτικά ξόρκια σου είναι ενεργοποιημένα, αλλιώς ο επόμενος στο μενού είσαι…εσύ.
Η Γκαλάντριελ, ή αλλιώς Ελ, είναι μαθητευόμενη μάγισσα στο Σχολομαντείο. Δεν έχει παρέες, δεν έχει φίλους. Όλοι την αποφεύγουν όσο πιο πολύ μπορούν και μένουν μακριά από τον δρόμο της. Όμως η Ελ, τα καταφέρνει μια χαρά στην θανάσιμη ακαδημία που έχει την τύχη να φοιτά, μέχρι να ενηλικιωθεί. Αρκεί ο Ωρίωνας Λέικ να πάψει να μπλέκεται στα πόδια της. 
Θέλω να παραδεχτώ πως έκατσα κι έψαξα στο λεξικό αν υπάρχει η λέξη μαλαφικάρι. Δεν υπάρχει. Παρόλα αυτά, ακόμα μου φαίνεται αρκετά αστεία λέξη για να περιγράψεις ένα κινούμενο πράγμα, γεμάτο γλίτσα, δόντια, τοξικά υγρά, γεμάτο λύσσα που κυνηγάει να σε φάει. Κι αυτό είναι μόνο ένα από τα είδη που κυκλοφορούν στους κρύους δρόμους του Σχολομαντείου, ψάχνοντας για μικρούς, τρυφερούς, γεμάτο μάνα, λαχταριστούς μάγους. Το καλύτερο μεζεδάκι για ένα μαλαφικάρι!
Το βιβλίο κύλησε σαν χείμαρρος, όχι απλά σαν νεράκι. Το χτίσιμο του κόσμου γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η ιστορία και το Σχολομαντείο είναι απλά απίστευτα. Ποιος δεν θα ένιωθε ανατριχίλα, όταν ξέρει πως σε κάθε βήμα του παραμονεύει έτοιμο ένα πλοκάμι για να τον αρπάξει; Ποιος δεν θα ανησυχούσε, όταν στο δωμάτιο του, αλλά και σε κάθε δωμάτιο, υπήρχε ένα κατάμαυρο χάσμα, μια κατάσταση ανυπαρξίας που πολύ ευχαρίστως θα σε κατάπινε, αν κάποιος σε έσπρωχνε μέσα; Ωστόσο αυτό το ίδιο το κενό, είναι υπεύθυνο για να παραλαμβάνεις τα κατάλληλα βιβλία για τα μαθήματα και τις εργασίες σου. Λίγο κουλό έτσι;
Για να ξανά γυρίσουμε όμως στην Ελ, η οποία είναι και η βασική πρωταγωνίστρια του βιβλίου μας. Ένα κορίτσι, μόνιμα νευριασμένο, έτοιμο να αρπαχτεί με τον οποιοδήποτε, ακόμα και με εκείνους που προσπαθούν να την σώσουν από λυσσασμένες σειρρηναράχνες. Διακατέχεται μόνιμα από μία ανησυχία για το αν η προφητεία της γιαγιάς της, θα βγει αληθινή. Για το αν καταφέρει να συγκρατήσει την απεριόριστη κι επικίνδυνη δύναμη που τρέχει στις φλέβες της, ή το τι τελικά θα συμβεί αν αφήσει όλη αυτήν την δύναμη ελεύθερη.
Μην περιμένετε να πει καλή λέξη. Σε όλο το βιβλίο είναι κακόκεφη. Εντάξει στο τέλος λίγο κάπως στρώνει η κατάσταση. Οι φαρμακερές ατάκες της είναι σκέτη απόλαυση. Αν και σε ένα κεφάλαιο του βιβλίου, κατατροπώνει έναν αρκετά τρομακτικό εχθρό, δεν λέει τίποτα σε κανέναν κι αφήνει τον Ωρίωνα να πάρει όλα τα εύσημα. 
Από την άλλη, έχουμε τον Ωρίωνα. Έναν ιππότη με την πανοπλία του γεμάτη γλίτσα κι εντόσθια από τα μαλαφικάρια που εξοντώνει συνεχώς, προσπαθώντας να προστατέψει τους υπόλοιπους μαθητές, αλλά και την Ελ. Ένα αρκετά αισιόδοξο και ριψοκίνδυνο άτομο, που είναι σίγουρο πως όλοι οι μαθητές θα καταφέρουν να αποφοιτήσουν από το Σχολομαντείο, χωρίς να γίνουν γεύμα. 
Στα συν του βιβλίου είναι αυτός ο κάπως διαφορετικός κόσμος όπου διαδραματίζεται η ιστορία. Οι μαθητές είναι μόνιμα σε επιφυλακή. Για να χρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις τους ή τα ξόρκια που μαθαίνουν, θα πρέπει να μαζέψουν πρώτα το απαραίτητο μάνα. Δεν αμολάνε τις δυνάμεις τους δεξιά κι αριστερά κι όποιον πετύχουν. Θέλεις να μείνεις ζωντανός; Φρόντισε να έχεις γεμάτες μπαταρίες λοιπόν. Μου άρεσε ο τρόπος λειτουργίας του σχολείου. Αν θέλεις κάτι τόσο πολύ, φρόντισε να μην το δείξεις αλλιώς το σχολείο, οι διάδρομοι και τα ράφια του θα βρουν τρόπο να σε καθυστερήσουν. Δεν υπάρχουν καθηγητές και προσωπικό. Τα πάντα, από τα μαθήματα μέχρι τα γεύματα, εξαρτώνται αποκλειστικά από το ίδιο το σχολείο, τις μαγικές του δυνάμεις και τους μαθητές. 
Άλλο ένα από τα θετικά, είναι τα γεγονότα που δεν αφήνουν τον αναγνώστη λεπτό ήσυχο. Πάνω που λες οκ θα ηρεμήσουμε τώρα, τσουπ κάτι θα πεταχτεί και θα σε κάνει να αγωνιάς πάλι. Οι περιγραφές των τεράτων πολύ λεπτομερείς. Σε μερικά σημεία αισθανόμουν πως κάτι θα πεταχτεί κάτω από το κρεβάτι, ή από την ντουλάπα.
Θαύμασα τον τρόπο με τον οποίο ο Ωρίωνας ρίχνεται στην μάχη, χωρίς να σκεφτεί λεπτό τις συνέπειες ή τον κίνδυνο για την ζωή του. Επίσης το γεγονός πως ο Ωρίωνας είναι ο μόνος χαρακτήρας σε όλο το βιβλίο που κάνει παρέα με την Ελ, απλά και μόνο επειδή την συμπαθεί (εντάξει και για κάτι άλλο, αλλά είναι σπόιλερ) κι όχι γιατί θέλει κάτι σε αντάλλαγμα από εκείνη, με έκανε να τον εκτιμήσω πολύ.
Πάμε στα αρνητικά τώρα. Υπήρξαν κάποιοι χαρακτήρες που δυσκολεύτηκα να δεθώ κάπως μαζί τους. Τους βρήκα αδιάφορους. Υπήρχαν άλλοι που ήθελαν κλωτσιά. Εκτός από το γεγονός πως η Ελ διακατέχεται μόνιμα από ζοφερές σκέψεις και πάντα η διάθεση της, είναι στα κάτω της, δεν κατάλαβα ποτέ τον λόγο που δεν προσπαθεί λιγάκι να γίνει αρεστή στους υπόλοιπους συμμαθητές της. Στο κάτω κάτω τους χρειάζεται για να επιβιώσει και για να βγει ζωντανή από εκεί μέσα, σωστά; Στο τέλος του βιβλίου την βλέπουμε να αναθεωρεί κάποια πράγματα, αλλά θα κρατήσω μια μικρή επιφύλαξη για τον χαρακτήρα της, μέχρι να διαβάσω και το επόμενο βιβλίο.
Ένα ακόμη σημείο που δεν μου άρεσε, είναι όλη αυτή η εκμετάλλευση από τα παιδιά των δυνατών συνάξεων, σε εκείνα που ανήκουν σε ποιο αδύναμες συνάξεις ή που δεν ανήκουν σε καμία. Αλλά και όλη η αντιμετώπιση που έχουν τα μέλη της σύναξης του Ωρίωνα, στον ίδιον τον Ωρίωνα. Το βρήκα άδικο και με λύπησε πολύ το γεγονός πως παρά τους φίλους και τους συμμάχους που υποτίθεται πως έχει ο συγκεκριμένος χαρακτήρας, ουσιαστικά είναι μόνος του. Ελπίζω στο επόμενο βιβλίο να δούμε κάποια αλλαγή πάνω σε αυτό.
Σαν σύνολο το βιβλίο, ανταποκρίνεται στις προσδοκίες όσων αγαπάνε τις ιστορίες του στυλ dark academia. Έχει μπόλικη μαύρη μαγεία, κίνδυνο κι απρόβλεπτες καταστάσεις. Περιγραφές που θα σας κάνουν να φοβηθείτε και να αγωνιάτε ταυτόχρονα. Μην ξεκινήσετε να το διαβάσετε, συγκρίνοντας το με τα βιβλίο του Χάρι Πότερ, ή με κάτι άλλο αντίστοιχο. Ο κόσμος του είναι αρκετά πρωτότυπος και ξεχωριστός. Προσωπικά ανυπομονώ για το επόμενο βιβλίο.
Χριστίνα Μιχελάκη

Ονομάζομαι Χριστίνα, όπως πολύ καλά βλέπετε και ζω στο όμορφο Ηράκλειο της Κρήτης. Είμαι σύζυγος και χαζομαμά. Αγαπάω πολύ την λογοτεχνία για αυτό όπου σταθώ και όπου βρεθώ, είμαι με ένα βιβλίο στο χέρι. Μην με ρωτήσετε ποιος είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας γιατί είναι πολλοί! Ως αθεράπευτη ονειροπόλα, πολλές φορές οι ιστορίες που παλεύουν μέσα στο κεφάλι μου με συνεπαίρνουν. Γι΄ αυτό και γω της γράφω δίνοντας τους πλήρη ελευθερία. Το πρώτο μου βιβλίο έχει τίτλο Τα Αστέρια Του Πεπρωμένου, ενώ άλλες συμμετοχές μου μπορείτε να βρείτε στις ανθολογίες, Το ξύπνημα, Σκοτάδι, Μαγικοί Χοροί, Θρύλοι του Σύμπαντος VI,που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Συμπαντικές διαδρομές, αλλά και στο site thebluez.gr.

Διαβάστε περισσότερα