«Έμμα Καρυωτάκη, Άλκης Καμπανός, Ζωή Δαλακλίδου, Δέσποινα Καραγεωργίου, Γεωργία Καντούνη, Γιώργος Καραμιχαηλίδης, Βασιλική Κόμνου – επτά τραγικές απώλειες νέων ανθρώπων, επτά τραγικές υποθέσεις που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη και γνώρισαν μεγάλη δημοσιότητα. Όμως, για το σπίτι τους, για τους δικούς τους ανθρώπους, κανείς τους δεν είναι απλώς μία υπόθεση…
Ο δημοσιογράφος Στρατής Λημνιός ξεπερνά το αυστηρό δημοσιογραφικό πλαίσιο και, με ευαισθησία και συγκίνηση, δίνει τον λόγο στους οικείους αυτών των νέων ανθρώπων, που έφυγαν από τη ζωή τόσο νωρίς και τόσο άδικα, να μιλήσουν για τους αγαπημένους τους. Αγάπη και πόνος, νοσταλγία και θυμός, αγαπημένες αναμνήσεις και ανάγκη να απαντηθούν τα άπειρα γιατί… Ένας φόρος τιμής που δεν μπορεί παρά να μας αγγίξει όλους!» (οπισθόφυλλο).
Εδώ απλά οι λέξεις δεν αρκούν για να περιγράψουν, αυτό που διαβάζεις!
Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που διαβάζω αληθινά εγκλήματα και νοιώθω μουδιασμένη, συναισθηματικά παγωμένη. Και αυτό γιατί ο δημοσιογράφος Στρατής Λημνιός, δεν μας παραθέτει απλά το ιστορικό των υποθέσεων. Δεν κάνει απλή καταγραφή των γεγονότων. Ο Στρατής Λημνιός μας «γνωρίζει» την Έμμα, τον Άλκη, τη Ζωή, την Δέσποινα, την Γεωργία, τον Γιώργο και την Βασιλική.
Εφτά τραγικές απώλειες, εφτά τραγικά εγκλήματα, που μας συγκλόνισαν. Και έρχεται ο Σρατής Λημνιός να μας συγκλονίσει ακόμα περισσότερο μέσα από τις διηγήσεις των οικείων αυτών παιδιών. Μέσα από τις ιστορίες για την ζωή τους, τα όνειρά τους, τις επιθυμίες τους, γνωρίζουμε και εμείς τα παιδιά αυτά. Αν νοιώσαμε σα να χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο, όταν παρακολουθούσαμε τις υποθέσεις στην τηλεόραση, τώρα θα το νοιώσουμε ακόμα πιο πολύ. Γιατί μέσα από την γραφή του Στρατή Λημνιού θα γίνουμε και εμείς «φίλοι» της Έμμας, θα χαμογελάσουμε με τα όνειρα της Ζωής και του Άλκη, θα θέλουμε να κάνουμε μια «αγκαλιά» στην Γιωργία…
Και μέσα από όλα αυτά τα συναισθήματα θα συνειδητοποιήσουμε πόσο σκληρό είναι να χάνεις βίαια, ξαφνικά, το αγαπημένο σου πρόσωπο. Πόσο εύθραυστη είναι η ευτυχία. Αγάπη και πόνος, θυμός και ανάγκη κάθαρσης. Μία κάθαρση κοινή για όλους. Να απαντηθεί το «γιατί». Μία απάντηση που ίσως έρθει όταν όλοι οι ένοχοι πληρώσουν για τον αβάσταχτο πόνο που προκάλεσαν.
«Απόψε σου μιλάει το σπίτι σου. Για μένα το σπίτι είναι το σημείο αναφοράς της ζωής μας. Όχι οι τοίχοι, αλλά τα βιώματα, τα ερεθίσματα, οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι εικόνες, τα χρώματα, οι ήχοι και οι μυρωδιές του· οι γονείς μας, τα αδέλφια μας, η οικογένειά μας, τα αθώα μας χρόνια, τα όνειρα και τα καρδιοχτύπια μας. Όταν θέλεις να νιώσεις δυνατά συναισθήματα, πάντα γυρνάς πίσω στο σπίτι σου. Γιατί εκεί ακούς, ακόμη κι όταν ο χρόνος περνά, λόγια που σε έχουν καθορίσει. Εύχομαι σε όλους να μπορούν πάντα ν’ ακούν αυτές τις φωνές…» (οπισθόφυλλο).
