Υπάρχουν κάποια βιβλία, που όσες φορές και να τα διαβάσεις, όσος καιρός και αν περάσει, πάντα θα πονάς λιγάκι μέσα σου μόλις τα θυμάσαι, ή όταν αρχίζεις να μιλάς για αυτά. Αυτά τα βιβλία, για τον καθένα είναι άλλοτε πολλά, άλλοτε εξαιρετικά λίγα και επιλεγμένα. Ωστόσο ποτέ δεν γίνεται πιο εύκολο. Παίρνουν ένα μικρό κομμάτι μας, μέσα τους και το φυλακίζουν στις σελίδες τους. Ένα από αυτά τα βιβλία, ήταν και «Το τελευταίο γράμμα» της Rebecca Yarros που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Τι και αν έχουν περάσει μήνες από την στιγμή που το διάβασα και το ξανά διάβασα; Ακόμα αποφεύγω να ρίχνω το βλέμμα μου πάνω του. Το έχω καταχωνιάσει σε μια μεριά της βιβλιοθήκης, για να μην μπαίνω στον πειρασμό να το πιάσω ξανά στα χέρια μου. Που κάποια στιγμή θα γίνει και αυτό, αλλά το τραύμα είναι ακόμα νωπό και δεν θέλω να ξύσω ξανά την πληγή.
Δεν μπορώ να καταλάβω πως στο καλό το κάνει αυτή η γυναίκα και γράφει τόσο σπουδαία ρομαντικά μυθιστορήματα, αλλά στην φαντασία το χάνει λίγο (συγγνώμη Ζέιντεν). Όσα έχω διαβάσει μέχρι στιγμής, το ένα είναι καλύτερο από το άλλο και πιο σπαρακτικό. Η ιστορία του Μπέκετ και της Έλλα με γονάτισε γαμώτο. Αν έχετε σκοπό να το διαβάσετε, προμηθευτείτε με άπειρα πακέτα χαρτομάντηλα. Αν το έχετε ήδη διαβάσει, τότε ξέρετε πολύ καλά, για ποιο πράγμα μιλάω.
Η αγαπημένη συγγραφέας λοιπόν, μας εξιστορεί την ιστορία του Μπέκετ (Χάος) και της Έλλα. Ο Χάος λοιπόν, υπηρετεί στον στρατό, μαζί με τον αδερφό της Έλλα, τον Ράιαν. Από μια τρομερή στροφή της μοίρας, ο Ράιαν πέφτει νεκρός και έχει μια και μόνο επιθυμία. Ο Χάος, πρέπει να πάει στο Τέλουριντ και να συμπαρασταθεί στην Έλλα. Απλό; όχι και τόσο, αφού ο Μπέκετ, είναι ένας αρκετά μοναχικός τύπος, χωρίς ρίζες που δεν κρατάει επαφές με κανέναν. Ο Ράιαν όμως, ήταν κάτι σαν αδερφός του, οπότε πρέπει να σεβαστεί την τελευταία του επιθυμία και να την φέρει εις πέρας. Και κάπου εκεί ξεκινάνε όλα, γιατί η Έλλα έχει αντιμετωπίσει και αντιμετωπίζει ακόμα το πιο σκληρό πρόσωπο της ζωής και το τελευταίο πράγμα που θέλει, είναι ένας ψηλός, γεροδεμένος, εν αποστρατεία βετεράνος, με τα κουταβίσια μελαγχολικά μάτια του, να πηγαίνει πέρα δώθε, αποπροσανατολίζοντας την.
Αν αυτό το βιβλίο ήταν τραγούδι, θα ήταν το πιο μελαγχολικό. Στο μυαλό μου τριγύριζαν συνεχώς οι μελωδίες του Last man standing από τον Livingston καθ’ όλη την διάρκεια της ανάγνωσης. Ένιωθα πως το βιβλίο είχε την δική του ψυχή. Την δική του καρδιά, ματωμένη, πληγωμένη, μα συνεχώς παλλόμενη. Κάποια κεφάλαια χρειάστηκε να τα διαβάσω δύο και τρεις φορές γιατί από τα δάκρυα δεν έβλεπα. Και αυτά τα γράμματα που αντάλλασσαν η Έλλα με τον Χάος, Χριστέ μου, πόση δύναμη χρειαζόταν και από τους δύο, να παραδεχτούν και να αποκαλύψουν σε έναν άγνωστο, τις πιο κρυφές τους σκέψεις, το πρόσωπο που έκρυβαν καλά και που δεν αποκάλυπταν σε κανέναν, γιατί έπρεπε συνέχεια να φαίνονται δυνατοί και γενναίοι.
Την λάτρεψα την Έλλα. ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΨΑ. Όχι μόνο γιατί μεγαλώνει δύο παιδιά μόνη της και πάνω σε αυτό το κομμάτι ταυτίστηκα τελείως μαζί της. Την λάτρεψα για όλα αυτά που ήταν. Για τον δυναμισμό της, το θάρρος της, το τσαγανό της. Το ότι ποτέ μα ποτέ δεν τα βάζει κάτω. Το πως παλεύει να ανταπεξέλθει σωματικά και ψυχικά σε όλες τις δυσκολίες που της επιφυλάσσει η μοίρα. Τον θάνατο των γονιών της, του αδερφού της και την αρρώστια της κόρης της. Τα κάνει όλα μόνη της. Παλεύει με το ατελείωτο βάρος που έχει πέσει στους όμως της και όμως δεν τα παρατάει. ΠΟΤΕ.
Και ο Μπέκετ. Πειράζει που ήθελα να τον πάρω αγκαλιά σε όλο το βιβλίο; Όχι δεν πειράζει. Καλό θα μας έκανε. Αν και του κάκιωσα λίγο που δεν αποκάλυψε από την αρχή την αλήθεια στην Έλλα, τον αγάπησα. Αγάπησα τον τρόπο που παραμερίζει τα προσωπικά του συναισθήματα για να φανεί βράχος και στήριγμα για την Έλλα. Αγάπησα το πως πάλεψε την έλξη μεταξύ τους, αλλά τελικά ενέδωσε. Αγάπησα το πόσο ανιδιοτελής φάνηκε, όταν είδε την Έλλα να πέφτει, να καταρρακώνεται και το πως χωρίς δεύτερη σκέψη, παρόλο που γνώριζε τις συνέπειες, προσφέρει την λύση. Αγάπησα την σχέση του με τα δίδυμα της Έλλα και εκείνη με την σκυλίτσα του την Χάβοκ.
Μου άρεσε η ρεαλιστικότητα του βιβλίου μα και εκείνη των χαρακτήρων. Πέφτουν, παλεύουν, αντιμετωπίζουν αντιξοότητες, βρίσκουν την δύναμη που χρειάζεται, θέλοντας και μη. Έχουν περηφάνια, θάρρος, το πως πιάνονται από την πιο μικρή στιγμή χαράς και την μετατρέπουν σε ελπίδα. Η συγγραφέας ξέρει απόλυτα, πως να γράφει χαρακτήρες που όχι απλώς θα σου κλέψουν την καρδιά, αλλά θα στην τσακίσουν και μετά θα την ξανά βάλουν στη θέση τους.
Αν περιμένετε ένα ανάλαφρο βιβλίο θα απογοητευτείτε, γιατί σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο. Είναι θλιβερό μα και ελπιδοφόρο. Περιστρέφεται γύρω από την αγάπη και το πως μπορεί να βγει μέσα από τον πόνο. Σκαλίζει θέματα όπως η απώλεια, η οικογένεια, η θλίψη, η ευθύνη, ο έρωτας. Είναι ζεστό μα ταυτόχρονα σκληρό. Θα σας καταστρέψει αλλά θα σας δείξει και το πως να ελπίζετε ξανά. Θα σας καθηλώσει, θα σπαράξετε από το κλάμα, αλλά στο τέλος θα το αγκαλιάσετε σφιχτά με αγάπη, παρόλο τον πόνο που σας προκάλεσε.
Το Τελευταίο Γράμμα δεν είναι απλώς ένα ρομαντικό μυθιστόρημα. Είναι μια απόδειξη των δυνατών δεσμών που δημιουργούνται μέσα από το τραύμα. Είναι ένα βιβλίο για την αφοσίωση, για την μητρότητα. Είναι μια ιστορία επιβίωσης, συγχώρεσης και για την θεραπευτική δύναμη που κρύβει μέσα της η αγάπη. Ένα βιβλίο που πρέπει σίγουρα να το διαβάσετε.
Εγώ πάντως μετά από αυτό το κείμενο, καίγομαι να το ξεκινήσω για τρίτη φορά.
