«Όλοι στην οικογένεια μου έχουν σκοτώσει κάποιον» όχι στην δική μου, μην τρομάζετε, αλλά στο νέο βιβλίο του Benjamin Stevenson, που μας έρχεται από την Αυστραλία με ένα ολόφρεσκο, αστυνομικό μυθιστόρημα που θα σας μείνει αξέχαστο. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός σε μετάφραση του Αυγούστου Κορτώ.
Μην σας παραξενεύει ο τίτλος. Προσωπικά τον βρήκα πολύ εύστοχο κι έξυπνο, όπως είναι και το ίδιο το βιβλίο άλλωστε. Μα, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ιστορία ξεκινάει με έναν φόνο φυσικά. Ο Έρνι (Έρνεστ) Κάνιγχαμ, δέχεται ένα μεταμεσονύκτιο τηλεφώνημα από τον αδερφό του Μάικλ, όπου ζητάει την βοήθεια του. Ο Μάικλ θα εμφανιστεί στην πόρτα του φανερά ταραγμένος, με έναν αναίσθητο τύπο στα πίσω καθίσματα του αυτοκινήτου του. Ο Έρνι παρά τις διαμαρτυρίες του βοηθάει τον Μάικλ, να τον θάψει. Τρία χρόνια μετά, σύσσωμη η οικογένεια Κάνιγχαμ, μαζεύεται σε ένα ορεινό θέρετρο για να περάσουν μαζί ένα σαββατοκύριακο. Ωστόσο αγνοούν, ότι για πολλούς από αυτούς ίσως και να είναι το τελευταίο σαββατοκύριακο της ζωής τους. Όταν η Μαύρη Γλώσσα θα αρχίσει να σπέρνει πτώματα στο διάβα της, τα μέλη της οικογένειας Κάνιγχαμ θα στραφούν το ένα εναντίον του άλλου. Όμως, όταν η οικογένεια σου απαρτίζεται από εγκληματίες, πως μπορείς να είσαι σίγουρος πως ένας από αυτούς δεν είναι ο δολοφόνος;
Αρχικά θα ήθελα να αναφέρω πως βρήκα το ξεκίνημα του βιβλίου πολύ απρόσμενο. Δεν είμαι μάστερ των αστυνομικών μυθιστορημάτων, γι’ αυτό η λίστα με τις 10 εντολές της αστυνομικής λογοτεχνίας του Ρόναλντ Νοξ, που υπάρχει στην αρχή της ιστορίας, ήταν πολύ βοηθητική. Και ναι, μην φοβηθείτε να τσακίσετε την σελίδα, όπως πολύ σωστά συμβουλεύει ο συγγραφέας γιατί θα την χρειαστείτε ουκ ολίγες φορές. Επίσης, ο πρόλογος, πείτε το σαν εισαγωγικό σημείωμα από τον Έρνι Κάνιγχαμ, ήταν πολύ κατατοπιστικότατος. Ίσως βρείτε κάποια σπόιλερ στον πρόλογο και τι εννοώ με αυτό π.χ. ο χαρακτήρας αναφέρει σε ποιες σελίδες γίνονται οι φόνοι και κάποια άλλα περιστατικά για να πείσει τον αναγνώστη πως είναι ένας πολύ αξιόπιστος αφηγητή, πως όσα γράφει στην ιστορία του, είναι ειπωμένα με καθαρή ειλικρίνεια κι αληθοφάνεια. Και είναι, ως επί το πλείστων.
Το κείμενο είναι γραμμένο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, αφού όπως είπαμε και προηγουμένως, ο Έρνι έχει τον ρόλο αφηγητή, ντετέκτιβ και διαιτητή ανάμεσα στα μέλη της υπόλοιπης οικογένειας του. Οι σκέψεις του για τα συμβάντα που λαμβάνουν χώρα γύρω του, η γνώμη του για την οικογένεια του και οι αναμνήσεις του, που παρεμβάλλονται καθ’ όλη την διάρκεια της εξιστόρησης του, θα σας βοηθήσουν να φτάσετε ένα βήμα πιο κοντά στην εξιχνίαση των εγκλημάτων. Το χιούμορ και ο σαρκαστικός τόνος του ήρωα δένουν την πλοκή σε μια απολαυστικότατη ιστορία που διαβάζετε απνευστί. Είχα καιρό να διαβάσω τόσο γρήγορα ένα βιβλίο, ή να με κρατήσει όλη νύχτα ξύπνια και χαίρομαι που ο Benjamin Stevenson τα κατάφερε.
Οι χαρακτήρες ήταν εκείνοι που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον περισσότερο. Έχουμε μια οικογένεια (αν εξαιρέσει κανείς πως όλοι έχουν διαπράξει κάποιο έγκλημα, είτε μικρό είτε μεγάλο), απόλυτα ρεαλιστική, με τα πάνω και τα κάτω τους, τα μίση και τις συμπάθειες τους, τις εξαρτήσεις τους, το βασανισμένο παρελθόν τους. Οι ήρωες, είναι άνθρωποι που μπορείς να συναντήσεις σχεδόν καθημερινά. Μια μητέρα που έχει χάσει τον σύζυγο της και μεγαλώνει μόνη τα δύο της παιδιά, έναν μεγαλοδικηγόρο με ακριβά γούστα, μία γιατρό, μια ψυχαναγκαστική θεία που όλοι λατρεύουμε να μισούμε, μα πάντα επιλέγει τα καλύτερα μέρη για τις συγκεντρώσεις και την εκνευριστική πρώην γυναίκα του αδερφού, που πλασάρει προϊόντα με κάθε ευκαιρία. Α και μην ξεχνάμε τον Έρνι, έναν αποτυχημένο συγγραφέα, θα έλεγε κανείς, που γράφει οδηγούς για το πως να γράψεις αστυνομικό μυθιστόρημα.
Ο Έρνι ήταν ο αγαπημένος μου ήρωας με διαφορά. Το χιούμορ, η εξυπνάδα του και το γεγονός πως ήταν το μαύρο πρόβατο της οικογένειας με έκανε να δεθώ περισσότερο μαζί του. Η Σοφία, η ετεροθαλής αδερφή του, χειρούργος στο επάγγελμα ήταν η αμέσως επόμενη. Είναι η μοναδική που δεν του συμπεριφέρεται άσχημα, που δεν του μιλάει απότομα και που βλέπει πιο πέρα από το βάρος που κουβαλάει στις πλάτες του. Η Όντρει η μητέρα του, την βρήκα λίγο υπερβολική ως προς την συμπεριφορά της, απέναντι στον Έρνι. Μια μητέρα αγαπάει όλα της τα παιδιά το ίδιο, ασχέτως του τραυματικού παρελθόντος της. Η Κάθριν, αδερφή της και θεία του Έρνι, ήταν οκ, εκνευριστική, μονίμως στην τσίτα, να ελέγχει αν όλα πηγαίνουν σύμφωνα με το πρόγραμμα της και ο άντρας της ο Άντι, συμπαθητικός θα έλεγα, αν και πρέπει να περνάει πολύ ζόρικα στο σπίτι.
Έχουμε επίσης τον Μάικλ, αδερφό του Έρνι, που με την άφιξη του, σημειώνονται αλυσιδωτές αντιδράσεις που, αν και ο Έρνι μας έχει προετοιμάσει (βλέπετε στον πρόλογο) μας βρίσκουν με ανοιχτό το στόμα. Η Έριν, που απλά, δεν θα την σχολιάσω γιατί με θύμωσε και ο Μαρτσέλο, πατέρας της Σοφίας και νυν σύζυγος της Όντρει. Καλός τύπος αλλά μέχρι εκεί. Μην ξεχάσω την Τζούλιετ, ιδιοκτήτρια του ορεινού θέρετρου και τον Κρόφορντ, τον πρωτάρη αστυνομικό που καλείται να τα βγάλει πέρα με αυτήν την μουρλή οικογένεια και με την Μαύρη Γλώσσα, τον δολοφόνο μας.
Όχι δεν βρήκα τον δολοφόνο, τους υποψιαζόμουν όλους, αφού όπως μας ενημερώνει ο Έρνι, όλοι είναι εγκληματίες, αλλά λίγο πριν την αποκάλυψη είχα μια μικρούλα υποψία, απλά δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί.
Συνολικά, έμεινα πάρα πολύ ικανοποιημένη με την ανάγνωση. Είναι ανάλαφρο σαν μυθιστόρημα, λίγο μακάβριο σε κάποια σημεία, αλλά το χιούμορ του συγγραφέα εξισορροπεί την κατάσταση. Κι αυτό το πλοτ τουίστ στο τέλος, εντάξει. Δεν θα πω περισσότερα. Ήταν κεραμίδα. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!!
