zwntanos thrillos 1Όλοι, οι περισσότεροι φαντάζομαι, ξέρετε την ταινία Ζωντανός Θρύλος. Ίσως κάποιοι από εσάς αγνοούν ότι η κινηματογραφική εκδοχή βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Richard Matheson, που επιτέλους το διάβασα και εγώ. Το βιβλίο Ζωντανός Θρύλος του Richard Matheson  αποτελεί ένα από τα κλασικότερα μυθιστορήματα τρόμου και έχει εμπνεύσει ακόμα και άλλους συγγραφείς όπως  είναι ο Stephen King. Πάμε όμως να δούμε την υπόθεση του για όσους από εσάς δεν έχετε δει ούτε την ταινία, αλλά δεν έχετε διαβάσει  ούτε το βιβλίο.

Βρισκόμαστε στο 1976. Ο πολιτισμός όπως τον ξέρουμε έχει καταστραφεί. Οι άνθρωποι έχουν μετατραπεί από ένα μικρόβιο, που βρίσκεται στους βρικόλακες, σε αιμοδιψή όντα. Κυκλοφορούν μόνο την νύχτα, απεχθάνονται την μυρωδιά του σκόρδου, τους καθρέφτες, τον σταυρό,  ενώ δεν έχουν και ιδιαίτερα καλές σχέσεις με τα παλούκια. Το μόνο που ζητούν είναι ένα, το αίμα!

Εδώ κάνει την εμφάνιση του ο Ρόμπερτ Νέβιλ, ο μόνος (ίσως;) ζωντανός άνθρωπος πάνω στη γη που δεν έχει προσβληθεί από την ασθένεια. Μένει όπως μπορείτε να φανταστείτε μόνος του, σε ένα σπίτι φρούριο, που το έχει μετατρέψει ο ίδιος για να καλύπτει τις βασικές του  ανάγκες σε νερό, τροφή και ρεύμα. Κάθε μέρα ο Ρόμπερτ Νέβιλ παίρνει τις απαραίτητες προφυλάξεις για να κρατήσει τους βρικόλακες μακριά από το σπίτι του και όταν έρχεται το σούρουπο κλείνετε στο σπίτι του. Η ζωή όμως για τον Ρόμπερτ δεν είναι ρόδινη. Άλλωστε πως να είναι,  όταν είναι ο μόνος επιζών στην γη; Καθημερινοί δαίμονες, όπως οι ορμές του, οι φωνές των βρικολάκων απέξω που του φωνάζουν να βγει, οι αναμνήσεις της ζωής που είχε πριν την επιδημία, τον βασανίζουν καθημερινά, κάνοντας τον να κρέμεται από εξαρτήσεις, όπως το αλκοόλ  και το τσιγάρο, ρουφώντας του λίγο λίγο την ζωή.

Ο Ρόμπερτ ωστόσο αποφασίζει να αντιδράσει. Να κάνει κάτι για να βγει από αυτή την κατάσταση. Αρχίζει να διαβάζει αμέτρητα βιβλία βιολογίας και ιατρικής, προσπαθεί να εξηγήσει την συμπεριφορά των βρικολάκων αλλά και να βρει την λύση για το μικρόβιο που τους αρρωσταίνει,  το «Vampiris» όπως το ονομάζει. Και όταν αρχίζει να συνηθίζει την ζωή του σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, εμφανίζεται η Ρουθ.

Δεν άργησα να τελειώσω το βιβλίο. Ομολογώ πως σε κάποια σημεία, όταν ο ήρωας αποφασίζει να ενδώσει στο ποτό, την κατάθλιψη και την παραίτηση με κούρασε. Αν φαντάζεστε τον χαρακτήρα ως τον μελαμψό μελαχρινό WillSmith, που τον ενσαρκώνει στην ταινία θα σας  στεναχωρήσω. Ο Ρόμπερτ του βιβλίου είναι ξανθός, ναι ξανθός με γαλάζια μάτια. Και δεν έχει σκύλο, όχι δεν διαβάσατε λάθος. Δεν έχει σκύλο. Ναι μεν βρίσκει κάποιο αδέσποτο, κάπου στην μέση του βιβλίου, και προσπαθεί να το πλησιάσει, λίγες μέρες όμως μετά πεθαίνει από τις  κακουχίες που έχει περάσει. Αυτό ίσως και να είναι το μοναδικό σημείο που δεν μου άρεσε καθόλου. Μα καθόλου όμως.

Σαν κλασική φαν των βρικολάκων με εξέπληξε ιδιαίτερα η αναφορά τους στο βιβλίο και στο γεγονός πως η επιδημία δημιουργήθηκε από αυτούς και όχι σε κάποιο εργαστήριο που πάντα κάτι πάει λάθος. Βέβαια, προσπαθώ ακόμα να καταλάβω την αναφορά του συγγραφέα σε  ζωντανούς και μη βρικόλακες. Υποθέτω πως ζωντανοί είναι όσοι προσβλήθηκαν ενώ οι νεκροί είναι οι αγαπημένοι κλασικοί βρικόλακες που όλοι ξέρουμε. Ίσως μια δεύτερη ανάγνωση του βιβλίου να μου το ξεκαθαρίσει.

Από την ιστορία λείπει λίγο η δράση. Μερικοί από εσάς μπορεί να κουραστείτε από την συνεχή κάπως μονότονη αφήγηση. Ο συγγραφέας επικεντρώνεται περισσότερο στον ψυχισμό του ήρωα παρά σε σκηνές μάχης μεταξύ του χαρακτήρα και των μολυσμένων. Γιατί όπως και να το κάνουμε ο Ρόμπερτ Νέβιλ είναι ένας αρκετά μοναχικός, προβληματικός άντρας, με άπειρα θέματα να λύσει.

Σε σύγκριση με την ταινία μου άρεσαν και τα δύο εξίσου. Είχα δει πρώτα την ταινία και μετά έμαθα πως η ιστορία βασίζεται σε βιβλίο. Μπορεί να διαφέρουν αρκετά ως προς την εξέλιξη (πχ. Η γυναίκα και η κόρη του Ρόμπερτ δεν πεθαίνουν σε ελικόπτερο, στο βιβλίο έχουν προσβληθεί από την ασθένεια και οι δύο, ή οι μολυσμένοι που παρουσιάζονται στην ταινία δεν είναι τα τρελά καραφλά πλάσματα που τρέχουν λυσσασμένοι, οι μολυσμένοι του συγγραφέα ναι μεν λαχταράνε αίμα αλλά έχουν μια πιο ανθρώπινη συμπεριφορά, μιλάνε και πολλές φορές, οι γυναίκες ειδικά, με την στάση τους, προκαλούν τον Ρόμπερτ για να βγει έξω από το σπίτι του). Επίσης και το τέλος δεν είναι το ίδιο. Όχι ο Ρόμπερτ δεν ζει, απλώς πεθαίνει με διαφορετικό τρόπο. Δεν θα σας πω πως καταλήγει στο τέλος, θα σας δώσω όμως ένα στοιχείο: σαν ο μοναδικός άνθρωπος πάνω στην γη είναι όντως ένας ΖΩΝΤΑΝΟΣ θρύλος. Σας μπέρδεψα ε;

Για όλους εσάς που δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο σας λέω να το κάνετε. Όπως είπαμε και στην αρχή είναι μία από τις πιο κλασικές ιστορίες τρόμου που αξίζει να έχετε στην βιβλιοθήκη σας, μετά μπορείτε να δείτε και την ταινία για να καταλάβετε τις διαφορές. Για εσάς που βιαστήκατε και είδατε την ταινία, καλό θα ήταν να διαβάσετε και το βιβλίο για να δείτε και μια πιο διαφορετική εκδοχή της ίδιας ιστορίας.

 

Χριστίνα Μιχελάκη

Ονομάζομαι Χριστίνα, όπως πολύ καλά βλέπετε και ζω στο όμορφο Ηράκλειο της Κρήτης. Είμαι σύζυγος και χαζομαμά. Αγαπάω πολύ την λογοτεχνία για αυτό όπου σταθώ και όπου βρεθώ, είμαι με ένα βιβλίο στο χέρι. Μην με ρωτήσετε ποιος είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας γιατί είναι πολλοί! Ως αθεράπευτη ονειροπόλα, πολλές φορές οι ιστορίες που παλεύουν μέσα στο κεφάλι μου με συνεπαίρνουν. Γι΄ αυτό και γω της γράφω δίνοντας τους πλήρη ελευθερία. Το πρώτο μου βιβλίο έχει τίτλο Τα Αστέρια Του Πεπρωμένου, ενώ άλλες συμμετοχές μου μπορείτε να βρείτε στις ανθολογίες, Το ξύπνημα, Σκοτάδι, Μαγικοί Χοροί, Θρύλοι του Σύμπαντος VI,που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Συμπαντικές διαδρομές, αλλά και στο site thebluez.gr.

Διαβάστε περισσότερα