Εξομολογήσεις ... με τον κύριο Παπαδόπουλο - Κυπραίο Γιώργο

Γράφτηκε από την

eikona 1  papadopoulos Στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της κυρίας Άννας Γαλανού "Εξιλέωση" είχα την ευκαιρία και την ιδιαίτερη τιμή να γνωρίσω τον άνθρωπο που εδώ και 40 χρόνια μας προσφέρει μέσα από τα βιβλία μοναδικά ταξίδια ψυχής, μυαλού, καρδιάς, αλλά και σημαντικά επιστημονικά, κοινωνικά, ψυχολογικά βιβλία για τη βελτίωση της ζωής μας ... 

Φυσικά και αναφέρομαι στον κύριο Παπαδόπουλο - Κυπραίο Γιώργο, τον ιδρυτή του εκδοτικού οίκου ΔΙΟΠΤΡΑ ... ένας εκδοτικός που το σήμα του και μόνο πλέον αποτελεί εγγύηση ότι το βιβλίο θα μας προσφέρει κάτι ξεχωριστό ...

Με ιδιαίτερη χαρά και τιμή συζήτησα μαζί του για τα δύο του βιβλία, Το Δαχτυλίδι και Πληγωμένα Όνειραμαθαίνοντας, μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες και την προσωπική του έρευνα, την ιστορία της Κύπρου, την οποία δυστυχώς αγνοούμε σε μεγάλο ποσοστό ...

Ας απολαύσουμε ένα όμορφο, πικρό, αλλά και ελπιδοφόρο ταξίδι στην ιστορία ... 

 

 

  1. Κύριε Παπαδόπουλε – Κυπραίε, σας ευχαριστώ για τη συνέντευξη που παραχωρείτε στο site μας. Είναι ιδιαίτερη τιμή μας, στα πρώτα βήματά μας, να φιλοξενούμε έναν άνθρωπο που έχει προσφέρει τόσα πολλά στο χώρο του βιβλίου. Αρχικά, θα ήθελα να μας πείτε δυο λόγια για εσάς, να σας γνωρίσουν οι αναγνώστες μας.

ΑΠ. Το 1955 ξεκίνησε στην Κύπρο ο αγώνας της ΕΟΚΑ εναντίον των ΄Άγγλων για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Σ’ αυτόν κατετάγησαν από την αρχή οι γονείς μου και τα μεγαλύτερα αδέρφια μου. Εγώ ορκίστηκα έναν χρόνο αργότερα, λίγο πριν κλείσω τα δεκαπέντε μου. Συνελήφθηκα δύο φορές. Τη δεύτερη βασανίστηκα άγρια, με άφησαν όμως ελεύθερο για να με παρακολουθήσουν και να συλλάβουν και τους συναγωνιστές μου. Σε συνεννόηση με την Οργάνωση αποσύρθηκα από της ομάδες της πόλης και εντάχθηκα στις ομάδες του χωριού μου, αρχηγός των οποίων ήταν ο αδερφός μου. Εκεί, κατόπιν εντολής, κατασκευάσαμε κρησφύγετο στο σπίτι μας, για τον Αρχηγό Διγενή, σε περίπτωση που αναγκαζόταν να εγκαταλείψει το δικό του στη Λεμεσό και άλλο ένα στο βουνό. Αργότερα, μετά από επιμονή μου, μεταφέρθηκα στη Λεμεσό, επί κεφαλής δύο ομάδων δολιοφθορών.

Έχω σπουδάσει ραδιοηλεκτρολογία στην Αθήνα και δίδαξα ηλεκτρονικά στο Τορόντο του Καναδά. Επίσης, αποφοίτησα από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και άσκησα τη δικηγορία μέχρι το 1985. Στη συνέχεια διηύθυνα τις εκδόσεις Διόπτρα που είχα ιδρύσει το 1978.

 

  1. Μελετώντας το βιογραφικό σας και μαθαίνοντας για τις σπουδές σας και την εργασία σας (Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου – CYTA, σε μεγάλες εταιρίες στο Τορόντο, καθηγητής Ηλεκτρονικών στο DanforthTechnicalSchool, δικηγόρος μέχρι το 1985), δεν μπορώ παρά να μη σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας έστρεψε στην ίδρυση του εκδοτικού οίκου Διόπτρα το 1978;

ΑΠ. Όταν επέστρεψα στην Αθήνα από το Τορόντο του Καναδά για να πάνε τα παιδιά μου σε ελληνικό σχολείο, μου έγινε πρόταση να εκδώσουμε, μαζί με έναν ακόμα συνεργάτη, το βιβλίο ενός συνταγματάρχη που πολέμησε στην Κορέα. Η έκδοσή του κατέληξε σε απόλυτη αποτυχία. Αυτό με πείσμωσε και αποφάσισα να εκδίδω βιβλία που εγώ θα επιλέγω, τα οποία να είναι χρήσιμα στον κόσμο. Έτσι ξεκίνησα την έκδοση βιβλίων «εναλλακτικής σκέψης», όπως: «Πώς να καταπολεμήσετε το άγχος χωρίς φάρμακα», «Τέλεια όραση χωρίς γυαλιά», κτλ.

Παρόλο που μετά τη μεταπολίτευση κυριαρχούσαν βιβλία για την πολιτική και την απομυθοποίηση του σεξ, οι αναγνώστες εκτίμησαν την προσπάθειά μου.

 

  1. Η Διόπτρα είναι ένας από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα. Έχει προσφέρει και συνεχίζει να προσφέρει σπουδαία βιβλία στους αναγνώστες. Προσωπικά όταν βλέπω σε ένα βιβλίο «Εκδόσεις Διόπτρα» σκέφτομαι ότι θα είναι ένα καλό βιβλίο. Αγάπη για το καλό βιβλίο ή επιχειρηματικότητα; Ποιο από τα δύο είναι το συστατικό της επιτυχίας;

Η Διόπτρα γιορτάζει φέτος τα σαράντα χρόνια από την ίδρυσή της. Οι πρώτες εκδόσεις της αφορούσαν σε θέματα Σωματικής, Ψυχικής και Πνευματικής υγείας. Συνέχισε σιγά σιγά σε θέματα Πνευματικής Ανάπτυξης και Εσωτερικής Αναζήτησης και τώρα, μετά από τέσσερις δεκαετίες κατόρθωσε, με την εμπιστοσύνη και την αγάπη των αναγνωστών της να έχει μια ξεχωριστή θέση στον ελληνικό εκδοτικό χώρο.

Για τη Διόπτρα το συστατικό της επιτυχίας, όπως το ονομάζετε, συνίσταται στο ότι επιμένουμε στο χρήσιμο, στο καλό βιβλίο και στον σεβασμό του αναγνώστη και των συνεργατών μας. Η επιχειρηματικότητα, το κέρδος, δεν είναι ο πρωταρχικός μας στόχος.

 

  1. «Το Δαχτυλίδι» είναι το πρώτο σας βιβλίο, όπου εξιστορείτε τη συμβολή των Κυπρίων στην Επανάσταση του 18eikona 1  to daxtilidi21, στην Επανάσταση της Κρήτης, στους Βαλκανικούς Πολέμους, Μικρασιατική Καταστροφή, στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Να σας ε

    ξομολογηθώ ότι δεν γνώριζα παρά ελάχιστα πράγματα. Και μετά λύπης μου διαπίστωσα ότι η ιστορία της Κύπρου δεν διδάσκεται όσο θα έπρεπε στα σχολεία. Γιατί πιστεύετε συμβαίνει κάτι τέτοιο;

ΑΠ. Δυστυχώς δεν είναι μόνο η ιστορία της Κύπρου που δεν διδάσκεται όσο θα έπρεπε στα σχολεία μας. Το κακό δεν είναι μόνο πως δεν διδάσκεται ΟΣΟ θα έπρεπε. Είναι και το ότι δεν διδάσκεται ΟΠΩΣ θα έπρεπε.

Οι λόγοι που δεν διδάσκεται πιστεύω ότι είναι βαθύτεροι. Θεωρώ ότι υπάρχει μια κεκαλυμμένη προσπάθεια να πληγούν τό

σο η γλώσσα, όσο και η ιστορία μας. Αλλιώς πώς να εξηγήσει κανείς τη σφαγή της Σμύρνης να παρουσιάζεται ως «ποδοπάτημα» τόσων χιλιάδων ανθρώπων,

 όταν μάλιστα υπάρχουν κείμενα ξένων συγγραφέων που περιγράφουν επακριβώς, με λεπτομέρειες, φωτογραφίες και ταινίες τα όσα συνέβησαν; Ακόμα και πρόσφατα, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης δήλωσε δημόσια: «χέστ…» αν οι Τούρκοι σκότωσαν εκατοντάδες χιλιάδες Πόντιους.

  1. Μήπως είναι ακόμα «φρέσκα» τα γεγονότα και ίσως δεν μπορούν να αποδοθούν αντικειμενικά; Ή προσπαθούν να συγκαλείψουν λάθη του παρελθόντος;

ΑΠ. Η ιστορία γράφεται συνήθως μετά από πολλές δεκαετίες, για να γίνουν γνωστές όλες οι λεπτομέρειες, τα παρασκήνια, κτλ. Δεν είναι λίγες οι φορές που αποδεικνύεται πως αλλιώς παρουσιάζονταν τα πράγματα όταν συνέβαιναν, για να παρασύρουν την κοινή γνώμη, και αλλιώς αποδείχτηκε ότι ήταν στην πραγματικότητα. Η συγκάλυψη των λαθών είναι συνήθης αιτία να παραποιούνται τα ιστορικά δεδομένα. Δεν είναι όμως και λίγες οι περιπτώσεις όπου όσα γίνονται δεν είναι αποτέλεσμα λανθασμένης εκτίμησης των δεδομένων της στιγμής, αλλά προσχεδιασμένη πολιτική, βασισμένη είτε σε προσωπικά συμφέροντα είτε στη ματαιοδοξία του πρωταγωνιστή. Και συχνά καταφέρνουν να κάνουν συνενόχους και μεγάλο μέρος του λαού, που εύκολα παρασύρεται από τους επιτήδειους της προπαγάνδας των κρατούντων.

 

  1. Γιατί πιστεύετε ότι οι νέοι σήμερα δεν διαβάζουν και κυρίως δεν γνωρίζουν Ιστορία; Θεωρείτε ότι βιβλία σαν τα δικά σας, εκτός σχολείου και με γραφή απλή και κατανοητή, συμβάλλουν στο να κινήσουν το ενδιαφέρον στους νέους να μάθουν ιστορία;

ΑΠ. Δεν θα έλεγα ότι γενικά οι νέοι σήμερα διαβάζουν λιγότερο από πριν. Εκείνο που άλλαξε είναι τα ενδιαφέροντά τους. Δεν γνωρίζουν όμως ιστορία, γιατί, όπως πιστεύω, υπάρχει σχέδιο αποδυνάμωσης του ελληνισμού. Η Ιστορία, η γλώσσα, η θρησκεία, ο θεσμός της οικογένειας, η αγάπη για την πατρίδα, έπρεπε να κτυπηθούν… Έτσι, μας έφεραν ξένα ήθη και μας τα διαφήμισαν ως «πολιτισμό». Σε ένα πρόσφατο ρεπορτάζ 12 στους 15 νέους που ρωτήθηκαν τι γιορτάζουμε στις 25 Μαρτίου, δεν γνώριζαν τη σωστή απάντηση. Και πώς να ξέρουν ιστορία οι νέοι μας, όταν καθηγητής Πανεπιστημίου δήλωσε πρόσφατα: «Ο Μέγας Αλέξανδρος αξίζει για μας όσο ο “κάδος” των σκουπιδιών που έχουμε έξω από την πολυκατοικία μας, για να πετάμε τα σκουπίδια μας;»

Προς Θεού, δεν είναι όλοι το ίδιο. Αλλά η διάβρωση έφτασε στα ανώτατα κλιμάκια και πρέπει οπωσδήποτε να αντιμετωπιστεί όσο είναι αναστρέψιμη.

Βιβλία εξωσχολικά, με απλή και κατανοητή γραφή όπως τα δικά μου, μπορούν να κινήσουν το ενδιαφέρον των αναγνωστών. Χρειάζεται όμως να γίνουν πολλά από την πολιτεία για να μπορέσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα, σε συνεργασία με την οικογένεια, να αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων.

 

  1. «Το Δαχτυλίδι» ξεκίνησε από τη Ζηνοβία και μέσα από μία μεγάλη περιπλάνηση έφτασε ξανά εκεί όπου ανήκε. Ένοιωσα ότι στην ουσία το δαχτυλίδι αντιπροσωπεύει τους Έλληνες, τους Κύπριους, οι οποίοι αναζητούν ακόμα και τώρα την ταυτότητά τους. Ταξίδι μέσα στους αιώνες, προκειμένου να καταλήξουν στο ποιοι είναι. Τι εκπροσωπεί για εσάς «Το Δαχτυλίδι»;

ΟΙ Κύπριοι υπήρξαν Έλληνες και πριν από τον πόλεμο της Τροίας και συνέδραμαν τους Έλληνες στους αγώνες τους εναντίον των ξένων κατακτητών. Υπάρχουν πολλοί στην Ελλάδα, που δεν γνωρίζουν για τη συνεισφορά των Κυπρίων στους αγώνες του Έθνους, και κάποιοι με ρωτούσαν: «τι έχουν προσφέρει οι Κύπριοι στην Ελλάδα;»

Το Δαχτυλίδι αποτελεί την απάντησή μου σ’ εκείνους που δεν γνωρίζουν, γι’ αυτό αμφισβητούν τη συνεισφορά στους αγώνες του Έθνους, ιδιαίτερα από την επανάσταση του 1821 και μετά.

 

eikona 2   pligomena oneira8. Και μετά από 4 χρόνια σχεδόν γράφετε Τα «Πληγωμένα Όνειρα», όπου περιέχονται και προσωπικές εμπειρίες. Θαύμασα την προσφορά σας στον αγώνα και μάλιστα από την ηλικία των 15 χρονών. Ποια συναισθήματα ερχόντουσαν στην επιφάνεια όταν το γράφατε και αναμοχλεύατε μνήμες;

ΑΠ. Με το Δαχτυλίδι είχα καλύψει την περίοδο από το 1770 περίπου έως και το1959, δηλαδή μέχρι το τέλος του αγώνα της ΕΟΚΑ. Τα Πληγωμένα Όνειρα εξετάζουν την περίοδο από το 1868 μέχρι το 1967, όταν αποχώρησε από την Κύπρο η μεραρχία που είχε σταλεί από τον Γεώργιο Παπανδρέου στην Κύπρο, για να βοηθήσει στην επίτευξη της ΈνωσηςΗ συμμετοχή μου στον αγώνα της ΕΟΚΑ, πρέπει να ομολογήσω, σημάδεψε τη ζωή μου και σμίλεψε τον χαρακτήρα μου. Όσο για τα συναισθήματα που έρχονταν στην επιφάνεια όταν έγραφα το βιβλίο και αναμόχλευα μνήμες, όπως λέτε κι εσείς, ήταν ανάμεικτα. Ήταν αρχικά ένα ευχάριστο συναίσθημα ικανοποίησης για τη συμμετοχή μου στην ΕΟΚΑ και τις εμπειρίες που απόκτησα. Ήταν κι ένα συναίσθημα θυμού, επειδή τόσες θυσίες δεν αξιοποιήθηκαν από τις πολιτικές ηγεσίες της Κύπρου και της Ελλάδας. Κι άλλο ένα συναίσθημα απογοήτευσης,επειδή πολλοί από τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ, που τότε ήταν έτοιμοι να θυσιάσουν ακόμα και τη ζωή τους για την Ένωση, σήμερα κάμφθηκαν και κατάντησαν να έχουν γίνει ένθερμοι υποστηρικτές μιας εθνικά απαράδεκτης λύσης στο Κυπριακό.

 

  1. Προσφέρατε σημαντική βοήθεια στον αγώνα για την ένωση. Νοιώθετε κάποια απογοήτευση για τα πολιτικά παιχνίδια που διαδραματίστηκαν τότε;

ΑΠ. Όπως αναφέρω και πιο πάνω, νιώθω μια μεγάλη απογοήτευση από τα πολιτικά παιχνίδια, όπως τα ονομάζετε, που παίχθηκαν τότε και παίζονται και σήμερα εναντίον της Κύπρου με τη συμμετοχή και Κυπρίων. Κι όσο περισσότερες αποκαλύψεις για το παρασκήνιο των τότε γεγονότων έρχονται στο φως της δημοσιότητας, από πρωταγωνιστές του αγώνα, αλλά και από αρχεία υπηρεσιών άλλων χωρών που αποδεσμεύονται σταδιακά, η απογοήτευσή μου γιγαντώνεται.

Όταν, μάλιστα, η απογοήτευση προέρχεται από ανθρώπους που πίστεψες και θαύμαζες ακόμη, που αγάπησες, νιώθεις προδομένος·νιώθεις ότι σε «δούλεψαν»· ότι εκμεταλλεύτηκαν τους αγώνες και τις θυσίες των αγωνιστών «προς ίδιον όφελος».

 

  1. Διαβάζοντας τα «Πληγωμένα Όνειρα» ξεκαθάρισα πολλές απορίες που είχα ως προς το γιατί πολλοί Κύπριοι κατηγορούν την Ελλάδα για όσα έχουν συμβεί, αλλά και για όσους υποστηρίζουν την ένωση. Τελικά, η ιστορία γράφεται από τους πολιτικούς, τους στρατιωτικούς αρχηγούς, ή από τους απλούς πολίτες;

Χαίρομαι που όσα γράφω στα «Πληγωμένα Όνειρα» για την κατάσταση που διαμορφώθηκε την περίοδο εκείνη στο νησί, καθώς και το πώς και το γιατί το Όνειρο της Ένωσης δεν επετεύχθη, σας βοήθησε να ξεκαθαρίσετε πολλές από τις απορίες σας. Είναι αλήθεια ότι κάποιες ελληνικές κυβερνήσεις δεν ακολούθησαν σωστή πολιτική στο Κυπριακό, και δικαιολογημένα οι Κύπριοι παραπονούνται για τούτο. Είναι ακόμα αλήθεια ότι στην Κύπρο αναπτύχθηκε μια ανθελληνική προπαγάνδα και πως οι υποστηρικτές της Ένωσης βρέθηκαν υπό διωγμό στην ίδιά τους την πατρίδα. Αληθεύει, ακόμα, ότι η Κύπρος τορπίλισε τα σχέδια του Γεωργίου Παπανδρέου για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Εύλογο είναι το ερώτημά σας «ποιος γράφει την ιστορία;» Άποψή μου είναι ότι η ιστορία γράφεται από τους λαούς. Ο λαός εκλέγει τους πολιτικούς και οφείλει να τους ελέγχει και να μην παρασύρεται από αυτούς. Βέβαια, οι πολιτικοί –και καμιά φορά οι στρατιωτικοί- παίρνουν τις αποφάσεις, αλλάο λαός έχει τη δύναμη να τις ανατρέψει αν δεν συμφωνεί με αυτές.

 

  1. Ασφαλώς, θα κάνατε έρευνα και για τα δύο βιβλία. Πόσο καιρό σας πήρε να συγκεντρώσετε το επιστημονικό υλικό σας και πόσο εύκολο να αποστασιοποιηθείτε. Καθώς είχατε προσωπική ανάμειξη στα γεγονότα; Σας ρωτάω γιατί θυμάμαι όταν διάβαζα Ιστορία Δέσμης την Μικρασιατική Καταστροφή, ο παππούς μου, μου έλεγε «Τι ωραία και ψυχρά που τα λένε τα βιβλία. Άλλο όμως να τα γράφεις και άλλο να τα ζεις».

ΑΠ. Η συγγραφή ενός βιβλίου απαιτεί αποστασιοποίηση, από τα γεγονότα που έζησες· από τα συναισθήματα που σου δημιούργησαν· από τα πιστεύω που καταστάλαξαν μέσα σου.

Απαιτεί, επίσης, αντικειμενικότητα και έρευνα, για να μάθεις όλες τις πλευρές των γεγονότων. Και διασταύρωση των στοιχείων, όπως αυτά συμπληρώνονται συνέχεια από τους πρωταγωνιστές και τα αρχεία που αποδεσμεύονται. Γι’ αυτό και χρειάστηκαν περισσότερα από τέσσερα χρόνια έρευνας για καθένα από τα βιβλία μου, για να γραφτούν και να τεθούν σε κυκλοφορία.

Είχα την τύχη να είμαι παρόν και να ζήσω πολύ έντονα όσα συνέβησαν στη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ και μετά την ανεξαρτησία που παραχωρήθηκε με συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου, και συμφωνώ απόλυτα με τον παππού σου που σου είπε: «Άλλο είναι να τα διαβάζεις, κι άλλο να ζεις τα γεγονότα». Και θα πρόσθετα μάλιστα, πως «Άλλο είναι να τα ζεις κι άλλο ακόμα και να τα γράφεις».

 

  1. Πιστεύετε ότι το Κυπριακό θα λυθεί κάποια στιγμή; Ή απλά αυτή η κατάσταση βολεύει τους ηγέτες των ισχυρών κρατών;

Το θέμα δεν είναι να δοθεί μια οποιαδήποτε λύση, όπως ζητούν μερικοί στην Κύπρο. Η λύση πρέπει να είναι βιώσιμη και λειτουργική, γιατί αλλιώς σε μικρό διάστημα, σε μερικά χρόνια ίσως, θα δημιουργηθούν περισσότερα και σοβαρότερα θέματα από αυτά που θα έχει λύσει, όπως έγινε και με τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, με τις οποίες παραχωρήθηκε μια κολοβή ανεξαρτησία.

Η σημερινή κατάσταση δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα πολλών ξένων κρατών που επηρεάζουν πολιτικές καταστάσεις στην Κύπρο και ζητούν λύση, χωρίς να νοιάζονται για το περιεχόμενό της. Το αν θα λυθεί ή όχι είναι δύσκολο να προβλέψω, αλλά αν η λύση θα είναι μέσα στα πλαίσια της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, με συνέχιση των συνομιλιών και με τις παραχωρήσεις που έγιναν εις βάρος των Ελληνοκυπρίων, σίγουρα δεν θα είναι λειτουργική και θα εγκυμονεί τον κίνδυνο η Κύπρος να καταστεί Προτεκτοράτο της Τουρκίας.

 

  1. Κλείνοντας και εκφράζοντας για άλλη μία φορά την χαρά μου για την συζήτησή μας αυτή, θα ήθελα να σας πω ότι μετά από τα δύο αυτά βιβλία θα ήθελα να ακολουθήσει και ένα βιβλίο για την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Είναι κάτι τέτοιο στα άμεσα σχέδιά σας; Ή είναι ακόμα ένα γεγονός που ακόμα πληγώνει και αιμορραγεί σε Ελλάδα και Κύπρο;

ΑΠ. Με χαροποιεί το γεγονός ότι ενδιαφέρεσθε και για την περίοδο της εισβολής, γιατί αυτό δείχνει πως τα βιβλία μου («το Δαχτυλίδι» και τα «Πληγωμένα Όνειρα») κέντρισαν το ενδιαφέρον σας για την Κύπρο μας.

Είναι πράγματι στα σχέδιά μου η έκδοση και επόμενου βιβλίου για την Κύπρο, που θα καλύπτει την περίοδο μετά την αποχώρηση της μεραρχίας τον Νοέμβριο του 1967 και των όσων τραγικών ακολούθησαν, που οδήγησαν στο Πραξικόπημα και την Εισβολή. Είναι μια περίοδος πολύ δύσκολη, τραγική για την Κύπρο, και η ενασχόληση με αυτήν απαιτεί μεγάλη έρευνα γύρω από όσα συνέβησαν, διότι τα όσα αποκαλύπτονται ανατρέπουν τα όσα ο πολύς κόσμος πιστεύει ότι ήταν η αλήθεια.

Η ιστορική αλήθεια, όμως πρέπει να λάμψει, για να συνειδητοποιήσουμε τι δεν κάναμε σωστά στο παρελθόν, αν θέλουμε να μην επαναλάβουμε σήμερα και στο μέλλον τα ίδια λάθη, που θα σωρεύσει ακόμα περισσότερα δεινά στο νησί μας.

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα

Τελευταία άρθρα από τον/την Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου