Στις όχθες του ποταμού Λάδωνα ... μαζί με την κυρία Χρύσα Λυκούδη

Γράφτηκε από την

likoudiΜία πετυχημένη χειρουργός, η Αμαλία ... Ένα χειρουργείο και έρχεται αντιμέτωπη με όλα εκείνα που την πόνεσαν και την στιγμάτισαν στην παιδική της ηλικία ... Αυτά τα τραύματα και την "εγκατάληψη" από τη μητέρα της, θα συζητήσουμε με την κυρία Λυκούδη Χρύσα στις όχθες του ποταμού Λάδωνα και στα δρομάκια της Λυκούριας ...

 

Χ.Α.: Καλησπέρα, κυρία Λυκούδη. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τον χρόνο που αφιερώνετε για τη συνέντευξη στο site μας, Aisthisis.gr. Αν και θεωρώ ότι πρόκειται περισσότερο για μια συζήτηση για το βιβλίο σας «Τη μέρα που στέρεψε ο Λάδωνας. Η ψυχοκόρη».

Χ.Λ.: Εγώ σας ευχαριστώ πολύ για την τιμή και την φιλοξενία στο site σας Aisthisis.gr.  Μου δίνεται και η ευκαιρία να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου και τον Εκδοτικό μου Οίκο Ωκεανό και ιδιαίτερα την κ. Ελένη Κεκροπούλου που εμπιστεύτηκε το βιβλίο μου και του έβαλε τα πανιά για το παρθενικό ταξίδι του.

 

Χ.Α.: Αρχίζοντας την κουβέντα μας και πριν εισχωρήσουμε στην ψυχολογία των πρωταγωνιστών, θα ήθελα να σας ρωτήσω πώς προέκυψε η συγγραφή στη ζωή σας;

Χ.Λ.: Στα σχολικά μου χρόνια κατέγραφα σε ποιήματα και κάποια διηγήματα τους προβληματισμούς μου, τις ανησυχίες μου και τους θυμούς μου σχετικά με τις αδικίες και την εκμετάλλευση που έβλεπα γύρω μου. Ακολούθησαν τα χρόνια της εργασίας μου, της οικογένειας και δεν είχα τον απαραίτητο χρόνο, αλλά και το κατάλληλο κλίμα να ασχοληθώ με τη συγγραφή. Όταν συνταξιοδοτήθηκα από την εργασία μου, με προέτρεψε η κόρη μου να καταγράψω σε ένα βιβλίο όλες εκείνες τις περίεργες ιστορίες που τους διηγιόμουν, αντί για παραμύθια, όταν ήσαν μικρά. Δούλεψα στο μυαλό μου πως θα τις αποδώσω κι έτσι προέκυψε το πρώτο μου μυθιστόρημα.

 

Χ.Α.: Η ιστορία εξελίσσεται στο χωριό Λυκούρια και στις όχθες του Λάδωνα ποταμού. Τι σημαίνουν για εσάς τα μέρη αυτά;

Χ.Λ.: Από το βουνίσιο χωριό Λυκούρια Καλαβρύτων κατάγεται η μητέρα μου. Μικρή με έστειλε εκεί, στα ξαδέλφια της που δεν είχαν παιδιά, κι έμεινα μέχρι τα δώδεκά μου χρόνια. Εγκλιματίστηκα εύκολα χάρη στην αγάπη τους και το σεβασμό τους κι έζησα μαζί τους τη βουκολική ζωή και την βουνίσια κουλτούρα της δεκαετίας το 1960. Ο Λάδωνας είναι η ζωή του χωριού κι εγώ τον αγάπησα για την ηρεμία του και την ομορφιά του. Θεωρώ τον τόπο αυτό ιδιαίτερη πατρίδα μου γιατί από εκεί έχω τις καλύτερες αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας.

 

likouria.kalavritaΧ.Α.: Η Αιμιλία αποτελεί κομμάτι της ζωή σας; Υπάρχουν χαρακτηριστικά της ή γεγονότα που ζήσατε εσείς η ίδια;

Χ.Λ.: Ναι, υπάρχουν αρκετά γεγονότα. Η Αιμιλία καθρεφτίζει την παιδική μου ζωή στο βουνίσιο χωριό, την αγάπη μου για τη νέα οικογένειά μου και την αγάπη μου για τον απλό τρόπο ζωής τους. Όλα για μένα εκεί όμορφα, πρωτόγνωρα, συναρπαστικά. Ο Λάδωνας με κατέκτησε από την πρώτη στιγμή που τον αντίκρισα. Αυτή η αγάπη που πήρα είναι και ο λόγος που έγραψα με αυτόν τον τρόπο το μυθιστόρημά μου, και φυσικά είναι κεντημένο με τη φαντασία μου.

 

Χ.Α.: Η Αιμιλία είναι μία γυναίκα με πολλές εσωτερικές ανησυχίες. Σε ηλικία 6 χρονών η μητέρα της την έστειλε ψυχοκόρη στη θεία της, στη Λυκούρια. Και ενώ πλαισιώθηκε από αγάπη, μέσα της ένοιωθε την άρνηση της μητέρας της. Ποτέ δεν την συγχώρησε. Γιατί ήταν τόσο εχθρική απέναντι στη μητέρα της;

Χ.Λ.: Λένε ότι, η αγκαλιά της μάνας ακόμη και με τσουκνίδες είναι καλύτερη από οποιαδήποτε άλλη αγκαλιά. Θεωρώ ότι ένα παιδί που το έδωσαν οι γονείς του για υιοθεσία, αισθάνεται την έλλειψή τους και την απόρριψή τους. Όση αγάπη και τρυφερότητα και να πάρει από τη νέα του οικογένεια θα ζει με το παράπονο. Η Αιμιλία ποτέ δεν μπόρεσε να συγχωρέσει τη μητέρα της που την έδιωξε μακριά της, κι ας πέρασε μια όμορφη ζωή στην οικογένεια τωθείων της. Ένα «γιατί» την βασανίζει σε όλη τη ζωή της.

 

Χ.Α.: Προσωπικά, είδα μία μητέρα που θέλησε να προσφέρει στο κορίτσι της μία καλύτερη ζωή. Κατά τη διάρκεια που η Αμαλία ήταν με τους θείους της, έδειχνε κάποιο ενδιαφέρον. Και κάποιες στιγμές ζήτησε να γυρίσει πίσω. Ωστόσο, υπήρχαν και στιγμές που η μητέρα της έδειχνε αδιαφορία. Τι ήταν αυτό που την έκανε να έχει αυτή τη στάση ζωής;

Χ.Λ.: Στο κεφάλαιο «Η Μάνα» περιγράφεται η δύσκολη ζωή της Πέρσας σαν χήρα στο χωριό και το αντίκτυπο που έχει στην ψυχολογία της. Από τις περιγραφές καταλαβαίνουμε, ότι αγαπούσε τα παιδιά της, αλλά διαφαίνεται ότι ζούσε στην κατάθλιψη. Αναγκάστηκε ξαφνικά να δουλεύει σκληρά όλη μέρα στα χωράφια, για να μπορέσει να τα ζήσει. Η δουλειά ήταν η προτεραιότητά της. Η ψυχολογία του παιδιού ήταν ψηλά γράμματα για εκείνη, κι αυτό διαφαίνεται όταν μετά από εννέα μήνες στο βουνίσιο χωριό η Αιμιλία την επισκέπτεται, εκείνη από τα πρώτα κιόλας λεπτά την δέρνει, επειδή έπεσε και λέρωσε το φόρεμά της.

 

Χ.Α.: Η εγχείρηση της μητέρας της και η «εμφάνιση» της γιαγιάς Αναστασίας αποτέλεσαν αφορμή για να «επιστρέψει» στο παρελθόν και να επουλώσει πληγές. Γιατί πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με την πιθανή απώλεια για να αντιμετωπίσουμε όλα όσα μας πληγώνουν;

Χ.Λ.: Η απώλεια είναι πάντα οδυνηρή και ιδιαίτερα των γονιών. Θεωρούμε ότι έχουμε χρόνο μπροστά μας να κάνουμε την αυτοκριτική μας για τις σχέσεις που έχουμε μαζί τους. Όταν ξαφνικά επίκειται μια πιθανή απώλειά τους τότε κλυδωνίζονται όλα μέσα μας. Θέλουμε να προλάβουμε να διορθώσουμε τα όποια λάθη μας απέναντί τους και να ζητήσουμε συγνώμη, όχι μόνο για μας, αλλά να δώσουμε και σε αυτούς την ικανοποίηση ότι τους αγαπούμε.

Ladonas river2

Χ.Α.: Δίπλα της από την πρώτη στιγμή ο Ορφέας. Ένα αγόρι που την αγάπησε και τον αγάπησε και αυτή. Έρχεται κρυφά τις νύχτες στο δωμάτιό της και συζητάνε. Ο Ορφέας της νύχτας είναι τελείως διαφορετικός από τον Ορφέα της ημέρας. Να σας πω την αλήθεια σκέφτηκα ότι ο Ορφέας της νύχτας ίσως ήταν ένα αερικό, ένας φύλακας άγγελος, μία οπτασία που είχε ανάγκη η Αιμιλία. Ποιος ήταν τελικά ο Ορφέας;

Χ.Λ.: Ναι, υπάρχει ένα μυστήριο γύρω από τον Ορφέα. Δεν θα φανερώσω ποιος είναι ο Ορφέας της νύχτας γιατί θα καταστρέψω το σασπένς του δεύτερου βιβλίου μου -συνέχεια του πρώτου- όπου μετά από 40 χρόνια συναντιούνται με την Αιμιλία στο ποτάμι τους και αποκαλύπτονται πολλά περίεργα γεγονότα που δεν κατανοούνται τώρα.

 

Χ.Α.:Γύρω από την Αιμιλία υπήρχαν πολλοί συμπρωταγωνιστές. Διάφορες ιστορίες που συμπλήρωναν τη ζωή της. Ο Πένντε, η Αρχοντούλα, ο παππούς Στέλλιος, η Βιργινία. Οι ζωές τους, περιστατικά που τους σημάδεψαν, άσκησαν επιρροή και στην Αιμιλία;

Χ.Λ.: Βεβαίως. Θεωρώ ότι η παιδική μας ηλικία καθορίζει την εξέλιξή μας, την ανθρωπιά μας και τη θέση μας μέσα στην κοινωνία.

 

Χ.Α.: Εντύπωση μου προκάλεσαν και διάφορα περιστατικά, όπως το κρέμασμα του μωρού από το δέντρο, η γυναίκα που εμφανιζόταν στη γιαγιά Πέρσα. Και δεν μπορώ να μη σας ρωτήσω. Αστικοί μύθοι της περιοχής ή δημιουργία για χάρη της εξέλιξης της ιστορίας;

Χ.Λ.: Στηρίζονται σε μύθους. Πράγματι είπε κάποιος στην μητέρα μου να με κρεμάσει τα μεσάνυχτα από τη μουριά για να δοθεί λύση επειδή νεογέννητη έκλαιγα συνέχεια. Φυσικά η μητέρα μου δεν με κρέμασε, αλλά επειδή μου το ανέφερε πολλές φορές, σκέφτηκα να το χρησιμοποιήσω για να δώσω μυστήριο στην όλη ιστορία, αλλά και να δείξω ότι η Αιμιλία ήταν ξεχωριστή από τη μέρα που γεννήθηκε.

 

Χ.Α.: Γενικότερα διέκρινα ένα μυστηριακό πνεύμα σε όλο το βιβλίο. Όπως με τον Ορφέα που σας ανέφερα πιο πάνω, με τη γυναίκα που εμφανιζόταν στη γιαγιά Πέρσα, τη γιαγιά Αναστασία που ένοιωθε τον εσωτερικό κόσμο των ανθρώπων με ένα άγγιγμα, την ίδια την Αιμιλία που είχε ένα ιδιαίτερο χάρισμα, ή περιστατικά όπως με τη θάλασσα στο βουνό, τον τεράστιο γάτο. Κάποιος θα μπορούσε να πει υπερβολές μόνο και μόνο για να υπάρχει μυστήριο. Όπως αναφέρετε, ότι δεν βλέπουμε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει, ισχύει το ίδιο και για όσα δεν κατανοούμε;

Χ.Λ.:Σίγουρα υπάρχουν εσκεμμένα υπερβολές. Όλες αυτές οι περιγραφές μου έχουν ένα κοινό γνώρισμα. Τις άκουσα από τους γεροντότερους οι οποίοι ορκίζονταν ότι τις έζησαν, και κάποιες, εν μέρει, τις έχω ζήσει κι εγώ. Όσες λοιπόν αλλόκοτες ιστορίες άκουσα, τις κέντησα με τη φαντασία του συγγραφέα. Ανέκαθεν οι άνθρωποι ασχολούνταν με ό,τι περίεργο δεν μπορούσε να ερμηνεύσει η λογική τους. Η Καινή Διαθήκη δεν περιγράφει πολλά τέτοια γεγονότα που ένας λογικός άνθρωπος διερωτάται, τι από όλα αυτά είναι αλήθεια, τι μύθος και τι παραφυσικό φαινόμενο; Η λογική τα απορρίπτει και η πίστη τα αποδέχεται.

likouria.kalavrita2

Χ.Α.: Και φυσικά το θαύμα που δημιούργησε ένα μεγαλύτερο μυστήριο γύρω από την Αιμιλία και έκανε τους χωριανούς να την αντιμετωπίζουν διαφορετικά. Συμβαίνουν θαύματα; Και πόσο έτοιμοι είμαστε, πιστεύετε, να τα αντιληφθούμε;

Χ.Λ.: Θεωρώ ότι η φύση, μας φανερώνει συχνά τα θαύματά της. Γιατί όχι και η ανθρώπινη ζωή; Δεν έχουμε ακούσει ότι ασθενείς καταδικασμένοι σε άμεσο θάνατο θεραπεύονται εντελώς, σαν να έγινε κάποιο θαύμα; Δεν έχουμε διαβάσει σε κάποια εφημερίδα ότι νεκρός επανήλθε στη ζωή μετά από κάποιο μικρό χρονικό διάστημα; Συνήθως, όλα αυτά τα «θαύματα» τα αντιμετωπίζουμε με άρνηση ή επιφύλαξη επειδή η λογική μας δεν μπορεί να τα εξηγήσει. Γι αυτό λέμε: «αυτό είναι ένα μυστήριο» και σταματάμε εκεί, αφού δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε. Από αρχαιοτάτων χρόνων οι φιλόσοφοι ασχολήθηκαν με αυτό το θέμα, χύθηκε πολύ μελάνι στα γραπτά τους, αλλά μια ξεκάθαρη απάντηση δεν δόθηκε.

 

Χ.Α.: Τι αντιπροσωπεύει τελικά για εσάς η Αιμιλία;

Χ.Λ.:Την ανθρωπιά, την αγνότητα, την καλοσύνη, την αισιοδοξία, την αγάπη για τη ζωή και τον συνάνθρωπο

 

Χ.Α.: Τελειώνοντας το βιβλίο ένοιωσα την ανάγκη να μάθω πώς έφτασε η Αιμιλία να γίνει μία κορυφαία γιατρός. Τι πέρασε μέχρι να φτάσει στην αναγνώριση. Θα έχουμε αυτή την ευκαιρία;

Χ.Λ.: Ναι, σε όλες τις απορίες σας θα δοθούν απαντήσεις στο δεύτερο βιβλίο μου που έχει ολοκληρωθεί πλέον. Περιγράφονται η ζωή και οι αγώνες της Αιμιλίας να κατακτήσει το όνειρό της και να γίνει γιατρός χειρουργός. Μετά από σαράντα χρόνια επιστρέφει στο βουνίσιο χωριό μόνο και μόνο να συναντήσει τον Ορφέα για να ερμηνεύσει τους εφιάλτες της που την ταλανίζουν τόσα χρόνια. Μαζί θα ανακαλύψουν και θα συγκλονισθούν από καλά κρυμμένα μυστικά και ψέματα και θα ζήσουν μαζί μυστήρια φαινόμενα μέχρι να τους αποκαλυφθούν όλες οι αλήθειες. Μαζί θα ζήσουν ένα ολέθριο έρωτα.

Ladonas river

Χ.Α.: Κυρία Λυκούδη σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Την ευκαιρία να συνομιλήσω μαζί σας, έστω και διαδικτυακά. Και ανυπομονώ να μας προσφέρετε νέα συγγραφικά ταξίδια.

Χ. Λ: Είναι δική μου η χαρά για τις ιδιαίτερες και έξυπνες ερωτήσεις σας και σας ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον σας και τις ευχές σας. Σας εύχομαι πάντα επιτυχίες στο έργο σας.

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Από Κομοτηνή και Καλαμάτα, κατέληξα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, μετανάστρια του έρωτα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω γυρίσει σε πολλά - πολλά μέρη. Αλλά πάνω από όλα λατρεύω τα ταξίδια της ψυχής! Και έχω κάνει πολλά! Μέσα από την μοναδική, παντοτινή, ανεκτίμητη αγάπη για τα βιβλία. Αυτή την αγάπη -και όχι μόνο- θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Διαβάστε περισσότερα