«Ο Κ είναι καλός, ευγενικός και κάνει πάντα αυτό που του λένε. Κι όμως, ο Κ πάντα, μα πάντα βρίσκει τον μπελά του.
Φαίνεται πως, ό,τι κι αν κάνει ή ό,τι κι αν πει, πάντα θα υπάρχει κάποιος έτοιμος να τον κατηγορήσει για τα πάντα. Ο Κ βρίσκει τον μπελά του όταν πηγαίνει στο σχολείο, όταν μένει στο σπίτι, όταν κάνει θελήματα, όταν αρρωσταίνει – ακόμα και όταν απλώς διψάει. Μπαίνει σε μπελάδες με αλαζονικά κοράκια, σχολαστικούς σταθμάρχες, πομπώδεις δασκάλους, τους ίδιους του τους συμμαθητές… ακόμα και με ένα καλό, φρέσκο ψάρι.
Είτε πρόκειται για τους γονείς του που ενοχλούνται εύκολα είτε για τους μυγιάγγιχτους πεζούς στον δρόμο, ο Κ τούς θυμώνει όλους… χωρίς να κάνει κάτι στραβά!
Ο Gary Clement προσεγγίζει μοναδικά τους παραλογισμούς της παιδικής ηλικίας σε αυτή την ξεκαρδιστική ιστορία που επιβεβαιώνει ένα διαχρονικό μήνυμα: οι περισσότεροι μεγάλοι ξέρουν λιγότερα κι από ένα σκαθάρι που μιλάει» (οπισθόφυλλο).
Η παιδική Gravic Novel του Gary Clement μας εισάγει στον κόσμο των παιδιών, ο οποίος βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τον κόσμο των ενηλίκων. Ο Κ είναι ένα παιδί ειλικρινές, ευγενικό, αλλά συχνά παρεξηγημένο. Στην προσπάθειά του να είναι σωστός απέναντι στους άλλους πέφτει σε γκάφες, με αποτέλεσμα να βρίσκει τον μπελά του. Ο Κ αντιπροσωπεύει όλα τα παιδιά, τα οποία μέσα από την αθωότητά τους και την παιδικότητά τους, προσπαθούν να κατανοήσουν τους μεγάλους. Πράγμα δύσκολο, με αποτέλεσμα να έρχονται σχεδόν πάντα σε σύγκρουση με τον «παράλογο» αυτόν κόσμο.
Τα ατυχήματα του Κ, αφελή και ανούσια τις πιο πολλές φορές, διογκώνονται στα μάτια των ενηλίκων, οι οποίοι – όπως παρουσιάζονται στην ιστορία μας – έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά και τις ίδιες αντιδράσεις (μητέρα, πατέρας, δάσκαλος, γείτονας, περαστικοί, όλοι είναι ίδιοι στα μάτια του μικρού Κ). Οι ενήλικοι είναι υπερβολικά αυστηροί και καχύποπτοι. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ποτέ δεν δίνουν την ευκαιρία στον Κ να απολογηθεί, να εξηγήσει γιατί έγινε ό,τι έγινε. Οι ενήλικοι της ιστορίας αντιπροσωπεύουν τον κόσμο που παρεξηγεί τα παιδιά, δεν τα ακούει και κυρίως δεν προσπαθεί να τα καταλάβει. Ένας κόσμος ο οποίος έχει ξεχάσει ότι ήταν και αυτός κάποτε παιδί.
Οι συμμαθητές του Κ και τα άλλα παιδιά που εμφανίζονται στους «μπελάδες» του Κ λειτουργούν ως καθρέφτης της κατάστασης. Είναι παρατηρητές των παρεξηγήσεων, συχνά μιμούνται τους ενήλικους στις αντιδράσεις τους απέναντι στις γκάφες του Κ, ενώ άλλες φορές συμμετέχουν άθελά τους στις καταστάσεις που επιβαρύνουν τον Κ. Μέσα από τις ενέργειές τους ο συγγραφέας μας παρουσιάζει την γενικότερη συμπεριφορά των παιδιών, τα οποία συχνά επηρεάζονται από τους μεγάλους.
Μέσα από τους μπελάδες του Κ, με ειρωνικό και παιχνιδιάρικο ύφος, ο Clement μας παρουσιάζει την αντίθεση ανάμεσα στον κόσμο των παιδιών και των ενηλίκων. Ο Κ ενεργεί με καλοσύνη και διαφάνεια, ενώ οι ενήλικοι βασίζονται σε υποθέσεις, φόβους και κανόνες. Κανόνες υπερβολικούς συχνά στα μάτια των παιδιών και αντιδράσεις παράλογες εκ μέρους των μεγάλων.
Μία υπερβολή και ένας παραλογισμός, ο οποίος ναι μεν δίνεται με χιούμορ και σάτυρρα, αλλά στην ουσία αποδεικνύει το χάσμα επικοινωνίας ανάμεσα στα παιδιά και τους ενήλικες. Η ενσυναίσθηση εκ μέρους των μεγάλων απουσιάζει. Αν οι ενήλικες άκουγαν τον Κ, αν του έδιναν χώρο να εξηγήσει τι έκανε και γιατί, αν έδειχναν κατανόηση, τότε δεν θα δημιουργούνταν «μπελάδες».
Οι «μπελάδες» του Κ δεν είναι απλά μία σειρά από αστεία περιστατικά. Είναι η φωνή των παιδιών που προσπαθούν να ακουστούν στον κόσμο των ενηλίκων και να τον κατανοήσουν. Και το σημαντικότερο, ο Κ, παρά τις παρεξηγήσεις δεν χάνει τον εαυτό του. Παραμένει καλός και ευγενικός, ακόμα κι όταν οι ενήλικες τον παρεξηγούν και τον μαλώνουν.
Έτσι, το βιβλίο υπογραμμίζει ότι τα παιδιά πρέπει να παραμένουν αυθεντικά, ακόμη και μέσα σε έναν κόσμο που τα «παρεξηγεί».
Η αδικία που βιώνει ο Κ ενισχύεται και με την εικονογράφηση, η οποία ως γλώσσα αφήγησης λειτουργεί ως φορέας κριτικής. Οι καθαρές, απλές γραμμές που υπογραμμίζουν την «παιδική» ματιά, τα εκφραστικά πρόσωπα με υπερτονισμένα συναισθήματα, η σύνθεση που υπερβάλλει την αντίδραση των ενηλίκων, η αξιοποίηση του χώρου (empty space) για κωμικό timing και τα δυναμικά καρέ που μεταδίδουν την αμηχανία του Κ, μετατρέπουν το παράλογο των ιστοριών και την αδικία σε οπτική κριτική.
Ανάλαφροι, παιχνιδιάρικοι, γεμάτοι ζωντάνια και ήπια σάτιρα, οι «μπελάδες» του Κ μας φέρνουν μπροστά σε μία αλήθεια: Όταν οι ενήλικες δεν ακούν τα παιδιά, δημιουργούν προβλήματα που δεν υπήρχαν.
