«Τι κοινό μπορεί να έχουν μια άγρια βατομουριά και ο αριθμός δύο; Ένας σπασμένος κουραμπιές κι ένα μοναστήρι; Ένα χριστουγεννιάτικο δώρο και πολλά ενοχλητικά βατραχάκια; Ο βασιλικός κι ένα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια;
Μπορεί μια πολυθρόνα να μιλήσει; Μπορούν οι ρίζες ενός δέντρου να απλωθούν και να αγγίξουν όλες τις ηπείρους της γης; Πιστεύετε στα θαύματα; Μπορούν τα όνειρα να γίνουν πραγματικότητα;
Στο βιβλίο αυτό θα βρείτε απαντήσεις σε αυτά και σε πολλά ακόμη ερωτήματα. Ένα βιβλίο γεμάτο μικρές ιστορίες, φαινομενικά ασήμαντες, ζυμωμένες όμως με νοσταλγία και πολλή αγάπη. Την ίδια αγάπη που βάζει στα ροζιασμένα χέρια της η γιαγιά, όταν ζυμώνει ψωμί για τα εγγόνια της.
Όπως οι ρίζες των δέντρων εισχωρούν στις ρωγμές του εδάφους αναζητώντας την τροφή τους, έτσι κι εδώ, μέσα από τις χαραμάδες των λέξεων και των σιωπών, αναδύονται μνήμες. Μνήμες κοινές. Δικές μου, δικές σας. Μνήμες που ανήκουν σε όλους. Γιατί οι μνήμες είναι σαν μπερδεμένα κουβάρια: μπλέκονται και μας ενώνουν όλους, βοηθώντας μας να κρατήσουμε τις καθημερινές εκείνες στιγμές που είναι και οι σημαντικότερες στις ζωές μας» (οπισθόφυλλο).
Η Πέννυ Οικονομάκη μέσα από την «πολυθρόνα» της γιαγιάς, της μαμάς της, μας προσφέρει ένα ταξίδι στο παρελθόν. Το «Τρίξιμο της πολυθρόνας» αποτελεί μια λεπτεπίλεπτη λογοτεχνική σύνθεση, ένα βιβλίο όπου η μνήμη, η νοσταλγία και η ευαισθησία του καθημερινού ανθρώπου συναντιούνται σε μια γλώσσα τρυφερή, φωτογραφική και βαθιά ανθρώπινη. Πρόκειται για έργο που ξεπερνά τα στενά όρια των ιστοριών του και εξελίσσεται σε μια ποιητική εξερεύνηση του χρόνου, της απώλειας και της απόλαυσης των μικρών στιγμών.
Με μία εικαστική ματιά, στήνεται ένα σύμπαν όπου κάθε αντικείμενο —μια πολυθρόνα, ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα γλαστράκι βασιλικού— αποκτά ζωή, υφή και συναισθηματικό βάρος. Οι ιστορίες δεν είναι μόνο κείμενα· είναι στιγμιότυπα ζωής, μικρές αποκοπές μνήμης που θυμίζουν φωτογραφίες τραβηγμένες με μια αναλογική μηχανή: κομψές, ζεστές και αναπόφευκτα φορτισμένες.
Στο επίκεντρο του βιβλίου βρίσκεται η πολυθρόνα του τίτλου. Το τρίξιμό της δεν είναι απλώς ένας ήχος, αλλά ένα σήμα επιστροφής σε όσα υπήρξαν και όσα έμειναν πίσω. Η πολυθρόνα γίνεται σύμβολο του τόπου όπου η ψυχή ξεκουράζεται, όπου η θύμηση ανασαίνει. Εκεί, μέσα στον καθημερινό ήχο του ξύλου που υποχωρεί, οι ιστορίες αποκτούν χώρο να ειπωθούν. Ιστορίες που ζεσταίνουν, πονάνε, φωτίζουν την ψυχή μας. Η πολυθρόνα τρίζει και ο θόρυβος αυτός – όπως και άλλοι πολλοί – περνά απαρατήρητος. Είναι, όμως, αυτοί οι απειροελάχιστοι θόρυβοι, που όταν τους ακούμε μας φέρνουν στο νου παλιές στιγμές.
«Εμπρός λοιπόν…
Ας ακούσουμε τι έχει να μας πει μια παλιά πολυθρόνα που είδε κι έζησε πολλά.
Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη…» (οπισθόφυλλο).
Και ας ταξιδέψουμε και εμείς σε παλιές, παιδικές αναμνήσεις! Αναμνήσεις που μας σημάδεψαν, που μας τρόμαξαν, που μας συγκίνησαν! Αναμνήσεις που μας θυμίζουν ότι η ζωή είναι μικρές στιγμές, και μας αφήνουν ένα χαμόγελο στα χείλη!
